ตอนที่ 227: อาการคลั่งรักคนหล่อ

ตอนที่ 227: อาการคลั่งรักคนหล่อ

เจ้าหน้าที่ตำรวจชะงักไป "โรคคลั่งรักคนหล่อเหรอ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยได้ยินโรคแบบนี้

เขาเห็นลูกสัตว์ตัวน้อยจ้องมองท่อนแขนอันกำยำล่ำสันของเขา มือน้อยๆ ของนางกำลังจิ้มเส้นเลือดที่ปูดโปนของเขา

"ฮี่ฮี่ฮี่~ หล่อจุงเยย~" นางรีบเอาใบหน้ายุ้ยๆ ถูไถกับแขนของเขาทันที "เพราะหนูชอบหนุ่มหล่อค่า!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจรู้สึกขบขันเป็นอย่างมาก เขาหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ต้ากัว (หม้อต้มใบใหญ่) "คุณลุงก็ชอบหนูเหมือนกันนะ! จำไว้นะว่าถ้าหนูตกอยู่ในอันตรายเมื่อไหร่ ให้โทรหาคุณลุงได้เลย!"

"อื้อๆ! หนูจาจำไว้! หนูจำแม่นมากเยย มันเกือบจะเหมือนชื่อของหนูเยยล่ะ"

เมื่อคืนนี้ นางนึกถึงเบอร์โทรฉุกเฉินของหนุ่มหล่อ (ตำรวจ) ว่ามีเลข 11 อยู่ นางก็เลยเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น เยี่ย 11

ตอนนี้ นางได้สลักภาพของหนุ่มหล่อเอาไว้ในใจอย่างแน่นหนาแล้ว

ในขณะเดียวกัน ภายในอาคารสำนักงานสุดหรู กงหลิงเซียวก็ได้รับข่าวว่ามีผู้บุกรุกเข้าไปในโรงเรียนอนุบาลของลูกสาวเขาทันทีที่ประชุมเสร็จ

เขาพุ่งตัวออกไปยังโรงเรียนอนุบาลทันทีโดยไม่เสียเวลาแม้แต่จะสวมเสื้อโค้ท

กงหลิงเซียวมองดูสายที่ไม่ได้รับสองสายจากโรงเรียนอนุบาล ในเมื่อเขาไม่ได้รับสาย ต้ากัวจะต้องผิดหวังมากแน่ๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้เป็นพ่ออย่างเขากลับไม่ได้ปรากฏตัวในทันทีในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุด เขาไม่สมควรเป็นพ่อคนเลยจริงๆ

ในหัวของเขา จินตนาการเห็นภาพต้ากัวกำลังทำหน้าตาน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้า อยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้อง ได้แต่ร้องเรียกหาคุณพ่ออย่างสิ้นหวัง

หัวใจของกงหลิงเซียวแทบจะแตกสลาย

เมื่อมองดูรูปต้ากัวบนวอลเปเปอร์โทรศัพท์ เขาก็สะอื้นออกมาด้วยความรู้สึกผิด "พ่อขอโทษ! เป็นความผิดของพ่อเอง! เป็นความผิดของพ่อทั้งหมดที่ไม่รีบไปช่วยต้ากัวลูกรักของพ่อในทันที"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ และคนขับรถต่างก็เหลือบมองกระจกมองหลังโดยสัญชาตญาณ

พวกเขาเห็นเจ้านายของตนกำลังกำโทรศัพท์แน่นและร้องไห้อย่างหนัก

"ต้ากัวลูกรักของพ่อ พ่อจะไม่มีวันทำพลาดเหมือนวันนี้อีก พ่อจะไม่มีวันยอมให้คนเลวหน้าไหนมาแตะต้องเส้นผมของต้ากัวลูกรักของพ่อได้แม้แต่เส้นเดียว"

ในขณะที่เขากำลังร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ คุณครูก็วิดีโอคอลเข้ามา

กงหลิงเซียวรีบปาดน้ำตา "คุณครู..."

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของกงหลิงเซียว ครูจางก็ถึงกับตกตะลึง

ต้องเข้าใจก่อนว่า ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านางคือ กงหลิงเซียว แห่งอาณาจักรผลิตรถยนต์เชียวนะ!

ปกติเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนด้วยภาพลักษณ์ผู้ชายที่เย็นชาและเข้าถึงยาก แต่ตอนนี้เขากลับดูเหมือนคนใจสลายอย่างสิ้นเชิง

"คุณกง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ตอนนี้ต้ากัวปลอดภัยดีแล้วค่ะ เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงเร็วมากและจับกุมผู้ต้องสงสัยได้แล้วค่ะ"

กงหลิงเซียวสะอื้นเบาๆ ฝืนทำสีหน้าเย็นชา "ต้ากัวคงจะตกใจจนร้องไห้หนักแน่ๆ เลย! ผมขอคุยกับแกหน่อยได้ไหมครับ? ถ้าแกไม่เห็นผม แกจะต้องกลัวแน่ๆ"

ครูจางถือโทรศัพท์และกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเรียน แต่ก็ไม่เห็นเจ้าตัวเล็ก

"รอสักครู่นะคะ แกอาจจะไม่ได้อยู่ในห้องเรียน"

น้ำตาของกงหลิงเซียวอดไม่ได้ที่จะไหลรินออกมาอีกครั้ง "แกคงจะไปแอบร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ ท้ายที่สุด แกก็เพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ที่น่ากลัวมาขนาดนั้น"

เขาจินตนาการเห็นต้ากัวกำลังซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร้องไห้อยู่คนเดียว ขดตัวเป็นก้อนกลมๆ ไร้ที่พึ่งและน่าสงสาร ร้องเรียกหาคุณพ่ออยู่เป็นระยะๆ แต่คุณพ่อก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย

"ต้ากัว"

ในตอนนั้นเอง เสียงของครูจางก็ดังผ่านมาทางวิดีโอ

"คุณพ่ออยากวิดีโอคอลด้วยน่ะจ้ะ" ครูจางเดินเข้าไปหาต้ากัว

กงหลิงเซียวแทบอยากจะมุดทะลุโทรศัพท์เข้าไปหาต้ากัวลูกรักของเขา

"ขอโทษด้วยนะคะคุณกง แต่ต้ากัวไม่อยากวิดีโอคอลกับคุณค่ะ"

กงหลิงเซียวรู้สึกเหมือนโลกถล่มทลายลงมา

ลูกสาวไม่อยากเจอเขา!

แกต้องโกรธแน่ๆ!

ต้องเป็นเพราะแกหาเขาไม่เจอตอนที่ตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ!

กงหลิงเซียวกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เขาร้องไห้โฮออกมาด้วยความโศกเศร้า "พ่อขอโทษ! ต้ากัว! พ่อผิดเอง พ่อไปช่วยลูกไม่ทัน! พ่อขอโทษลูกแล้ว ลูกอย่าเมินพ่อเลยนะ ได้ไหม? พ่อจะปรับปรุงตัวแน่นอน ในอนาคตพ่อจะให้ลูกกินทุกอย่างที่ลูกอยากกินเลย พ่อจะไม่ห้ามลูกอีกแล้ว และพ่อจะไม่..."

พูดไปได้ครึ่งประโยค ใบหน้ากลมแป้น ขาวผ่อง และยุ้ยๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ปากของนางเลอะไปด้วยซอสพะโล้มันเยิ้มจากหมูสามชั้นตุ๋น แก้มตุ่ยๆ กำลังเคี้ยวอาหารหยุบหยับ "คูมพ่อ งั้นหนูจากินข้าวอีกหม้อนึงน้า!"