ตอนที่ 206 ยกให้หนูเถอะ!

ตอนที่ 206 ยกให้หนูเถอะ!

ต้ากัวชูอุ้งมือน้อยๆ ขึ้นมา นาฬิกาโทรศัพท์ของเธอกำลังเปิดเสียงบันทึกที่คุณท่านผู้เฒ่าเย่รับปากว่าจะขายสวนหลังบ้านให้เธอในราคาสิบหยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ใบหน้าของคุณท่านผู้เฒ่าเย่เขียวคล้ำขึ้นมาทันที

สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือการที่กงหลิงเซียวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "ขอบคุณคุณท่านผู้เฒ่าเย่มากครับ ที่มอบความรักอันยิ่งใหญ่ให้กับลูกสาวของผม"

คุณท่านผู้เฒ่าเย่ฝืนยิ้มไม่ออกอีกต่อไป

เย่เซี่ยยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเก่า

การต้องมาขายสวนหลังบ้านแห่งนี้ให้ความรู้สึกราวกับความฝัน

ในขณะเดียวกัน ทนายความส่วนตัวของกงหลิงเซียวก็ได้ร่างสัญญาเสร็จเรียบร้อยและยื่นส่งให้คุณท่านผู้เฒ่าเย่

ต้ากัวดีใจจนเนื้อเต้น เธอเดินวนรอบตัวคุณท่านผู้เฒ่าเย่ราวกับปลาตัวน้อยที่มีความสุข พร้อมกับประจบประแจงว่า "คุณตาจ๋า คุณตาคือคนที่ยักต้ากัวฉุดในโลกเยย! โตขึ้นเข้ามหาลัยเมื่อไหร่ หนูจะซื้อเหล้ามาให้เยอะๆ เยยนะ คุณตาสุดที่ยักของหนู จุ๊บ!"

เมื่อเห็นรอยจูบ "จุ๊บ" ในตอนท้าย กงหลิงเซียวก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ก็แค่ที่ดินแปลงเดียว จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?" กงหลิงเซียวเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ต้ากัวเอามือเท้าเอวอวบๆ ด้วยท่าทางซึนเดเระ แล้วใช้นิ้วจิ้มไปที่ช่องบรรทัดสำหรับเซ็นชื่อในสัญญา "คุณตาจ๋า ถุงมานจาเป็นแค่ที่ดินแปลงเดียว แต่ต้ากัวก็ชอบมักๆ เยยนะ! ก็นี่คือความยักที่คุณตามีให้ต้ากัวใช่ม้า? ที่ดินแปลงเย็กๆ แต่ความยักยิ่งหย่ายยย"

คุณท่านผู้เฒ่าเย่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขารู้อยู่เต็มอกว่าเด็กแสบคนนี้เป็นลูกของเย่ฮุย และไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับเขาเลย

แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงหลงเสน่ห์ความน่ารักของเจ้าก้อนแป้งคนนี้เข้าอย่างจัง และเผลอไปเข้าข้างต้ากัวโดยไม่รู้ตัว จนทำให้ตอนนี้เขาต้องสูญเสียที่ดินไปหนึ่งแปลง

ในทางกลับกัน กงหลิงเซียวกลับรู้สึกว่าลูกสาวของเขานั้นพอใจกับอะไรง่ายจนเกินไป โดยเฉพาะเมื่อเห็นต้ากัวกอดจูบตาเฒ่าคนนั้นเพียงเพราะสวนเล็กๆ แห่งเดียว

ในฐานะคนเป็นพ่อ เขารับไม่ได้จริงๆ

นี่ต้องเป็นความล้มเหลวในการเลี้ยงดูของเขาแน่ๆ เขาไม่ได้ทำตามตำราที่บอกว่าลูกสาวควรจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างหรูหราสุขสบาย

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ "เดี๋ยวพ่อจะยกที่ดินให้ลูกห้าแปลงเดี๋ยวนี้เลย ต้ากัว!"

"ว้าว! คุณพ่อจ๋าให้ที่ดินหนูตั้งห้าแปลงแน่ะ!" เจ้าตัวเล็กยิ่งดีใจหนักกว่าเดิม

ทว่า! ต้ากัวกลับไม่ได้วิ่งเข้ามากอด จูบ และประจบประแจงกงหลิงเซียวเหมือนที่ทำเมื่อครู่นี้เลย

ตรงกันข้าม มือน้อยๆ อวบอูมของเธอกลับตบลงบนสัญญา "คุณตาจ๋า ทำไมยังไม่เซ็นชื่อยกที่ดินแปลงนี้ให้หนูอีกล่ะคะ?"

เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กยังคงเมินเฉยต่อเขา กงหลิงเซียวก็ไม่ยอมถอย "พ่อจะยกคฤหาสน์ตากอากาศให้ลูกอีกหลังด้วย ต้ากัว"

ดวงตาของต้ากัวเปล่งประกายวิบวับ "คุณพ่อของหนูให้บ้านหนูอีกหลังแย้ว!"

พูดจบ เธอก็หันกลับมาหาคุณท่านผู้เฒ่าเย่อีกครั้ง "คุณตาจ๋า ทำไมยังไม่เซ็นอีกคะ? คุณตาหลอกหนูเหยอ? คุณตาไม่อยากให้หนูย่ายมั้ย! คุณพ่อของหนูให้ที่ดินตั้งห้าแปลงแถมบ้านอีกหลังเยยนะ!"

คุณท่านผู้เฒ่าเย่ตัดใจให้ไม่ได้จริงๆ!

ถึงอย่างไร นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการยกมันให้กับคนนอก

ต้ากัวเอียงคอ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเลใจของคุณท่านผู้เฒ่าเย่ ความเศร้าก็พรั่งพรูออกมา "แงงง~ ทำไมถึงหลอกเด็กหยางงี้! หนูพูดจิงๆ นะ หนูบอกว่าคุณตาคือคนที่หนูยักฉุดในโลก คุณพ่อให้หนูตั้งเยอะแยะ พ่อยังไม่หลอกหนูเหมียนคุณตาเยย! คนบ้านเย่เป็นคนไม่ดีกานหมดเยยเหยอ? หม่าม้าของหนูก็โดนพวกคุณหลอกหยางงี้เหมือนกานใช่มั้ย?"

เจ้าก้อนแป้งร้องไห้จนร่างกลมป้อมราวกับถังแก๊สสั่นสะท้าน เธอดูหน้าสงสาร ราวกับลูกแมวน้อยที่ถูกรังแก

กงหลิงเซียวปวดใจขึ้นมาทันที "มานี่สิ พ่อจะอุ้มต้ากัวกลับบ้านเอง ตระกูลกงจะไม่ร่วมมือกับใครก็ตามที่หลอกลวงต้ากัวของเราอีกต่อไป"

ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยเข้าใจพวกพนักงานที่เป็นทาสลูกสาวเลย ว่าทำไมถึงได้ตามใจลูกจนหน้ามืดตามัวขนาดนั้น

แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ใครก็ตามที่ทำให้ลูกสาวของเขาร้องไห้ ถือว่าตั้งตัวเป็นศัตรูกับกงหลิงเซียว

คุณท่านผู้เฒ่าเย่เห็นขาสั้นๆ ของต้ากัวกำลังจะวิ่งไปหากงหลิงเซียว

"ฉันเซ็น! จะไม่ยอมให้ได้ยังไงล่ะ! ถึงยังไง ฉันก็เลี้ยงดูเย่ฮุยมาเหมือนลูกสาวแท้ๆ การยกสวนเล็กๆ ให้ต้ากัว ก็เหมือนกับยกให้หลานสาวแท้ๆ ของตัวเองนั่นแหละ จริงไหม?"

คุณท่านผู้เฒ่าเย่รับปากกามาแล้วตวัดเซ็นชื่อลงบนสัญญาอย่างรวดเร็ว

เย่เซี่ยแทบจะกระอักเลือดตายด้วยความอิจฉา

แม้ว่าเธอจะเป็นลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลเย่ แต่ตลอดเวลาตั้งแต่เธอกลับมา คุณท่านผู้เฒ่าเย่ก็เพียงแค่จัดหาปัจจัยพื้นฐานให้เธอ แต่ไม่เคยมอบอะไรอย่างอื่นให้อีกเลย