ตอนที่ 286 หนูโดดจนเตียงคนร้ายพังแย้ว

ตอนที่ 286 หนูโดดจนเตียงคนร้ายพังแย้ว

ใบหน้าของหวงเซียวเขียวคล้ำขึ้นมาทันที

กงหลิงเซียวช่างร้ายกาจนัก ถึงกับพุ่งเป้าไปหาตัวการใหญ่โดยตรงเลยงั้นหรือ

กงหลิงเซียวส่งข้อความมาอีกว่า "ใครมันจะโง่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายขนาดนั้น? พวกที่พักห้องซีวิวน่ะล้วนเป็นพวกหัวกะทิทั้งนั้น ไม่มีทางโง่เง่าเต่าตุ่นผลาญเงินแบบไร้สมองหรอก"

หวงเซียวขบกรามกรอด ไอ้บ้ากงหลิงเซียว แกตายแน่! ลูกสาวแกก็ต้องตายด้วย

กล้าดีมาพูดจาหลอกด่าเขาแบบนี้ได้ยังไง!

"ประธานหวงครับ แม่หนูน้อยตื่นแล้วนะครับ คุณไปให้แกเรียกปะป๊าได้แล้วล่ะ" เมื่อเห็นว่าหวงเซียวยืนกรานอยากให้เด็กเรียกเขาว่าพ่อขนาดไหน คุณหมอจึงเดินมาเตือนด้วยความหวังดี

แววตาของหวงเซียวหม่นลง เขามองไปยังต้ากัวที่กำลังรับการตรวจร่างกายเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเอ่ยเสียงเย็น "ต้ากัว หิวหรือยัง"

ดวงตาของเจ้าก้อนแป้งเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที มือน้อยๆ อวบอ้วนลูบพุงป่องของตัวเอง "ช่ายย หนูหิวแย้ว~"

"อยากกินอะไรล่ะ ไก่ทอด แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ หรือว่าไก่อบ เนื้อปลาทอด กับเค้กชิ้นเล็กๆ ดีล่ะ"

ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่กงหลิงเซียวห้ามไม่ให้ต้ากัวกินเพราะมันทำให้อ้วน ทว่าต้ากัวกลับโปรดปรานพวกมันมาก

เธอกะพริบตาปริบๆ แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "ลุงบอกว่าหนูกินเบอร์เก้อได้หยอ"

ตั้งแต่ได้ลิ้มรสแฮมเบอร์เกอร์ไปคราวที่แล้ว เธอก็ตกหลุมรักมันอย่างบ้าคลั่ง ถึงขนาดเก็บไปฝันว่ามีแฮมเบอร์เกอร์หลายชิ้นบินเข้าปากเลยทีเดียว

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ พลางเกาปอยผมที่ชี้โด่เด่จากการนอน "แต่ว่า ป๊ะป๋าของหนูไม่ให้กินง่ะ หนูไม่ควรกินของพกนี้หรอกมั้ง..."

ยังไม่ทันพูดจบ หวงเซียวก็ยื่นมันฝรั่งทอดกรอบให้เธอสองถุง "ต้ากัวของพวกเรากำลังโตนะ จะไม่กินได้ยังไง ต้องกินเยอะๆ สิ! บอกมาเถอะว่าอยากกินอะไรมากที่สุด เดี๋ยวฉันจะหามาให้ สัญญาเลยว่าจะไม่บอกพ่อของเธอ"

"ว้าววว~" ต้ากัวตื่นเต้นดีใจสุดขีด เธอกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วเด้งดึ๋งไปมาอย่างมีความสุข

เตียงนอนสปริงชั้นดีเด้งขึ้นเด้งลง ต้ากัวกระโดดโลดเต้นทำมินิฮาร์ทบนเตียงอย่างเริงร่า "วะฮ่าฮ่าฮ่า เสี่ยวหวง ลุงนี่ดีกับหนูที่ฉุดเยย! ร้ากทิ่ฉุดเยยยย!"

โครม!

จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ต้ากัวล้มหน้าคะมำลงบนเตียง... เตียงพังซะแล้ว

เสียงโครมครามดังกึกก้องนั้น ทำให้เหล่าชายชุดดำที่ซุ่มรอดักฟังอยู่ชั้นล่างมั่นใจในทันทีว่าคุณหนูน้อยของพวกเขาอยู่ชั้นบนแน่ๆ

จากที่พวกเขารู้จักต้ากัวมา บ้านคนปกติทั่วไปแทบจะไม่มีทางเกิดเสียงเอะอะโวยวายอึกทึกครึกโครมแบบนี้ได้เลย เว้นเสียแต่ว่าต้ากัวจะอยู่ที่นั่น ท้ายที่สุดแล้วเวลาที่เจ้าก้อนแป้งนี่ทำเสียงดังขนาดนี้ ไม่กำลังรื้อบ้าน ก็ต้องกำลังทำลายข้าวของอะไรสักอย่าง พลังทำลายล้างสูงปรี๊ดถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เชียวล่ะ

เครื่องคิดเลขในหัวของหวงเซียวหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นเตียงที่ยุบฮวบลงไป ด้วยสมองนักธุรกิจของเขา เขาคำนวณเงินห้าร้อยหยวนเข้าบัญชีขาดทุนทันที!

เขาเป็นคนขี้เหนียวตัวยง มีแค่เตียงที่เขานอนเท่านั้นที่ราคาเหยียบแสน ส่วนห้องพักแขกห้องอื่นๆ ล้วนใช้เตียงราคาห้าร้อยหยวนธรรมดาๆ ทั้งนั้น!

"เสี่ยวหวง ของๆ ลุงเนี่ยคุณภาพแย่จังเยย!" ต้ากัวพูดพลางเคี้ยวมันฝรั่งทอดกรอบตุ้ยๆ เธอเดาะลิ้นจั๊บๆ แล้วพูดต่อ "ลุงจะมีทัศนคติชุ่ยๆ ในการทำงานแบบนี้ม่ายด้ายน้า"

หวงเซียวโกรธจนควันออกหู "ยัยเด็กบ้า เชื่อไหมว่าฉันจะไม่ให้เธอกินอะไรอีกแล้ว ทำข้าวของฉันพังแถมยังมากินขนมของฉัน แล้วยังกล้ามาด่าว่าของฉันคุณภาพห่วยอีกเรอะ!"

ภายนอกอาคาร ระบบดักฟังที่พวกชายชุดดำเพิ่งติดตั้งไป ทำให้พวกเขาสามารถได้ยินเสียงหวงเซียวดุด่าต้ากัวเล็ดลอดผ่านหน้าต่างรถที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรได้อย่างชัดเจน

ต้ากัวทำปากยื่นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจพร้อมกับสะอื้นฮึก มือน้อยๆ อวบอ้วนดึงปากถุงมันฝรั่งทอดจนกว้าง เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมกับร้อง "อ้าาา" แล้วเทขนมกรอกเข้าปากตัวเองโดยตรง

"หนูจา—ง่ำๆๆ—หนูจา—ง่ำๆ (￣～￣) ง่ำ! หนูจาง่ำๆๆ—กินให้หมดเยยย! ชิ!"

เศษมันฝรั่งทอดเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและตามตัวของเธอ มิหนำซ้ำยังหล่นกระจายเกลื่อนเต็มพื้นไปหมด!

หวงเซียวโกรธจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ เขาเดินกระแทกเท้าเข้าไปหาด้วยความโมโหแล้วหิ้วคอเสื้อต้ากัวขึ้นมา "เชื่อไหมว่าฉันจะตีเธอฮะ"

"หนู—หนู—" เจ้าก้อนแป้งดิ้นรนตะเกียกตะกายแกว่งแขนแกว่งขาไปมาอย่างตื่นเต้น ราวกับมอเตอร์ตัวจิ๋วที่กำลังทำงาน

เสียงร้องเจื้อยแจ้วปนเสียงเด็กน้อยทำเอาชายชุดดำที่อยู่ข้างนอกร้อนรนกระวนกระวาย "แย่แล้ว ถ้าหวงเซียวกล้าตีคุณหนูของพวกเรา พวกเราควรจะบุกเข้าไปเลยดีไหม"

"ขอโต๊ดค่า~ หนูรู้แย้วว่าหนูผิด~ หนูไม่ควรโดดจนเตียงลุงพังเยย ลุงรีบๆ พูดมาฉิว่าม่ายเปนราย!"