ตอนที่ 228 เรื่องกินสำคัญกว่า

ตอนที่ 228 เรื่องกินสำคัญกว่า

ครูจางหัวเราะเบาๆ "ความจริงแล้ว ต้ากัวไม่ได้ร้องไห้เลยค่ะ แล้วก็ไม่ได้บ่นอะไรประธานกงด้วย เธอแค่หิวแล้วก็ต้องกินข้าว ก็เลยไม่มีเวลาวิดีโอคอลหาคุณน่ะค่ะ"

กงหลิงเซียวรู้สึกเหมือนร่างจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

อุตส่าห์กังวลแทบตาย ที่แท้เจ้าก้อนของเขาก็ไม่ได้เปราะบางอย่างที่คิด แล้วก็ไม่ใช่เจ้าก้อนที่ขาดเขาไม่ได้ด้วย

ต้ากัวที่กำลังถือหม้อข้าว เอาหน้าซุกและพุ้ยข้าวเข้าปากอย่างมีความสุขถามขึ้น "ป๊ะป๋า ร้องไห้ทำไมคะ? ป๊ะป๋ากำลังจะล้มละลายเหรอ?"

กงหลิงเซียวรู้สึกอับอาย

เขาเสียใจจริงๆ ที่ร้องไห้ออกมาเมื่อกี้

"ป๊ะป๋า ไม่ต้องกลัวนะ! ถ้าป๊ะป๋าล้มละลาย เดี๋ยวหนูเปิดอู่ซ่อมรถเลี้ยงป๊ะป๋าเอง!" ต้ากัวพูด ก่อนจะตักข้าวเข้าปากอีกช้อนแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ "ป๊ะป๋า หมูสามชั้นตุ๋นวันนี้อร่อยม๊ากมาก! ดูสิคะ!"

ต้ากัวตักเนื้อนุ่มเด้งดึ๋งชิ้นหนึ่งขึ้นมา จ่อหน้ากล้องแล้วแกว่งไปมา "ดูสิ! มันอวบอ้วนกว่าป๊ะป๋าอีกนะ"

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก

ให้ตายเถอะ! ยัยหนูนี่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับหมูสามชั้นเนี่ยนะ

เมื่อกี้เขาอุตส่าห์เป็นห่วงเจ้าก้อนตัวนี้แทบตาย!

ที่แท้เธอก็กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารและเครื่องดื่มอยู่ที่นี่เอง

"ป๊ะป๋า รู้มั้ยคะว่าวันนี้ใครมาช่วยหนูไว้?"

น้ำเสียงของกงหลิงเซียวเย็นชาและทุ้มต่ำ "ใคร?"

"หนุ่มหล่อไงคะ! เขาบอกว่าที่เมื่อเช้าไม่รับสายหนูเพราะกำลังทำงานอยู่! แต่พอหนูตกอยู่ในอันตราย เขาก็พุ่งมาอยู่ข้างๆ หนูเหมือนซูเปอร์แมนเลย! หล่อสุดๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะ?"

กงหลิงเซียวแค่นเสียงหยัน

บ้าเอ๊ย ที่แท้ก็เป็นคุณตำรวจสุดหล่อที่เธอหลงใหลนักหนานั่นเองที่มาช่วยเธอ

"ป๊ะป๋า โชคดีนะที่ป๊ะป๋าไม่ได้มา ไม่งั้นหนุ่มหล่อก็คงไม่ได้มาช่วยหนูหรอก" เจ้าก้อนพูด พลางพุ้ยข้าวเข้าปากต่อไป

ระดับความโกรธของกงหลิงเซียวพุ่งปรี๊ดไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

"ป๊ะป๋า มีอะไรอีกมั้ยคะ?"

ความกระตือรือร้นที่จะห่วงใยลูกสาวในตอนแรกของกงหลิงเซียว ตอนนี้กลับรู้สึกไร้ความหมายไปเลย

เขาไม่เคยห่วงใยใครมากขนาดนี้มาก่อนเลย

ต้ากัวเป็นคนแรกที่ทำให้เขาเป็นห่วงจนถึงกับหลั่งน้ำตา

"ป๊ะป๋า~ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นก็บ๊ายบายนะคะ! หนูจะเอาขาไก่อีกชิ้น!"

กงหลิงเซียวเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ต้ากัวก็ตัดสายวิดีโอคอลไปเสียแล้ว

ช่างเป็นพ่อที่ไม่ได้รับความเห็นใจเอาเสียเลย

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ประธานกงครับ พวกเรายังจะไปที่โรงเรียนอนุบาลอยู่ไหมครับ?"

"ไป? ไปทำไม? ฉันจะไปสถานีตำรวจ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เห็นท่าทางของกงหลิงเซียวเหมือนกำลังจะไปหาเรื่องคุณตำรวจสุดหล่อ จึงรีบเตือน "ประธานกง ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ยังไงซะคุณตำรวจก็มีความเป็นมืออาชีพในการช่วยเหลือคนมากกว่าพวกเรา คุณไม่จำเป็นต้องไปแข่งขันกับเขาหรอกครับ อีกอย่าง คุณหนูน้อยก็ปลอดภัยแล้ว แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอครับ?"

เพราะเจ้านายของเขามีความปรารถนาที่จะเอาชนะสูงมาก เขาจึงกลัวว่าเจ้านายจะบุกไปถล่มสถานีตำรวจให้ราบเป็นหน้ากลอง

"ฉันดูเหมือนคนงี่เง่าขนาดนั้นเลยหรือไง? ทำไมฉันจะต้องไปหาเรื่องตำรวจด้วย? ฉันจะไปหาตัวผู้ต้องสงสัยต่างหาก ฉันอยากรู้ว่าใครหน้าไหนมันกล้าลักพาตัวลูกสาวฉัน"

กงหลิงเซียวกระแทกปุ่มเปิดหน้าต่างรถด้วยความโกรธ เปิดมันจนสุด ปล่อยให้ลมพัดเข้ามาอย่างเต็มที่... เมื่อมาถึงสถานีตำรวจ ชายคนนั้นก็ถูกควบคุมตัวไปสอบปากคำแล้ว

เจ้าหน้าที่ตำรวจพบว่าสายสุดท้ายที่ชายคนนั้นโทรออกคือชุดเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย

ในขณะเดียวกัน หวงเซียวที่กำลังนั่งอยู่ในสำนักงานของนิวลิน ก็ได้ยินข่าวว่าลูกน้องของเขาถูกตำรวจจับกุมแล้ว เขาจึงเรียกรวมตัวทนายความหลายคนด้วยความกระวนกระวายใจ

"ครืด ครืด ครืด~"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หวงเซียวนั่งมองเบอร์โทรศัพท์บ้านตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

เขาไม่กล้ารับสาย จึงเรียกเด็กฝึกงานให้มารับแทน

"ผมก็ไม่กล้าเหมือนกันครับ!" เด็กฝึกงานไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องโทรศัพท์

หวงเซียวหันไปมองผู้ช่วยข้างๆ "นายรับสายสิ"

"ไม่เอาหรอกครับ! ถ้าเป็นประธานกงโทรมาล่ะ? พวกเราได้ความแตกกันหมดแน่! ยังไงประธานกงก็ต้องจับตาดูพวกเราอยู่ เขาแยกแยะเสียงของพวกเราได้ด้วยซ้ำ"

ทุกคนต่างหวาดกลัวกันไปหมด รวมถึงหวงเซียวด้วย!

เพราะถ้ากงหลิงเซียวรู้เรื่องน่าอับอายแบบนี้เข้าจริงๆ เขาก็คงจะไม่มีโอกาสชนะอีกเลย

"งั้นพวกเราแค่ตัดสายทิ้งเลยดีไหมครับ?" ทนายความเสนอแนะ