ตอนที่ 259 ถูกจับตัวอีกแล้ว

ตอนที่ 259 ถูกจับตัวอีกแล้ว

ต้ากัวกำลังกินอมยิ้มของครูหวง เธอพิงตัวครูด้วยท่าทีออดอ้อนน่ารัก "อิอิ~ ครูหวงคือครูคนโปรดของหนูเลย"

ครูหวงรู้ดีว่าเด็กน้อยชอบกิน จึงหยิกแก้มยุ้ยๆ นั้นเบาๆ "ให้ตายสิ เนื้อทุกขีดไม่ได้โตมาเสียเปล่าจริงๆ"

ต้ากัวก้มมองพุงป่องๆ และเท้าอวบๆ ของตัวเอง "อิอิ~ หนูไม่ได้เก่งอย่างที่ครูชมหรอกค่ะ~"

ครูหวงช่วยอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนชักโครก "ถ้าต้องการอะไรก็เรียกครูนะ"

เด็กน้อยกินขนมไปพลางทำธุระไปพลาง แถมยังทำมือเป็นรูปหัวใจส่งให้ครูหวง "ครูหวง หนูจะรักครูไปตลอดชีวิตเลย!"

พูดจบ เธอก็เลียอมยิ้มเสียงดังจ๊วบ แล้วแกว่งเท้าอวบๆ ของตัวเองต่อไป

เพราะตั้งแต่เกิดมาเป็นคน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้กินขนมตอนเข้าห้องน้ำไปด้วย

ช่างเป็นการเข้าห้องน้ำที่แสนอร่อยอะไรอย่างนี้ ครูหวงเป็นคนดีจริงๆ ที่ทำให้เธอมีความสุขขนาดนี้

"เด็กน้อย~"

ต้ากัวกำลังจะตั้งใจเบ่งอึ จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง ตามสัญชาตญาณเธอหันไปมองที่ช่องระบายอากาศเหนือชักโครก

ไม่มีใคร! เธอลองมองลอดออกไปนอกห้องน้ำอีกครั้ง ก็ยังไม่มีใครอยู่ดี

"ใครคะ" ต้ากัวถามด้วยความสงสัย

"พี่สาวที่หนูเพิ่งเจอไงจ๊ะ!"

ต้ากัวขมวดคิ้ว "คนสวยเหรอคะ"

หญิงสาวอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินเด็กน้อยเรียกเธอแบบนั้น

เธอเดินออกมาจากห้องน้ำฝั่งตรงข้าม "สมกับเป็นเด็กฉลาด พี่สาวล่ะชอบเด็กแบบหนูที่สุดเลย"

เมื่อเห็นว่าเป็นพี่สาวคนสวยที่เจอเมื่อครู่ ต้ากัวก็ร่าเริงขึ้นมาทันที "พี่สาว... มาอยู่เป็นเพื่อนหนูตอนอึเหรอคะ"

หญิงสาวเดินเข้าไปหา นั่งยองๆ ลง แล้วลูบผมยุ่งๆ ของเด็กน้อย "ใช่แล้วจ้ะ! พี่สาวมาอยู่เป็นเพื่อนหนูไง"

ทันใดนั้น เธอก็กระชากผมแกละชี้โด่ชี้เด่ของต้ากัวอย่างแรง

ต้ากัวอ้าปากเตรียมจะร้องด้วยความเจ็บปวด แต่หญิงสาวกลับใช้ผ้าสีขาวปิดจมูกและปากของเธอไว้ ทำให้เด็กน้อยหยุดดิ้นรนในทันที

หญิงสาวแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอก้มมองต้ากัวด้วยสายตาเหยียดหยาม "ก็แค่เด็กเปรตคนหนึ่ง จำเป็นต้องยกพวกมาตั้งมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ ช่างเป็นพวกสวะที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย"

พูดจบ เธอก็อุ้มต้ากัวขึ้นมาแล้วโยนออกไปทางช่องระบายอากาศทันที

"ให้ใครไปรับตัวยัยเด็กนี่ที ถ้าตกลงไปตายฉันไม่รับผิดชอบนะ ฉันล่ะเกลียดเด็กเปรตพวกนี้ที่สุดเลย"

ชายสองคนที่รออยู่ข้างนอกขับรถโรงเรียนของโรงเรียนอนุบาลเข้ามารับช่วงต่อ

"สมกับเป็นลูกพี่หญิง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่ ยัยเด็กนี่ก็คงจับตัวยากน่าดู"

"จริงด้วย! เดี๋ยวฉันจะรายงานประธานหวงเดี๋ยวนี้แหละ"

ในขณะเดียวกัน หวงเซียวก็กำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือเพื่อเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของกงหลิงเซียวในช่วงนี้

กงหลิงเซียวจะไปที่โรงแรมฮุยเฟิงทุกบ่ายและมักจะออกมาในเวลาก่อนห้าโมงเย็นเสมอ

เขาส่งคนไปดักซุ่มดูหลายครั้งแล้ว แต่ก็สืบไม่ได้สักทีว่ากงหลิงเซียวไปพบใครกันแน่

"ประธานหวงครับ เราจับตัวลูกสาวของกงหลิงเซียวได้แล้วครับ"

หวงเซียวฟังสายโทรศัพท์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "หัวหน้าของพวกแกไม่ได้ถูกยัยอ้วนส่งเข้าโรงพักไปตั้งแต่ตอนอยู่หน้าโรงหนังแล้วหรือไง แล้วไปจับตัวยัยอ้วนมาได้ยังไงอีก"

"เพราะหัวหน้าถูกจับ ตำรวจเลยต้องแจ้งให้ครอบครัวทราบครับ พี่สาวของเขาก็เลยรู้เรื่อง พอโมโหขึ้นมาก็เลยลงมือทำภารกิจนี้แทนเขาครับ ตอนนี้ตัวเด็กอยู่บนรถของเราแล้ว จะให้พาไปที่ไหนครับ"

หวงเซียวรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจเมื่อนึกถึงวีรกรรมที่ยัยอ้วนได้ก่อไว้

ในที่สุดฉันก็จับแกได้สักที ยัยเด็กอ้วนเอ๊ย!

คอยดูเถอะว่าฉันจะสั่งสอนแกยังไง กงหลิงเซียว!

ถ้าครั้งนี้แกไม่ล้มละลาย ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่กงเลยเอ้า

"ส่งตัวไปที่วิลล่าริมทะเลของฉัน"

"ประธานหวงหมายถึงให้ทิ้งศพแบบครบถ้วนหรือหั่นเป็นชิ้นๆ ดีครับ"

ตามธรรมเนียมการทำงานของพวกเขา การส่งคนไปที่ริมทะเลก็หมายถึงการทำลายหลักฐานทิ้งศพนั่นเอง