ตอนที่ 241 อยู่ใกล้เสี่ยวหวง ก็ต้องแกล้งเสี่ยวหวงสิ

ตอนที่ 241 อยู่ใกล้เสี่ยวหวง ก็ต้องแกล้งเสี่ยวหวงสิ

"เด็กคนนี้งั้นเหรอ" ชายที่นั่งรินน้ำชาอยู่ด้านในมองดูรูปถ่ายที่หวงเซียวยื่นให้

หวงเซียวจุดบุหรี่ขึ้นสูบแล้วพูดด้วยความมุ่งมั่น "ลูกสาวของกงหลิงเซียว ถ้าฉันจับยัยเด็กนี่ได้ ฉันก็จะยึดตระกูลกงมาได้ทั้งหมด"

ชายคนนั้นกระตุกยิ้มมุมปากแล้วยกนิ้วโป้งให้หวงเซียว "สมกับเป็นคุณหวงของเราจริงๆ"

"สมกับเป็นเสี่ยวหวงจริงๆ ด้วย~" จู่ๆ เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วราวกับเด็กน้อยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของหวงเซียว

สีหน้าของชายทั้งสองแข็งค้างไปทันที แน่นอนว่าเรื่องที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นี้จะหลุดรอดออกไปให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด

หวงเซียวหันขวับกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่กลับไม่พบใครอยู่ด้านหลังเลย

ชายอีกคนก็งุนงงไม่แพ้กัน เขารีบลุกขึ้นยืน "ใครน่ะ!"

รอบด้านมีแต่ความเงียบสงัด

"พวกเราหูแว่วไปเองหรือเปล่า" หวงเซียวเอ่ยถาม ช่วงนี้เขามักจะประสาทหลอน ได้ยินเสียงต้ากัวเรียกอยู่บ่อยๆ เขาเลยสงสัยว่าตัวเองคงจะกดดันมากเกินไปเพราะอยากจะจับตัวเด็กนั่นให้ได้ จนถึงขั้นเริ่มหูแว่วไปเองเสียแล้ว

"หูแว่วที่ไหนล่ะ หนูก็อยู่ตรงนี้ไง!" เสียงของต้ากัวลอยมาอีกครั้ง

หวงเซียวเริ่มลุกลี้ลุกลน ยัยเด็กนี่จะได้ยินเรื่องที่พวกเขาเพิ่งคุยกันไปไหมเนี่ย?!

หวงเซียวเดินไปตรงกลางห้องชงชา ที่จริงห้องนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร กวาดตามองปราดเดียวก็ควรมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน แต่เขากลับหาตัวต้ากัวไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

"เด็กน้อย หนูอยู่ไหนจ๊ะ ออกมาหาคุณลุงสิ เดี๋ยวลุงจะให้กินสตรอว์เบอร์รีลูกโตๆ เลย!" ชายคนนั้นเกิดไอเดียขึ้นมาฉับพลัน เขาหยิบสตรอว์เบอร์รีผลใหญ่ที่เพิ่งเด็ดมาสดๆ ขึ้นมา

หวงเซียวกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกระซิบ "ใช้ของกินหลอกล่อให้ออกมาเลย ยัยเด็กนี่ตะกละจะตาย"

"หนูไม่กินสตรอว์เบอร์รีหรอก! หนูเบื่อแล้ว!"

ต้ากัวตบกระเป๋าเสื้อของตัวเองที่อัดแน่นไปด้วยสตรอว์เบอร์รีจนพองตุ่ย เธอกำลังหยิบถุงออกมาอีกใบเพื่อจะใส่เพิ่ม "หนูจะเอาไปให้หม่ามี้กินต่างหาก"

ชายคนนั้นเออออไปตามความต้องการของเด็กน้อย "ออกมาสิจ๊ะ แล้วลุงจะให้สตรอว์เบอร์รีพวกนี้ไปให้หม่ามี้ของหนูกินทั้งหมดเลย"

"จริงเหรอคะ" เมื่อได้ยินเสียงดีใจของต้ากัว ชายทั้งสองก็ลอบยิ้มกริ่ม

การจับตัวต้ากัวในห้องชงชาย่อมลดความวุ่นวายได้มากกว่าการลงมือข้างนอก ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหลอกล่อให้เธอพอใจ

"คุณลุงช่วยหนูจัดใส่กล่องของขวัญสวยๆ ได้ด้วยนะ! พอหนูเอาไปให้คุณแม่ คุณแม่ต้องชอบแน่ๆ เลย"

"จริงเหรอคะ" ต้ากัวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไร้เดียงสา แล้วเธอก็เห็นชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังถือกล่องของขวัญสีชมพูอยู่จริงๆ

ชายคนนั้นสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่างใกล้กับโต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาจึงถือกล่องของขวัญเดินเข้าไปหา "คุณแม่ของหนูชอบกล่องของขวัญสีชมพูไหมเอ่ย"

"หม่ามี้ของหนู~ หนู~ หม่ามี้ของหนูอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้! หนูไม่รู้หรอกว่าหม่ามี้จะชอบหรือเปล่า!"

เป็นไปตามคาด เสียงของเด็กน้อยดังมาจากทิศทางของโต๊ะทำงานนั่นเอง

หวงเซียวเองก็เดินตามชายคนนั้นไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายตัวโตๆ สองคนจะจับเด็กตัวกะเปี๊ยกแค่คนเดียวไม่ได้

พวกเขาแยกกันประกบทั้งสองฝั่ง คราวนี้ไม่มีทางที่ต้ากัวจะรอดพ้นเงื้อมมือของพวกเขาไปได้แน่

"คุณพ่อคะ~ คุณพ่อเห็นไหมคะ"

ทันทีที่ต้ากัวส่งเสียงเรียกคุณพ่อ ชายทั้งสองก็ได้ยินเสียงของกงหลิงเซียวดังขึ้น

"หนูเก็บสตรอว์เบอร์รีอยู่ไม่ใช่เหรอลูก ทำไมวิ่งเข้าไปข้างในล่ะเนี่ย ที่นี่ที่ไหน"

ชายทั้งสองชะงักฝีเท้าลงตามสัญชาตญาณ

"คุณพ่อคะ~ หนูอยากใช้กล่องสีชมพูใส่สตรอว์เบอร์รี คุณพ่อคิดว่าหม่ามี้จะชอบกล่องสีชมพูไหมคะ"

ขณะที่พูด ต้ากัวก็เขย่งปลายเท้าขึ้นพร้อมกับชูนาฬิกาโทรศัพท์ของเธอ หันกล้องไปทางชายคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่

ชายคนนั้นตั้งตัวไม่ทันและถูกถ่ายไว้ได้อย่างจัง

"ทำไมหวงเซียวถึงไปอยู่ที่นั่น" สายตาอันเฉียบแหลมของกงหลิงเซียวสังเกตเห็นหวงเซียวที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ ย่อตัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าชั่วร้าย

หวงเซียวแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้เลย

"บัดซบเอ๊ย!" เขาทำความแตกเร็วขนาดนี้เลยหรือเนี่ย

"หวงเซียว ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกสาวฉันแม้แต่ปลายเส้นผม แกตายแน่" ระหว่างที่พูด กงหลิงเซียวก็สั่งให้บอดี้การ์ดมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที "ต้ากัว พี่ชายสุดหล่อยี่สิบคนกำลังไปหาหนูแล้ว อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนล่ะ!"

เมื่อได้ยินว่าพี่ชายสุดหล่อทั้งยี่สิบคนกำลังมา ต้ากัวก็หัวเราะคิกคักอย่างขวยเขิน "เสี่ยวหวง บอดี้การ์ดของหนูกำลังมาอีกแล้วน้า คราวนี้แกหนีไม่รอดแน่~ ฮ่าๆๆ!"