ตอนที่ 291 คุณหวงโดนของเข้าแล้ว

ตอนที่ 291 คุณหวงโดนของเข้าแล้ว

ข้อความหลายสิบข้อความหลั่งไหลเข้ามาในแชตกลุ่มอย่างต่อเนื่อง

【เหลาลิ่ว: ล้อเล่นน่า คุณหวงของพวกเราไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก อย่ามาปล่อยข่าวลือนะ @เหลาเติ้ง】

【เหลาเติ้ง: ฉันไม่ได้ปล่อยข่าวลือ ไม่เห็นหรือไงว่าข้างล่างเหลือคนอยู่แค่สิบห้าคน อีกครึ่งนึงตอนนี้ไปนอนกินข้าวแดงในคุกกันหมดแล้ว】

【นักล่าแม่ม่าย: ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน โดนจับเข้าไปยกแผงเลย ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าการที่เราช่วยคุณหวงพาตัวผู้หญิงคนนั้นไปมันจะมีปัญหาอะไรตามมาหรือเปล่า ฉันยังไม่อยากเข้าไปนอนในคุกเร็วๆ นี้นะ】

【หนุ่มล่ำสุดเซ็กซี่: แล้วพวกเราควรทำยังไงดี? ฉันรู้สึกเหมือนคุณหวงโดนของเข้าแล้วจริงๆ นะ ถ้าไม่เชื่อก็ดูสิว่าตอนนี้เขาทำตัวปัญญาอ่อนขนาดไหน ยิ้มกริ่มอย่างกับคนโง่ไม่มีผิด】

หลังจากส่งข้อความเสร็จ "หนุ่มล่ำสุดเซ็กซี่" ก็อาศัยจังหวะที่หวงเซียวไม่ทันสังเกต แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตรงประตู

"เสี่ยวหวง ลุงต้องลงมาต่ำกว่านี้หน่อย ไม่งั้นหนูฟังไม่ถนัด" ต้ากัวที่กำลังนอนพักเหนื่อยอยู่บนพื้นกระตุกขากางเกงของหวงเซียวพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋ว

หวงเซียวงุนงง "ถ้าให้ต่ำกว่านี้ ฉันก็ต้องลงไปนอนกับเธอแล้วนะ"

ต้ากัวไม่ใส่ใจอะไรพลางตบพื้นที่ว่างข้างๆ ตัว "ไม่เป็นไรหรอก นอนบนพื้นแล้วสมองจะแล่นปรี๊ดเลยนะ"

เป็นเพราะเมื่อครู่นี้เธอเพิ่งวิ่งเล่นไปมาจนเหงื่อท่วมตัวแถมยังเหนื่อยจนหน้ามืดวิงเวียน

ตอนนี้พอได้มานอนราบบนพื้นเย็นๆ หัวเล็กๆ ของเธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก

หวงเซียวอดสงสัยไม่ได้ "จริงดิ?"

ต้ากัวขมวดคิ้วแล้วหรี่ตามองเขา "ลุงกำลังเจอปัญหาใหญ่แล้วก็คิดไม่ออกใช่ไหมล่ะ?"

แววตาของหวงเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง "ใช่!"

เขากำลังปวดหัวอยู่ว่าคืนนี้พวกเขาควรจะอพยพออกจากที่นี่กันให้หมด หรือแค่ส่งผู้หญิงคนนั้นออกไปก็พอ

"แปะ!" ต้ากัวตบลงบนพื้นเย็นเฉียบ "นอนลงมาสิ แล้วหัวน้อยๆ ของลุงก็จะคิดออกเอง อย่างที่โบราณเขาว่าไว้ ‘รับพลังวิญญาณหลิงชีชี’ ไง"

หวงเซียวเลิกคิ้วขึ้น "มันคือคำว่า ‘รับพลังวิญญาณฟ้าดิน’ ต่างหาก"

แต่มันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง หวงเซียวจึงทำตามและทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ต้ากัว

คนในห้องประชุม: “...”

【หนุ่มล่ำสุดเซ็กซี่: เห็นไหม? ฉันบอกแล้วไงว่าเขาโดนผีสิง เมื่อกี้ยังยืนคุยกับเด็กอยู่ดีๆ ตอนนี้ลงไปนอนกองกับพื้นด้วยกันซะแล้ว】

"คิดออกแล้ว!"

จู่ๆ หวงเซียวก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

พวกคนในห้องประชุมที่กำลังแอบนินทาเขาอยู่ต่างสะดุ้งโหยงและรีบเก็บโทรศัพท์มือถือกันแทบไม่ทัน

เขาลุกขึ้นจากพื้น "ต้ากัว เธอนี่มันสมบัติล้ำค่าของฉันจริงๆ ฉันตัดสินใจได้แล้ว!"

ต้ากัวมองใบหน้าเปี่ยมสุขของเขาด้วยความมึนงง "ตัดสินจายอายายง่ะ"

"ตัดสินใจว่าพวกเราทุกคนจะอพยพออกจากที่นี่กันให้หมด!"

พูดจบหวงเซียวก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องประชุม

ต้ากัวอาศัยจังหวะที่เขาไม่ได้สนใจ แอบเดินตามก้นเขาเข้าไปข้างใน

เนื่องจากตัวเธอนั้นเตี้ยม่อต้อ หากไม่มีใครก้มลงมอง ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอแอบย่องเข้ามา

"ฉันตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้พวกเราจะอพยพออกไปให้หมด และพาตัวผู้หญิงคนนั้นไปด้วย" หวงเซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ผู้ชายที่นั่งอยู่ใกล้เขาที่สุดควงปากกาในมือ "ถ้าเราจะอพยพกันทั้งหมด คงต้องใช้เวลาพักใหญ่เลย พวกเราต้องกล่อมยัยเด็กอ้วนดำนั่นให้หลับไปก่อน"

ต้ากัวที่กำลังคลานอยู่ใต้โต๊ะสลัวๆ ถึงกับชะงักกึก

เธอหันศีรษะกลมป๊อกกลับไปมองด้านหลัง

คราย?

ครายคือยัยเด็กอ้วนดำ?

เธอมองไปข้างหลัง แต่ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

ร่างกายที่อวบอ้วนกลมดิกราวกับถังแก๊สหันกลับมา และเธอก็มองเห็นขาหลายคู่อยู่ตรงหน้า

ดูเหมือนว่าขาแต่ละข้างจะใหญ่กว่าขาของเธอซะอีก

เธอทิ้งตัวนั่งแปะลงใต้โต๊ะและยื่นอุ้งมือน้อยๆ ออกไปวัดขนาด

"ใหญ่จังเยย!"

"ใหญ่กว่าขาหนูตั้งเยอะ! พวกนี้ต้องเป็นยัยเด็กอ้วนดำแน่ๆ เยย!"

"แย้วทามมายพวกเขามี 'จิ้งหรีด' เยอะจัง?"

เธอคลานเข้าไปหาชายร่างกำยำที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความอยากรู้อยากเห็น และมองเห็นขนหน้าแข้งหยิกหยอยของเขา

เธอชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนดวงตาเบิกกว้างแทบจะกลายเป็นตาเหล่