ตอนที่ 279 เด็กหญิงที่ถูกกอดอยู่ตรงกลางทำหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสา

ตอนที่ 279 เด็กหญิงที่ถูกกอดอยู่ตรงกลางทำหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสา

แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่า "กอดพี่สาวแน่นๆ สินะคะ?"

เมื่อพูดจบ แขนอวบอ้วนเหมือนรากบัวของเธอก็กอดพี่สาวแน่นขึ้น

เด็กสาวรู้สึกว่าเด็กน้อยกำลังต้องการเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่อาจถอยหนีได้ เธอต้องต่อสู้กับตาแก่นี่จนถึงที่สุด หวงเสี่ยวแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน พลางก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว "หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ของพวกเราฉลาดจริงๆ พี่สาวอยากให้เราทุกคนกอดกันแน่นๆ นะ"

เด็กสาวจ้องมองด้วยความลนลาน

ไอ้โรคจิตเวรเอ๊ย!

หวงเสี่ยวไร้ยางอายเกินไป เขาอ้าแขนออกแล้วพุ่งเข้าใส่เด็กหญิงทั้งสองตรงหน้า ราวกับพญาอินทรีที่กำลังตะครุบลูกไก่

"ถอยไป ถอยไป ถอยไป~"

ฉับพลัน ขาเล็กๆ ข้างหนึ่งก็เตะเข้าใส่หวงเสี่ยวอย่างเต็มแรง

ความเจ็บปวดที่ชวนให้หนังหัวชาไปหมดทำเอาใบหน้าของหวงเสี่ยวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในทันที

"ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันนะ! เจ้าเหลือง เจ้าห้ามกอดข้ากับพี่สาวเด็ดขาด!" หม้อปรุงอาหารใบใหญ่หอบหายใจพลางกางแขนออก ยืนปกป้องพี่สาวไว้ข้างหลัง

หวงเสี่ยวขบกรามแน่น ทว่าความเจ็บปวดอันแสนสาหัสทำให้เขาไม่อาจยืนตัวตรงได้ในชั่วขณะ

เขาประเมินเจ้าเด็กอ้วนจอมตายยากนี่ต่ำไปเสียแล้ว นอกจากจะรู้ว่าเห็นแก่กินและบ้าผู้ชายแล้ว เธอยังสามารถใช้ ‘อาวุธชีวภาพ’ ได้อีกด้วย ที่สำคัญที่สุดคืออาหารทุกคำที่เจ้าเด็กน้อยนี่กินเข้าไปไม่เสียเปล่าเลย พละกำลังและมวลร่างกายเหล่านั้นล้วนแลกมาด้วยการกินทั้งสิ้น

"หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ เราหนีเร็ว!" เมื่อเห็นว่าหวงเสี่ยวขยับตัวไม่ได้ชั่วคราว พี่สาวก็รีบอุ้มหม้อปรุงอาหารใบใหญ่ขึ้นแล้ววิ่งไปทางประตูทันที

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ทำหน้ามึนงง ร่างทั้งร่างถูกอุ้มขึ้น แต่ไม่ถึงสองวินาทีก็ถูกวางลงอีกครั้ง

พี่สาวหอบหายใจตัวโยน "ทำไมหนูถึงหนักขนาดนี้!"

เธอที่ไม่เคยออกกำลังกายและมีรูปร่างบอบบาง ไม่อาจแบกหม้อปรุงอาหารใบใหญ่ไหวได้จริงๆ

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ส่ายหน้าพลางปกป้องตัวเอง "หนูไม่หนักนะ! หนูไม่หนักสักหน่อย!"

เจ้าเด็กน้อยนี่ทนไม่ได้จริงๆ ที่ถูกเรียกว่าอ้วน

เพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้หนัก เธอจึงรีบวิ่งไปทางหวงเสี่ยว

พี่สาวร้องด้วยความตื่นตระหนก "อย่าไปทางนั้น!"

ทันใดนั้น เด็กน้อยก็ปีนขึ้นไปบนโซฟา ยืนตัวตรงบนเบาะ แล้วกระโดดเด้งตัวอย่างแรง "เจ้าเหลือง รับข้าที! บอกพี่สาวสิว่าข้าไม่ได้หนักสักหน่อย!"

หวงเสี่ยวตั้งตัวไม่ติดเลยแม้แต่น้อย

ก่อนที่เขาจะหายจากอาการบาดเจ็บที่เป้า ก้อนเนื้อก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขา

ไม่มีเวลาให้หลบหลีก หม้อปรุงอาหารใบใหญ่พุ่งเข้ากระแทกหน้าผากของเขาอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และไร้ความปรานี แขนสั้นป้อมที่ทรงพลังของเธอรัดหัวเขาไว้แน่น

ในเมื่อเขากำลังก้มตัวลงอยู่พอดี มันจึงสะดวกแก่หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ที่จะนั่งลงบนหัวเขาได้พอดิบพอดี

ร่างที่ค่อมลงของเขาไม่สามารถยืดตัวกลับขึ้นมาได้อีกต่อไป

"โอ๊ย! หลัง! ฉัน!"

หวงเสี่ยวได้ยินเสียง "กร๊อบ" ดังออกมาจากกระดูกสันหลังของเขาอย่างชัดเจน

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่อย่างมีความสุข ตบหน้าผากเขาพลางแกว่งเท้าเล็กๆ แล้วเอ่ยอย่างใสซื่อกับพี่สาวว่า "เห็นไหมคะ? หนูไม่ได้หนักเลย! เจ้าเหลืองยังอุ้มหนูไว้ได้เลย!"

ขณะที่พูด มืออวบเล็กๆ ของเธอก็ตบเข้าที่ใบหน้าของหวงเสี่ยว "อุ้มหนูสูงๆ สิ! เร็วเข้า อุ้มหนูสูงๆ!"

หวงเสี่ยวรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะพิการ อุ้มสูงๆ งั้นหรือ? ลำพังแค่จะยืดตัวขึ้นเขายังทำไม่ได้เลย!

พี่สาวมองดูด้วยความหวาดกลัว ลูกวัวเกิดใหม่นี่ช่างไม่เกรงกลัวเสือจริงๆ ด้วยความตระหนก เธอรีบวิ่งเข้าไปกล่อมให้หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ลงมา "พี่สาวผิดเองจ้ะ รีบลงมาเถอะ! พี่จะไม่บอกว่าหนูหนักแล้ว พี่บอกว่าหนูคือคนที่สำคัญที่สุดในใจพี่ ลงมาเร็วเข้าเถอะนะ"

ดวงตาของหม้อปรุงอาหารใบใหญ่เป็นประกายขึ้นมาในทันที เธอเกาหัวน้อยๆ อย่างเขินอาย "ฮิฮิ~ พี่สาวใจร้ายจัง!"

ขณะที่พูด ขาอวบๆ ของเธอก็เตะออกไปอย่างภูมิใจ แล้วไปกระแทกเข้าที่คางของหวงเสี่ยวโดยบังเอิญ

"กร๊อบ~"

พร้อมกับเสียงกระดูกเคลื่อน หวงเสี่ยวที่เดิมมีใบหน้าดุดันน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นดูโง่เขลาในทันที คางของเขาห้อยเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง