ตอนที่ 205: ฉันซื้อที่ดินผืนนี้มาในราคาสิบหยวน

ตอนที่ 205: ฉันซื้อที่ดินผืนนี้มาในราคาสิบหยวน

ที่นี่คือตระกูลเย่เชียวนะ!

และนายท่านผู้เฒ่าเย่ก็คือผู้นำของที่นี่

ถ้าต้ากัวพากงหลิงเซียวมาที่สวนหลังบ้านเพียงลำพัง สาวใช้ก็คงจะเข้ามาขวางพวกเขาได้อย่างง่ายดาย และไล่พวกเขาไปด้วยคำพูดง่ายๆ ว่า "ห้ามบุคคลภายนอกเข้า"

แต่เมื่อนายท่านผู้เฒ่าเย่เป็นคนออกโรงเอง มันก็เหมือนกับการมีบัตรผ่านวีไอพีที่ใช้ได้ทุกที่ ไม่มีใครกล้าขวางพวกเขาขณะเดินสำรวจไปทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์ตระกูลเย่

เย่เซี่ยทำได้เพียงเดินตามหลังไปติดๆ เท่านั้น

"แดดดี้~ ดอกไม้พวกนี้ฉวยจังเลยค่า!"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว มองดูเจ้าก้อนแป้งจอมเสแสร้งคนนี้

ถ้าเขาไม่รู้ว่าต้ากัวมีพลังหยั่งรู้อนาคต เขาคงเชื่อจริงๆ ว่าเธอแค่มาดูดอกไม้

"ลูกชอบมันจริงๆ เหรอ?" กงหลิงเซียวแกล้งถาม

ต้ากัวพยักหน้าอย่างน่ารัก "แดดดี้ เราซื้อเลยดีมั้ยคะ?"

"เท่าไหร่ครับ นายท่านผู้เฒ่าเย่?" กงหลิงเซียวทำตัวเหมือนเศรษฐีใหม่ ด้วยความที่รักลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจ คำพูดพวกนี้ก็หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ "ตราบใดที่ต้ากัวชอบ ไม่ว่าราคาเท่าไหร่ผมก็จะซื้อ"

ดวงตาของนายท่านผู้เฒ่าเย่เป็นประกาย

เขาเป็นนักธุรกิจที่เจ้าเล่ห์ ตราบใดที่ทำเงินได้ นายท่านผู้เฒ่าเย่ก็ไม่มีทางปฏิเสธ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นญาติของตัวเองก็ตาม

"จะเอาแค่ดอกไม้ในสวนนี้ หรือว่าทั้งหมดนี่..."

"ที่ดิน ที่ดิน ที่ดินค่า~" น้ำเสียงตื่นเต้นของต้ากัวดังขึ้นหลายเดซิเบล

นายท่านผู้เฒ่าเย่ถึงกับอึ้ง "แม่หนูน้อย หนูถูกใจที่ดินของคุณตาเหรอ? ไม่ใช่ดอกไม้หรอกรึ?"

ต้ากัวพยักหน้า ดวงตากลมโตใสแป๋วของเธอเบิกกว้าง "ช่ายค่า! ได้มั้ยคะ? หนูถูกใจที่ดิน ไม่ได้ถูกใจดอกม้ายยย!"

ด้านหลังพวกเขา เย่เซี่ยแทบจะสติแตกด้วยความกระวนกระวายใจ

นี่มันเด็กสองขวบนะ!

เธอไม่ได้มาเล่นขายของ ที่บอกว่ามาชมดอกไม้ ที่แท้ก็คือมาดูที่ดินงั้นเหรอ?

"ดอกไม้เดี๋ยวก็ตาย แต่ที่ดินทำตังค์ๆ ได้น้า!" เสียงใสๆ ราวกับกลิ่นนมของต้ากัวฟังดูเหมือนเด็กอัจฉริยะที่มีไอคิวสูงปรี๊ด

กงหลิงเซียวหัวเราะเบาๆ อย่างภาคภูมิใจ "สมกับเป็นเจ้าก้อนแป้งของฉันจริงๆ"

เขาเคยคิดว่าเจ้าก้อนแป้งนั้นหัวทึบ แต่คงเป็นเพราะเธอไม่ได้อยู่กับเขาแน่ๆ ตั้งแต่เขาเริ่มเลี้ยงดูเธอด้วยตัวเอง เจ้าก้อนแป้งก็ฉลาดขึ้นเรื่อยๆ

กงหลิงเซียวเชื่ออย่างหน้าไม่อายว่านี่เป็นความดีความชอบของเขาล้วนๆ

"แล้วต้ากัวจะจ่ายเงินซื้อที่นี่เท่าไหร่ล่ะฮึ?"

"ห้าหยวนค่า" เธอยื่นมือน้อยๆ ออกมาและพูดอย่างจริงจัง "ห้าหยวน! เยอะใช่มั้ยล่า? หนูจายป้ำมั่กๆ เลยนะ"

กงหลิงเซียวที่เพิ่งจะอารมณ์ดีเมื่อครู่นี้ ถึงกับผงะไปทันที

นายท่านผู้เฒ่าเย่หัวเราะเบาๆ "ตาว่าแล้วเชียว เด็กสองขวบจะมีหัวคิดเรื่องการลงทุนที่น่าทึ่งขนาดนี้ได้ยังไง? ที่แท้ก็แค่พูดจาไร้สาระไปเรื่อย ถ้างั้น คุณตาจะเล่นด้วยก็แล้วกัน ห้าหยวนนี่คือตังค์ๆ ที่เยอะที่สุดในเกมของหนูแล้วใช่มั้ย?"

ต้ากัวขมวดคิ้ว แล้วก้มมองมือน้อยๆ อีกข้างของเธอ "งั้นสิบหยวนค่า"

"ตกลง ดีล!" นายท่านผู้เฒ่าเย่ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

กงหลิงเซียวมองชายชราตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

ต้องรู้ไว้นะว่าลูกสาวของเขาน่ะ แม้แต่พ่อแท้ๆ เธอก็ยังหลอกฟันมาแล้วเลย

"แดดดี้ บอกให้เสี่ยวหลิวเอาสัญญามาเลยค่า หนูซื้อที่ดินผืนนี้สิบหยวนแล้วน้า~" เนื่องจากกงหลิงเซียวมักจะพาต้ากัวไปที่บริษัทด้วยบ่อยๆ และเธอได้เห็นการเจรจาต่อรองมานับครั้งไม่ถ้วน เธอจึงเรียนรู้ที่จะเก็บไม้เด็ดซ่อนไว้ในแขนเสื้อเสมอ

เธอเปิดนาฬิกาเด็กของเธอขึ้นมา และเปิดคลิปเสียงที่นายท่านผู้เฒ่าเย่ตกลงขายที่ดินให้ในราคาสิบหยวนซ้ำไปซ้ำมา

"หนูมีหลักฐานแล้วก็มีพยานด้วย! เราตกลงด้วยปากเปล่ากันแล้ว คุณตาจะกลับคำม่ายด้ายน้า!" ต้ากัวไม่ลืมที่จะดึงกงหลิงเซียว พยานปากเอกของเธอเข้ามาเอี่ยวด้วย

"แดดดี้เป็นพยานให้หนู คุณตาแก่ เมื่อกี้คุณตายังหัวเราะอย่างมีฟามสุกอยู่เลย หนูไม่ได้บังคับคุณตาน้า!"

นายท่านผู้เฒ่าเย่รู้สึกราวกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมา เขามองดูเจ้าก้อนแป้งที่ทั้งนุ่มนิ่มและน่ารักตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับว่าเขากำลังมองดูปีศาจน้อยกลับชาติมาเกิดก็ไม่ปาน

"ต้ากัว หนูจะมาต้มตุ๋นคุณตาแบบนี้ไม่ได้นะ ที่ดินของตาตรงนี้มีค่าดั่งทองคำ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีราคาสิบหยวน!"

ต้ากัวเร่งเสียงบันทึกในนาฬิกาเด็กของเธอจนสุด "คุณตาพูดเองน้า ฟังซี่ ฟังเสียงที่มีฟามสุกของคุณตาสิคะ!"