ตอนที่ 240 คุณลุงทำงานหนักมาก ลุงกินนี่สิคะ

ตอนที่ 240 คุณลุงทำงานหนักมาก ลุงกินนี่สิคะ

จู่ๆ ก้อนแป้งน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าชายคนหนึ่ง

ชายคนนั้นคือหนึ่งในลูกน้องของหวงเซียว เขามีผิวคล้ำ รูปร่างกำยำ สวมชุดลำลองสีดำและหมวกฟางใบใหญ่ เขาเพิ่งมาถึงทางเข้าไร่สตรอว์เบอร์รีเพื่อดักซุ่มรอ แต่กลับถูกเด็กน้อยหลายคนรุมล้อมเสียก่อน

ชายหนุ่มกวาดตามองเด็กอ้วนจ้ำม่ำตรงหน้าทีละคน ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ต้ากัว

"เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว"

ทันทีที่เขาพูดจบ เด็กน้อยคนหนึ่งก็เห็นว่าปากของต้ากัวกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ตุ้ยๆ "พี่ใหญ่ กินอะไรอยู่น่ะ ขอฉันกินบ้างสิ!"

ต้ากัวชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น "คุณลุงอยากกินด้วยไหมคะ"

เธอถามแบบนั้นก็เพราะชายคนนี้เอาแต่จ้องเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับเจียวเจียวตอนที่อยากกินขนมของเธอไม่มีผิด

ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ทันตั้งตัว "อืม"

ความจริงแล้ว เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเด็กๆ จะเดินเข้ามาทักทายเขาแบบนี้

ต้ากัวยกนิ้วชี้ขึ้นมา แหย่เข้าไปในรูจมูก แล้วแคะขี้มูกก้อนโตออกมา "นี่ค่ะ! คุณลุงปลูกสตรอว์เบอร์รีเหนื่อยๆ คุณครูสอนว่าเราต้องเคารพผู้ใหญ่และเอื้อเฟื้อต่อผู้น้อย"

เจียวเจียวอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็ว "ใช่ๆๆ! ให้คุณลุงเลย คุณลุงปลูกสตรอว์เบอร์รีเหนื่อยมาก พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย คุณลุงรีบกินขี้มูกเร็วเข้าสิ"

เจียวเจียวไม่ลืมที่จะช่วยดันแขนของต้ากัวให้สูงขึ้นอีกด้วย

ใบหน้าของชายหนุ่มดำทะมึนลงทันที

ปกติกงหลิงเซียวทารุณกรรมลูกสาวตัวเองหรือไง ทำไมเด็กคนนี้ถึงกินแม้กระทั่งขี้มูกตัวเองเนี่ย

เขาเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง "ฉันไม่กิน ขอบใจ"

ต้ากัวคิดว่าเขากำลังเขิน "ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ! เดี๋ยวหนูก็มีอีก~ มันรสชาติเค็มๆ ช่วยแก้หิวได้นะคะ"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับ "ฉันไม่ได้อยากหาอะไรแก้หิวหรอกนะ"

ต้ากัวเห็นเขาเอามือปิดหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอ

สมองน้อยๆ ของเธอพลันนึกถึงบทพูดในนิยายประธานจอมเผด็จการขึ้นมาได้ "นี่นาย มองฉันสิ!"

เธอขมวดคิ้ว เลียนแบบสีหน้าเผด็จการของกงหลิงเซียว ชูนิ้วที่เปื้อนขี้มูกขึ้นสูง "กินเข้าไปภายในหนึ่งวินาทีซะ! ไม่เช่นนั้น นายจะต้องเสียใจ"

เจียวเจียวปรบมือด้วยความตื่นเต้น "ว้าว~ พี่ใหญ่แมนสุดๆ ไปเลย~ คุณลุงรีบกินเร็วเข้าสิ เดี๋ยวขี้มูกก็แห้งหมดหรอก!"

ชายหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า หลังจากเป็นนักเลงมาตั้งนาน วันหนึ่งเขาจะถูกเด็กสองคนบังคับให้กินขี้มูกแบบนี้

"ช่างเถอะ ฉันจะแปะไว้บนเสื้อของนายก็แล้วกัน อยากกินตอนไหนก็เชิญเลย! ผู้หญิง ฉันจะไปเก็บสตรอว์เบอร์รีแล้ว"

ความอดทนของต้ากัวมีขีดจำกัด เธอไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะยินยอมหรือไม่ จัดการป้ายขี้มูกลงบนเสื้อของเขาโดยตรง แล้วเดินอาดๆ เข้าไปในไร่สตรอว์เบอร์รี

ชายหนุ่มแทบจะสติแตกอยู่ตรงนั้น

เขาก้มมองสิ่งนั้นที่ติดหนึบอยู่บนเสื้อของตัวเอง

"หมายเลขสอง! นายกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงทิ้งตำแหน่งไป"

ในตอนนั้นเอง ทีมหลักก็สังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ดักซุ่มอยู่ที่ทางเข้าแล้ว จึงรีบส่งเสียงเตือนทันที "กรุณากลับไปที่จุดประจำการของนายด้วย"

"ฉันจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันโดนขี้มูกของยัยอ้วนป้ายใส่เนี่ย"

จู่ๆ ทุกคนก็เงียบกริบ บางคนถึงกับต้องกลั้นขำ ขณะมองดูหมายเลขสองวิ่งแจ้นกลับไปที่รถตู้... ส่วนภายในไร่สตรอว์เบอร์รี ต้ากัวกำลังมีความสุขจนแทบล้นปี่

เธออยากจะล้มตัวลงนอนแล้วกลิ้งไปมาในนั้นซะเดี๋ยวนี้เลย

ส่วนโปสเตอร์ที่เธอยัดใส่เสื้อและกระเป๋ามาเมื่อเช้า ถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปหมดแล้ว ตอนนี้ในสายตาของเธอมีเพียงสตรอว์เบอร์รีเท่านั้น

เธอกินสตรอว์เบอร์รีอย่างเอร็ดอร่อย และไม่ลืมที่จะยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงตัวเองด้วย "อันนี้ให้คุณพ่อ อันนี้ให้คุณแม่... คุณแม่..."

เมื่อนึกถึงคุณแม่ขึ้นมา จู่ๆ เธอก็หันไปมองรอบๆ และสังเกตเห็นโรงน้ำชาตั้งอยู่ไม่ไกล

"คุณแม่~ หนูอยากเอาไปให้คุณแม่จัง"

เธอเดินเตาะแตะไปที่โรงน้ำชาและเห็นกล่องสีดำใบใหญ่ "เจ้านี่แหละ! มีใครอยู่ไหมคะ ปรินต์ให้หนูหน่อย!"

ในตอนนั้นเอง หวงเซียวก็กำลังคุยกับเพื่อนเรื่องแผนการลักพาตัวต้ากัวอยู่พอดี