บทที่ 24 หมาเลี้ยงของอิมก็ยังกล้าเห่าหอนอีกรึ?

บทที่ 24 หมาเลี้ยงของอิมก็ยังกล้าเห่าหอนอีกรึ?

ไดมอนและสตุสซี่หยุดชะงักไปพร้อมกัน หันไปมองตามต้นเสียง

"ซาตาน" เจย์การ์เซีย ซาตูร์น เซนต์ คือห้าผู้เฒ่าเพียงคนเดียวที่เขาจำชื่อได้แม่นยำ

“บังเอิญเจอหรอกรึ? ไม่สิ ดูเหมือนแกตั้งใจมารอชั้นมากกว่า”

ไดมอนหัวเราะหึๆ

“สวัสดีตอนบ่าย ตาเฒ่าซาตาน”

สตุสซี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใช้ไดมอนเป็นโล่กำบัง แล้วก็จ้องมองซาตูร์น เซนต์อย่างเงียบเชียบ

ซาตูร์น เซนต์ แค่นเสียงฮึดฮัด กวาดสายตาผ่านไดมอนไป ก่อนจะถลึงตาใส่สตุสซี่อย่างเกรี้ยวกราด

ดวงตาของมันเปล่งแสงสีแดงวาบ

ในวินาทีต่อมา ผลั่ก!

ศีรษะของสตุสซี่ถูกโจมตีด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ร่างของหล่อนหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นทันที

ไดมอนหันไปมอง ใบหน้าของหญิงสาวอาบชุ่มไปด้วยเลือด

ทว่าหยาดเลือดที่สาดกระเซ็นออกมาเหล่านั้น ราวกับมีชีวิตจิตใจ มันไหลย้อนกลับเข้าไปในร่างของหล่อน และบาดแผลก็สมานตัวปิดสนิทในชั่วพริบตา

สตุสซี่ยันตัวลุกขึ้นยืน พลางกุมใบหน้าของตนเอง ถลึงตาใส่ไดมอนด้วยความโกรธ

“ไหนนายบอกจะปกป้องชั้นไงเล่า! เมื่อกี้มันเจ็บมากเลยนะรู้ไหม!”

ไดมอนกางมือออกทั้งสองข้าง

“แล้วชั้นจะไปปกป้องเธอจากการโจมตีทางสายตาได้ยังไงล่ะฮะ?”

ความจริงแล้ว เขารู้จักพลังของ 【เนตรมาร】 ดี และมีโอกาสที่จะช่วยชีวิตหล่อนได้สบายๆ แต่ในเมื่อหล่อนไม่มีวันตายอยู่แล้ว เขาก็เลยปล่อยให้หล่อนโดนซัดซะบ้าง จะได้ทดสอบความรุนแรงของท่านี้ไปในตัว

ต้องยอมรับเลยว่า ท่านี้มันเท่ไม่เบาเลยแฮะ ถ้าเขากลืนกินซาตูร์นเข้าไป เขาจะใช้ท่านี้ได้บ้างไหมนะ?

เห็นได้ชัดว่าสตุสซี่ยังคงหงุดหงิดอยู่ หล่อนชกแขนไดมอนเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ซาตูร์น เซนต์ที่ยืนอยู่บนเนินดิน

“ไอ้แก่บ้า แกทำเครื่องสำอางชั้นพังหมดเลยนะ!”

สำหรับหล่อนแล้ว ความเจ็บปวดน่ะทนได้ แต่เครื่องสำอางที่ตั้งใจแต่งมาอย่างดีนั้นจะยอมให้ใครมาทำลายไม่ได้เด็ดขาด

รู้บ้างไหมว่ากว่าจะแต่งหน้าเสร็จมันต้องใช้เวลานานแค่ไหนกัน?!

สีหน้าของซาตูร์น เซนต์ ยังคงเรียบเฉย มันเพียงแค่หรี่ตาลงและครุ่นคิดในใจ

‘ …เหมือนที่สายลับรายงานมาจริงๆ ด้วย ร่างกายที่เป็นอมตะงั้นรึ... ’

ไดมอนไม่ได้สนใจสตุสซี่ เขาก้าวเดินตรงไปยังเนินดิน มือขวากำหมัดแน่นจนแปรเปลี่ยนเป็นสีดำขลับ

“ไดมอน ไม่ว่ากลุ่มโจรสลัดร็อคส์ของพวกแกจะมาก่อเรื่องอะไรที่นี่ ชั้นสามารถมอบสถานะมังกรฟ้า และตำแหน่งในภาคีอัศวินเทพให้กับแกได้ ว่ายังไงล่ะ สนใจไหม?”

ซาตูร์น เซนต์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แน่นอนว่ามันดั้นด้นมาที่นี่ก็เพื่อจะทาบทามเขาโดยเฉพาะ

ไดมอนขยับตัว พุ่งเข้าประชิดตัวราวกับสายฟ้าแลบ ก่อนจะซัดหมัดอันทรงพลังเข้าใส่ใบหน้าของซาตูร์น เซนต์ อย่างจัง

“ไม่เห็นจะจริงใจเลยนี่หว่า ไอ้แก่!”

ตูม!!

หมัดอันหนักหน่วงซัดใบหน้าของซาตูร์น เซนต์จนยุบหายเข้าไปทั้งแถบ

ฮาคิเกราะระดับสูง การทำลายล้างจากภายใน!

ใบหน้าของซาตูร์น เซนต์ บิดเบี้ยวผิดรูป ร่างของมันปลิวกระเด็นราวกับลูกบอลยาง หักโค่นต้นไม้ไปหลายต้น กลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นดิน ก่อนจะไปหยุดชะงักเมื่อกระแทกเข้ากับหน้าผาหิน

“ซัดได้สวยนี่ ไดมอน ~”

สตุสซี่ปรบมือเชียร์ เป็นกำลังใจให้เขาอย่างเต็มที่

“เท่สุดๆ ไปเลย! อัดมันให้หนักกว่านี้อีก!”

ไดมอนไม่ได้สนใจหล่อน เขาเดินเข้าไปหาซาตูร์น เซนต์ อย่างช้าๆ

“ถ้าแกอยากจะทาบทามชั้น ก็ย่อมได้ แต่ก่อนอื่น แกต้องแสดงความจริงใจด้วยการเอาผลปีศาจมาให้ชั้นสิบผลซะก่อน”

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!”

ซาตูร์น เซนต์ ยันตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าของมันอาบชุ่มไปด้วยเลือด บาดแผลบนร่างก็กำลังสมานตัวและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

มันจ้องเขม็งไปที่ไดมอน หรี่ตาลง และดวงตาก็เปล่งแสงสีแดงวาบ

เนตรมาร!

ไดมอนเอียงศีรษะหลบการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวซาตูร์น เซนต์ ราวกับเสือดาว ก่อนจะตวัดขากวาดเตะออกไปอย่างรุนแรง

ตูม!!

ลูกเตะอันทรงพลังฟาดกระแทกเข้าที่ไม้เท้าของซาตูร์น เซนต์ จนหักสะบั้น และฟาดเข้าที่ลำตัวของมันราวกับแส้เหล็ก

ซาตูร์น เซนต์ ปลิวกระเด็นไปอีกครั้ง ร่างของมันถูกอัดก็อปปี้ติดกับหน้าผาหินเบื้องหลังราวกับภาพวาด

“แกคิดว่าท่าเดิมๆ มันจะใช้กับชั้นได้ผลเป็นครั้งที่สองงั้นรึ?”

ไดมอนเอ่ยเยาะเย้ย

การโจมตีของเนตรมารนั้นจะพุ่งเป้าไปตามทิศทางที่สายตาจ้องมอง และจะมีแสงสีแดงเตือนขึ้นมาก่อนที่จะทำการโจมตี

ตราบใดที่รู้จุดอ่อนข้อนี้ การจะหลบหลีกมันก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

หลังจากถูกอัดจนน่วม ซาตูร์น เซนต์ ก็ระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมาจนถึงขีดสุด

สายฟ้าสีดำแลบปลาบอยู่รอบกายมัน ร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ขาแมงมุมหกข้างงอกออกมาจากท่อนล่าง และมีเมฆเพลิงสีดำม้วนตัวพันรอบท่อนบน

ในชั่วพริบตา ซาตูร์น เซนต์ ก็เผยให้เห็นร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์ของมัน มันก้มมองลงมาที่ไดมอนจากเบื้องบน

“มีข่าวลือว่าเหล้าที่แกหมักขึ้นมาเรียกว่า สุราอมตะ และใครก็ตามที่ดื่มมันเข้าไป จะได้รับพลังแห่งความเป็นอมตะมาครอบครอง”

“พลังความสามารถนี้นี่แหละ คือสิ่งที่พวกเราต้องการ... ดูเหมือนข่าวลือที่ว่านั่น จะเป็นเรื่องจริงสินะ”

“แต่อย่างไรก็ตาม อย่าให้มันอวดดีให้มากนักนะ ไอหนู!”

ทันทีที่พูดจบ ซาตูร์น เซนต์ ในร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์ ก็เงื้อขาแมงมุมขึ้นสูง และแทงกรงเล็บอันแหลมคมลงมาอย่างโหดเหี้ยม

ไดมอนยกแขนทั้งสองข้างขึ้นตั้งการ์ด ฮาคิเกราะควบแน่นและกระจุกตัวอยู่ที่จุดปะทะ

ตูม!

เขาสามารถต้านทานการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ตรงๆ

ในวินาทีต่อมา ไดมอนก็รวบแขนกอดรัดขาแมงมุมเอาไว้แน่น ย่อเข่าลงเพื่อส่งแรงบิดจากเอว ก่อนจะหมุนตัวทุ่มร่างแมงมุมยักษ์ข้ามไหล่ ฟาดกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง

“อะไรนะ?!”

ซาตูร์น เซนต์ ถึงกับหายใจสะดุด แววตาของมันฉายความตกตะลึงออกมา

‘ …พละกำลังมหาศาลอะไรขนาดนี้... ไอ้เด็กนี่มันเป็นคนยักษ์รึไงวะ? ’

ร่างของมันลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ ก่อนจะถูกทุ่มกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่

แต่นี่ยังไม่จบแค่นั้น

ไดมอนพุ่งทะยานตัวขึ้นไป หมัดขวาที่ถูกเคลือบด้วยฮาคิเกราะเปล่งประกายแสงสีแดงเจิดจ้า

ซาตูร์น เซนต์ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวและลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ มันก็เห็นแสงสีแดงพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าเสียแล้ว

ตูม!!

พื้นดินแตกร้าว รัศมีของหลุมอุกกาบาตขยายวงกว้างออกไปหลายเท่าตัวในชั่วพริบตา

หมัดนั้นซัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของซาตูร์น เซนต์ พลังทำลายล้างจากภายในของฮาคิเกราะระดับสูงบดขยี้อวัยวะภายในของมันจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในทันที

“อั่ก...!”

ซาตูร์น เซนต์ กระอักเลือดคำโตออกมา เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของมัน

มันใช้ขาแมงมุมข้างหนึ่งแทงสวนเข้าใส่ไดมอนจากด้านข้าง และเตะร่างของเขาจนปลิวกระเด็นไป

ไดมอนทรงตัวกลางอากาศ และร่อนลงยืนบนกิ่งไม้ได้อย่างสง่างาม พลางเอ่ยเยาะเย้ย

“นี่คือฝีมือทั้งหมดที่ห้าผู้เฒ่ามีงั้นรึ?”

ท่าทางการกลิ้งหลุนๆ ของแมงมุมยักษ์นั้นดูน่าขบขันไม่น้อย ขาแมงมุมทั้งหกข้างรีบยันร่างอันใหญ่โตมโหฬารของมันให้ลุกขึ้นยืน

เมื่อซาตูร์น เซนต์ ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง บาดแผลของมันก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

มันจ้องมองไดมอนที่ยืนอยู่บนต้นไม้ด้วยสายตาเย็นชา

“เปล่าประโยชน์น่า แกคิดว่าแกมีร่างกายอมตะอยู่คนเดียวหรือไง?”

มันเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นคำขาดเป็นครั้งสุดท้าย

“ชั้นจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย มาเข้าร่วมภาคีอัศวินเทพ แล้วหมักสุราอมตะให้พวกเราซะ!”

ริมฝีปากของไดมอนโค้งงอเป็นรอยยิ้มดูแคลน

“ดูเหมือนแกจะมั่นใจในความเป็นอมตะของตัวเองมากเลยสินะ? ก็แค่หมาขี้เรื้อนไม่กี่ตัวที่อิมมันเลี้ยงเอาไว้แท้ๆ ยังจะกล้ามาเห่าหอนต่อหน้าชั้นอีกรึ...”

ทันทีที่พูดจบ สายฟ้าสีดำก็แลบปลาบอยู่รอบกาย พลังแห่งปีศาจแปรสภาพเป็นกลุ่มควันม้วนตัวพันรอบเรือนร่างของเขา

ในวินาทีต่อมา

ตูม!

พลังปีศาจสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับประกายสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ ปีกสีดำขลับคู่หนึ่งกางสยายออก บดบังแสงอาทิตย์จนท้องฟ้ามืดมิดลงในพริบตา

“นั่นมันตัวอะไรกันวะน่ะ?!”

ซาตูร์น เซนต์ เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง สัญชาตญาณของมันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัว

ราวกับว่าผู้ล่าที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร กำลังแผ่สัญชาตญาณกดดันเหยื่อที่อยู่ต่ำต้อยกว่าอย่างไรอย่างนั้น

ทันใดนั้นเอง

ลำแสงสีดำก็สาดประกายวาบ

รูม่านตาของซาตูร์น เซนต์ หดเล็กลง ไดมอนซึ่งมีปีกอยู่บนแผ่นหลัง ได้พุ่งเข้ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามันแล้ว

ตรงหน้าจริงๆ นะ

ตรงหน้าลูกตาของมันเลยล่ะ!

ในวินาทีต่อมา มือสีดำทมิฬที่แหลมคมดุจใบมีด ก็พุ่งทะลวงแทงทะลุดวงตาของมันเข้าไป

“อ๊ากกกกก!”

ซาตูร์น เซนต์ แผดเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าเวทนา ขาแมงมุมทั้งหกข้างก้าวถอยหลังกรูด ร่างของมันโซเซไปมาราวกับคนเมาด้วยความหวาดผวาและตื่นตระหนกสุดขีด

“ตาชั้น... ตาของชั้น!!”

ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้าใส่ ซาตูร์น เซนต์ กุมดวงตาข้างขวาของตนเองเอาไว้แน่น มันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบาดแผลที่ดวงตาของมันนั้น ไม่สามารถสมานตัวและฟื้นฟูกลับมาได้อีกแล้ว

ไดมอนกระพือปีกเบาๆ บินวนอยู่เหนือร่างของซาตูร์น เซนต์ พลางแสยะยิ้มกว้าง

“ใช่แล้วล่ะ หมามันต้องเห่าแบบนั้นสิ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═