ตอนที่ 260 ใครสั่งให้พวกแกฆ่าเธอ

ตอนที่ 260 ใครสั่งให้พวกแกฆ่าเธอ

"พวกแกบ้าไปแล้วหรือไง ใครสั่งให้พวกแกฆ่าเธอ" หวงเซียวคำรามลั่น

ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่นอกหน้าต่าง

เขาลดเสียงลงอย่างระแวดระวัง "แค่ขังเธอไว้ในวิลล่าให้ฉันก็พอ อย่าปล่อยให้เธอออกมาเด็ดขาด"

"อ้อ เข้าใจแล้ว!"

ชายคนนั้นวางสายโทรศัพท์แล้วปรายตามองก้อนแป้งน้อยที่ถูกยัดอยู่ในถุงกระสอบด้านหลังอย่างไม่สบอารมณ์

"ยุ่งยากชะมัด! ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเด็กอายุเกินห้าขวบ หรือถ้าไม่ให้ฆ่าปิดปากไปเลย ฉันคงไม่รับงานนี้หรอก"

"จริงด้วย น่ารำคาญเป็นบ้า ลักพาตัวมาแล้วไม่ให้ฆ่าทิ้ง จะทำไปเพื่ออะไร"

ชายสองคนบ่นกระปอดกระแปดขณะสวมหน้ากากและหมวก จากนั้นก็ขับรถออกไปจากค่ายทัศนศึกษา

หลังจากขับรถมาได้สักพักใหญ่ ต้ากัวที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในถุงกระสอบก็รู้สึกว่าไม่ว่าจะนอนท่าไหนก็เหยียดเท้าเล็กๆ ออกไปไม่ได้เลย

"หยา~ ทำไมฉันตัวโตขึ้นล่ะเนี่ย เตียงนอนยัดตัวฉันไม่มิดแล้ว"

เธอออกแรงเตะไปข้างหน้า ทำให้ถุงกระสอบทั้งใบกลิ้งตกลงมาดัง 'ตุ้บ' ชายที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับเหยียบเบรกกะทันหัน

"เวรเอ๊ย ตกลงมาได้ยังไงเนี่ย" ชายคนนั้นสบถอย่างหงุดหงิด

ชายที่นั่งเบาะข้างๆ ไม่สนใจ "ปล่อยให้ตกลงไปตายๆ ซะเถอะ ยังไงก็วุ่นวายอยู่แล้ว"

ชายคนขับคิดว่าก็มีเหตุผลดี จึงเลิกสนใจแล้วขับรถต่อไป

เนื่องจากต้ากัวไม่ได้อยู่บนเบาะแล้ว เมื่อรถโคลงเคลง เธอจึงรู้สึกเหมือนตัวเองกลิ้งโคลงเคลงตามไปด้วย

เธอลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองถูกยัดอยู่ในอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดมาก

สองมือเล็กๆ ดันไปที่ด้านบน

สองเท้าเล็กๆ เตะไปข้างหน้า... "ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย"

ชายสองคนที่อยู่หน้ารถได้ยินเสียงของก้อนแป้งน้อย "ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นแล้วนะ"

"สงสัยเราต้องรีบเหยียบให้เร็วกว่านี้หน่อยแล้ว"

ชายคนขับเหยียบคันเร่ง

ต้ากัวรู้สึกได้ว่ารถส่ายไปมาแรงขึ้นจนตาลายไปหมด เธอกางแขนขาอวบอ้วนออก พยายามนอนราบเพื่อพยุงร่างถังแก๊สน้อยๆ ของตัวเองเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถทรงตัวได้เลย

"พวกนายเป็นใครกัน เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

ต้ากัวไม่เคยเข้าไปอยู่ในถุงมาก่อน และเธอก็ไม่เคยเห็นถุงกระสอบเลยด้วย เธอจึงเอาแต่คิดว่าตัวเองถูกขังอยู่ในสถานที่เล็กๆ ประหลาดๆ สักแห่ง

ชายสองคนที่ไม่เคยมีลูกมาก่อนหัวเราะเยาะ "ที่แท้กงหลิงเซียวก็มีลูกปัญญาอ่อนหรอกเหรอ"

"นั่นสิ! ฉันก็นึกว่าเด็กนี่จะมีฤทธิ์เดชอะไรมากมาย ถึงขนาดติดแบล็กลิสต์ในวงการมืดจนไม่มีใครกล้ารับงาน ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กโง่!"

"จะว่าไปก็ต้องนับถือลูกพี่หญิงของพวกเรานะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตัดสินใจเด็ดขาด เราคงไม่ได้เงินล้านมาง่ายๆ แบบนี้หรอก"

คำพูดที่คุ้นเคยเหล่านี้ ทำให้หัวเล็กๆ ของต้ากัวรู้สึกคันยิบๆ ขึ้นมา

เธอยกมือขึ้นเกาหัว "ฉันถูกลักพาตัวเหรอเนี่ย"

เพราะคราวก่อน พวกคนร้ายที่จับตัวเธอไปก็พูดถึงเงินล้านเหมือนกัน

ชายทั้งสองถึงกับอึ้ง ไม่แน่ใจว่าก้อนแป้งน้อยเดาการกระทำอันชั่วร้ายของพวกเขาออกจริงๆ หรือเปล่า จึงเงียบไปในทันที

สำหรับพวกเขาแล้ว การเงียบคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

เพราะยิ่งพูดมาก ก็ยิ่งพลาดมาก

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ ต้ากัวจึงพูดต่อ "พวกนายเงียบ แสดงว่ายอมรับใช่ไหมล่ะ คราวนี้พวกนายจะเอาฉันไปขังไว้ที่ไหน ช่วยหาสถานที่ที่มีแอร์ได้ไหม ที่แล้วไม่มีแอร์เลย ตอนฉันอึยังร้อนสุดๆ ไปเลย แล้วก็ฉันต้องอาบน้ำด้วยนะ ถ้าหน้าร้อนไม่ได้อาบน้ำ ฉันจะเหม็นตุ๊ แล้วผิวฉันก็จะไม่สวยด้วย"

ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก

ยัยเด็กโง่นี่รู้ความหมายของการถูกลักพาตัวจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย

แล้วดูตอนนี้สิ ยังกล้ามาเรียกร้องนั่นนี่จากพวกเขาอีก

"นี่~ ทำไมพวกนายไม่พูดอะไรเลยล่ะ" เท้าอวบๆ เล็กๆ ของต้ากัวเตะไปที่ถุงกระสอบ "นี่~"

ทันใดนั้น ถุงกระสอบก็ขาดเป็นรู

"ว้าว~" ในที่สุดต้ากัวก็สามารถเหยียดเท้าเล็กๆ อวบๆ ออกไปได้เสียที "ฮิฮิฮิ~"

ราวกับค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ เธอใช้เท้าอีกข้างเตะไปที่รูนั้นอย่างต่อเนื่อง

รูนั้นขาดกว้างออก... "โห เจ๋งจังเลย~ ฉันกระโดดออกมาจากก้อนหินได้แล้ว"

ชายสองคนขมวดคิ้ว ทำไมก้อนแป้งน้อยคนนี้ถึงตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ

"แท่นแท๊น! แท่นแท๊น! ฉันกำลังจะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แล้วนะ"

ชายที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันขวับกลับไปมองด้วยความสับสน และก็เห็นว่าก้อนแป้งน้อยคลานออกมาจากถุงกระสอบเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่ต้ากัวกำลังกระดกก้นเพื่อจะลุกขึ้นยืน เธอก็สบตาเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของชายคนนั้นพอดี

"ไฮ ฉันออกมาแล้ว~ ปรบมือให้ฉันหน่อยสิ!"