ตอนที่ 287 จู่ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

ตอนที่ 287 จู่ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

หวงเซียวมองต้าเถียกัวด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เด็กน้อยขอโทษเขาจริงๆ หรือเนี่ย?

ต้าเถียกัวปีนลงจากเตียงอย่างเก้ๆ กังๆ ขาสั้นๆ วิ่งเตาะแตะตรงเข้ามาหาเขา

ด้วยก้าวเล็กๆ ที่โซเซ เผลอเสียหลักเซถลาไปครู่หนึ่ง

หัวใจของหวงเซียวพลันกระตุกวูบตามไปด้วย

เขาเพิ่งจะขยับตัวเข้าไปพยุงเด็กน้อย ทว่าก้อนแป้งน้อยกลับใช้สองมือยันพื้นไว้อย่างคล่องแคล่วพร้อมกับโด่งก้นขึ้นสูง พอตั้งหลักยืนได้มั่นคงแล้ว เธอก็ยิ้มให้หวงเซียวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เกือบไปแล้ว นู๋เกือบจะล้มแล้วเชียว"

รอยยิ้มสว่างไสวของเด็กน้อยราวกับกำลังบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง

ก้อนแป้งน้อยวิ่งตรงเข้ามาหาเขาอีกครั้ง กางแขนออกกอดต้นขาของเขาไว้ แล้วออดอ้อนอย่างจริงใจ "นู๋ขอโต้ดค่า~"

น้ำเสียงเล็กๆ หวานใสเจือแววน้ำนมนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนแทบจะละลายใจคนฟังในวินาทีนี้

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่หวงเซียวได้รับคำขอโทษจากเด็กน้อย มันทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเมื่อเห็นยัยหนูกอดต้นขาเขาพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองด้วยแววตาจริงใจ "ถ้านู๋โตขึ้น นู๋หาเงินมาซื้อเตียงให้ลุงสิบเตียงเลยได้ไหมคะ?"

แววตาของหวงเซียวสั่นไหวเล็กน้อย เด็กน้อยถึงกับบอกว่าโตขึ้นก็ยังจะนึกถึงเขาอย่างนั้นหรือ!

"หนูพูดจริงเหรอ?" หวงเซียวซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล เมื่อมองไปที่เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา แล้วหวนนึกถึงการที่ตนเองเอาแต่มุ่งมั่นจะโค่นล้มกงหลิงเซียว จู่ๆ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย

เขาก้มมองต้าเถียกัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าราวกับก้อนนุ่มนิ่มเล็กๆ ใบหน้าอวบอูมสีชมพูระเรื่อเต็มไปด้วยแก้มยุ้ยๆ พอไม่ได้มัดผมแกละ นัยน์ตาใต้ผมม้าของเด็กน้อยก็ดูเปล่งประกายฉ่ำน้ำ ที่น่าเอ็นดูที่สุดก็คือพวงแก้มป่องๆ ราวกับลูกพีชที่เด้งดึ๋ง น่ารักจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ต้าเถียกัวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แก้มยุ้ยๆ สั่นกระเพื่อม "นู๋เป็นเด็กดี นู๋ไม่โกหกหรอก นู๋จะเลี้ยงลุงตอนแก่ แล้วก็จะซื้อเตียงใหญ่ๆ ให้สิบเตียงเลย"

"เลี้ยงฉันตอนแก่!" หวงเซียวใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากมีลูกชายคอยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า

เขาร้องไห้ออกมา โน้มตัวลงกอดเด็กน้อยไว้แน่นพลางสะอื้นไห้ "ขอบใจนะ! ลุงมีความสุขมากจริงๆ!"

ในขณะเดียวกัน ทุกคนต่างมองดูสภาพอารมณ์อันอ่อนไหวของหวงเซียวด้วยความงุนงง

ผู้ช่วยรู้สึกสับสน : เดี๋ยวก่อนสิ! ประธานหวง พวกเราเป็นตัวร้ายนะ เราจับตัวเด็กมาเพื่อข่มขู่กงหลิงเซียวไม่ใช่เหรอ แล้วเจ้านายจะมาร้องไห้ซาบซึ้งใจทำไมเนี่ย?

พวกชายชุดดำที่แอบฟังอยู่ชั้นล่างยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่ : นี่มันละครฉากไหนกัน? ทำไมถึงกลายเป็นละครดราม่าเรียกน้ำตาไปได้ล่ะ?

ส่วนต้าเถียกัวที่ถูกหวงเซียวกอดไว้ก็เอียงคอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม : สรุปว่าเสี่ยวหวงก็ชอบฟังเรื่องให้เลี้ยงดูตอนแก่เหมือนปะป๊าเลยเหรอ? เอาเถอะๆ! ยังไงซะในอนาคตทุกอย่างก็ต้องตกเป็นของนู๋อยู่ดี พูดอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ดังนั้น ด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาและแสนน่ารัก เธอจึงส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า "เลี้ยงตอนแก่! เลี้ยงตอนแก่! นู๋จะเลี้ยงลุงแน่ๆ จะเลี้ยงเสี่ยวหวงเอง!"

หวงเซียวซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอาบหน้า ประคองศีรษะเด็กน้อยไว้ "ฮือออ~ ทำไมหนูถึงได้เป็นเด็กดีขนาดนี้ หนูคือเด็กดีของลุงจริงๆ"

"ถ้างั้นตอนนี้นู๋ขอกินแฮมเบ้อเก้อได้ไหมคะ?"

หวงเซียวโกรธไม่ลงอีกต่อไป "ได้สิ ลุงจะให้คนทำมาให้หนูกินเยอะเท่าที่หนูต้องการเลย ดีไหม?"

ต้าเถียกัวยิ้มแฉ่งโชว์ฟันน้ำนม แล้วประจบสอพลออย่างอารมณ์ดี "เสี่ยวหวง ลุงเป็นคนดีจังเยย"

ยัยหนูเลียนแบบสีหน้าซาบซึ้งของหวงเซียว ถูไถไปกับหน้าอกของเขาแล้วแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้ "ฮือออ~ คนดี"

"ใช่ๆๆ~ เด็กดีของลุง!"

"คนดี!"

"เด็กดี!"

"คนดี!"

"เด็กดี!"

ฉากอันกลมเกลียวปรองดองนี้ทำให้ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน

ลูกน้องของหวงเซียว : สรุปว่าเราจะข่มขู่เด็กนี่ไหม?

ลูกน้องของกงหลิงเซียว : สรุปว่าเราจะพังประตูเข้าไปช่วยคุณหนูไหม?

ทว่าในยามนี้ ในสายตาของหวงเซียวมีเพียงต้าเถียกัวเท่านั้น เขาทำราวกับกำลังโอ๋ลูกสาว ยื่นซุปไก่ตุ๋นให้กับเด็กน้อย "ดื่มซุปไก่สักชามก่อนนะ"

ต้าเถียกัวจ้องมองแฮมเบอร์เกอร์ตาละห้อย ดื่มซุปไก่รวดเดียวจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็ใช้มืออวบอูมหยิบแฮมเบอร์เกอร์ขึ้นมาอย่างเรียบร้อย

เธอมองไปที่จานอาหารของหวงเซียวอย่างลังเลใจ "เสี่ยวหวง ลุงกินแฮมเบอร์เกอร์ก่อนสิ"

เธอยื่นแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นแรกให้หวงเซียวก่อน

ความตื่นเต้นดีใจของหวงเซียวยังไม่ทันจางหาย เด็กน้อยก็กลับยื่นอาหารคำแรกมาให้เขาอีก

หัวใจของเขาแทบจะหลอมละลาย

คนที่ไม่เคยมีลูกของตัวเองมาก่อนอย่างเขา ได้สัมผัสถึงความสุขของการเป็นพ่อคนอย่างแท้จริง