ตอนที่ 277 ใช้โทรศัพท์ตัวร้ายโทรหาคุณพ่อ

ตอนที่ 277 ใช้โทรศัพท์ตัวร้ายโทรหาคุณพ่อ

ต้าเถียกัวพูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ หวานใสเจือแววน้ำนมว่า "ชุดของกงหลิงเซียวสวยกว่านี่นา!"

ใบหน้าของหวงเซียวมืดครึ้มลง "ยัยอ้วนเอ๊ย นี่เธอจะบอกว่ารสนิยมของฉันสู้กงหลิงเซียวไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

สองตระกูลนี้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตลอด หวงเซียวที่ไม่ได้รับการยอมรับจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

เขายื่นมือออกไปดึงตัวเด็กน้อยเข้ามาหา

แขนอวบอ้วนตุ้ยนุ้ยของยัยหนูช่างนุ่มนิ่มและบีบเล่นเพลินมือเสียจริง

สัมผัสเด้งดึ๋งยืดหยุ่นนั้น ถึงแม้จะเต็มไปด้วยเนื้อหนัง แต่มันก็ยังเล็กจิ๋วไม่ถึงหนึ่งในสี่ของฝ่ามือด้วยซ้ำ

ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ!

โดยเฉพาะตอนที่สวมเสื้อผ้าที่เขา ประธานหวงเป็นคนซื้อให้ เธอยิ่งดูน่ารักจนใจละลาย

"ต้าเถียกัว เธอคงยังไม่เห็นสินะว่าตัวเองใส่ชุดนี้แล้วเป็นยังไง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่พูดหรอกว่าชุดที่ฉันซื้อให้สวยสู้ของกงหลิงเซียวไม่ได้"

ต้าเถียกัวเบิกตาโตข้างหนึ่งและหรี่ตาอีกข้าง สมองน้อยๆ พยายามนึกย้อนความทรงจำ "เหมือนจะใช่น้า! นู๋อยากกินซุปไก่ตอนแต่งตัวเสร็จแล้ว เพราะนู๋น้ำมูกไหล นู๋อยากกินซุปไก่จะได้หายไวๆ~ แล้วลุงซื้อไก่บ้านมาหรือเปล่าล่ะ?"

หวงเซียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเด็กน้อย "ถ้าเธอบอกว่าชุดที่ฉันซื้อให้สวยกว่าของกงหลิงเซียว ฉันจะให้เธอกินซุปไก่บ้าน"

พูดจบ เขาก็ยื่นรูปถ่ายไปตรงหน้าเด็กน้อยด้วยความคาดหวัง "ดูสิ สวยมากเลยใช่ไหมล่ะ?"

ในห้องครัว หญิงสาวที่กำลังเชือดไก่อยู่ได้ยินคำพูดหน้าไม่อายของหวงเซียว ก็ดึงถอนขนไก่ออกจนเกลี้ยงด้วยความโมโห

"ตาแก่บ้าเอ๊ย รังแกยัยหนูเพราะเห็นว่าแกซื่อบริสุทธิ์น่ารักใช่ไหมล่ะ? ซื้อขยะอะไรมาให้ใส่เนี่ย? อยากให้เด็กสองขวบใส่ชุดสีแดงแป๊ดงั้นเหรอ? ทำไมไม่ไปตายซะล่ะตาแก่? ถ้าแกเป็นไก่ตัวนี้นะ ฉันจะสับแกให้ละเอียดเลยคอยดู"

พูดจบ ปัง! มีดอีโต้ก็สับลงมา หัวไก่ขาดกระเด็นในฉับเดียว

เธอยังคงบ่นกระปอดกระแปดต่อไป "รสนิยมของเด็กดีของพวกเราไม่ได้เชยระเบิดเหมือนตาแก่อย่างแกหรอกย่ะ"

"ว้าว~"

ทว่าทันทีที่เธอพูดจบ เสียงตื่นเต้นของต้าเถียกัวก็ดังมาจากข้างนอก "ทำไมนู๋ฉวยจังเลย~ ตอนนี้นู๋เป็นเด็กที่ฉวยที่สุดในโลกแล้ว~ ว้าว~ ขอบคุณนะเสี่ยวหวง! เสี่ยวหวง ลุงดีกับนู๋จังเลย"

หญิงสาวในครัวถึงกับแข็งทื่อเป็นหินเมื่อได้ยินเช่นนั้น

นี่มัน!

นี่มันหลอกลวงเด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสาชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

หวงเซียวยกยิ้มมุมปากด้วยความภาคภูมิใจ "สรุปว่ารสนิยมของฉันดีกว่ากงหลิงเซียวใช่ไหมล่ะ?"

"อื้อ! ชุดที่เสี่ยวหวงซื้อให้ฉวยกว่าที่ปะป๊าของนู๋ซื้อให้ตั้งเยอะ แล้วตกลงนู๋จะได้กินซุปไก่ไหม? นู๋อยากกินน่องไก่ด้วยนะ!" ต้าเถียกัวไม่ยอมเสียเปรียบเรื่องกินเลยจริงๆ

สำหรับเธอแล้ว ตราบใดที่คำประจบสอพลอทำให้ได้ของอร่อยตกถึงท้อง จะให้ชมอีกกี่ประโยคก็ไม่ทำให้ฟันหลุดหรอก

เธอยิงฟันน้ำนมโชว์รอยยิ้มแฉ่ง พลางใช้โทรศัพท์ของหวงเซียวส่องดูตัวเองในกล้องหน้า

โชคดีนะที่ฟันของเธอยังอยู่ครบ!

ครืด ครืด ครืด~

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่นเตือนขึ้นมา

หวงเซียวไม่ได้สังเกตเห็น เพราะกำลังเคลิบเคลิ้มกับคำชมของเด็กน้อย "อยากกินน่องไก่เหรอ? วันนี้ฉันจะให้เธอสองน่องเลย! กินให้อิ่มแปล้ไปเลย กงหลิงเซียวไม่มีทางใจป้ำเท่าฉันหรอก!"

"ฮัลโหล~ ปะป๊า~ นู๋กำลังจะกินซุปไก่ ปะป๊าอยากมากินด้วยกันไหมคะ?"

คำพูดที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันของเด็กน้อยทำให้หวงเซียวตัวแข็งทื่อไปในทันที

เขามองไปที่ต้าเถียกัวซึ่งกำลังถือโทรศัพท์ของเขาอยู่ด้วยความตื่นตระหนก

โทรศัพท์เครื่องนั้นใหญ่กว่าใบหน้าของเด็กน้อยเสียอีก เธอใช้มือเล็กๆ ทั้งสองข้างจับมันไว้ แนบสนิทกับพวงแก้มอวบอูมของตัวเอง "ปะป๊า~ นู๋ก็คิดถึงปะป๊าเหมือนกัน!"

ปะป๊าบ้าบออะไรกัน!

หวงเซียวมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ต้าเถียกัวถือโทรศัพท์ของเขาเอาไว้ และที่สำคัญคือกดรับสายของกงหลิงเซียวไปแล้ว!

เขาแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโมโหตรงนั้นเลยทีเดียว

เขารีบพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากต้าเถียกัว แต่ยายถังแก๊สกลมป้อมนั่นกลับปราดเปรียวอย่างเหลือเชื่อ เธอหมุนตัวหลบกะทันหัน... พอเห็นชุดสีแดงที่ตัวเองใส่อยู่บานออกราวกับดอกไม้ เธอก็ยิ่งตื่นเต้นและหมุนตัวต่อไปไม่หยุด "ปะป๊าดูจิ ชุดใหม่ของนู๋ ฉวยมากๆ เลย"

มืออวบอูมเล็กๆ ของเธอกดจิ้มเปิดวิดีโอคอลไปเสียแล้ว