บทที่ 7 ปลดล็อกทักษะใหม่

กว่าการสอบสวนจางจวินจะเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยไปถึงห้าทุ่มครึ่งแล้ว

ตอนนี้พยานหลักฐานต่างๆ ครบถ้วนสมบูรณ์ อีกทั้งจางจวินยังยอมรับสารภาพความผิดด้วยตัวเอง

ความจริงเบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอันโหดเหี้ยมนี้จึงได้รับการเปิดเผยในที่สุด

แม้ว่าคดีจะคลี่คลายแล้ว แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนกลับรู้สึกยินดีไม่ออก พวกเขานั่งเงียบกันอยู่ในสำนักงาน ราวกับคนเหม่อลอยไร้วิญญาณ

จนกระทั่งการมาถึงของผู้อำนวยการเย่ได้ทำลายความเงียบลง

เขาเดินเข้ามาในมือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ ส่วนอีกข้างถือกล่องกระดาษใบใหญ่

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนทันที โดยมีหลี่หมิงเดินเข้าไปหาเป็นคนแรก

"ผู้อำนวยการเย่ครับ"

ผู้อำนวยการเย่ไม่พูดอะไร แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

"เจ้าหนูหลินหางไปไหนซะล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่หมิงก็ชี้ไปยังมุมหนึ่งของสำนักงาน ผู้อำนวยการเย่จึงมองตามไป

หลินหางกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้องเพียงลำพัง สูบบุหรี่อัดเข้าปอดมวนแล้วมวนเล่า

ผู้อำนวยการเย่เห็นเขาแล้วแต่ก็ไม่ได้เรียก กลับเปลี่ยนเรื่องและหันมาพูดกับทุกคนว่า

"ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด คดีคลี่คลายแล้วทำไมยังทำหน้าเศร้ากันอยู่อีก เอ้า ฟังฉันนะ ปรบมือฉลองกันหน่อยเร็ว!"

หลังจากลังเลกันอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็นำโดยหลี่หมิง เริ่มปรบมือขึ้นมา

ผู้อำนวยการเย่รู้ดีว่าพวกเขากำลังหดหู่ แต่ยังไงซะพวกเขาก็เป็นตำรวจ และหน้าที่ของตำรวจก็คือการนำตัวคนผิดมาลงโทษตามกฎหมาย

ไม่ว่าเหตุจูงใจในการก่ออาชญากรรมคืออะไร แต่เมื่อทำผิดแล้ว ก็ต้องยอมรับโทษทางกฎหมาย

เมื่อเสียงปรบมือสิ้นสุดลง ผู้อำนวยการเย่ก็หุบยิ้มลงเช่นกันแล้วกล่าวว่า "ที่ฉันมานี่ก็เพื่อจัดการอีกเรื่องหนึ่ง"

เขาตบกล่องกระดาษที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดต่อ "บริจาคไงล่ะ! ถึงจางจวินจะเป็นคนร้าย แต่ภรรยาของเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ จะมากจะน้อยก็ถือเป็นน้ำใจจากพวกเราทุกคน"

พูดจบ ผู้อำนวยการเย่ก็หยิบธนบัตรสีแดงหลายใบออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วหย่อนลงไปในกล่อง

หลี่หมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ควักเงินออกจากกระเป๋ามาหลายใบเช่นกัน จากนั้นคนอื่นๆ ก็ทยอยแสดงน้ำใจของตัวเองตามลำดับ

หลังจากที่ทุกคนบริจาคกันจนครบ หลินหางถึงได้ลุกขึ้นและเดินเข้ามา

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาก็หยิบเงินห้าร้อยหยวนที่พกติดตัวไว้ออกมาหย่อนลงในกล่อง

หลังจากบริจาคเสร็จ หลินหางก็เอ่ยถามผู้อำนวยการเย่

"แล้วหม่าอิงล่ะครับ ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงต่อไป"

หม่าอิงคือภรรยาของจางจวิน

ผู้อำนวยการเย่โบกมือ ยกกล่องกระดาษขึ้นมา และเตรียมตัวจะเดินจากไป

มองตามแผ่นหลังที่จากไป หลี่หมิงก็เอ่ยขึ้นช้าๆ "ทางสำนักงานตำรวจนครบาลได้จัดหาบ้านพักคนชราให้เธอแล้ว และค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางสำนักงานตำรวจจะเป็นผู้รับผิดชอบ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดหลินหางก็พยักหน้ารับ

ในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการเย่ที่เดินไปถึงหน้าประตูแล้ว ก็ค่อยๆ หยุดฝีเท้าและหันกลับมาหาหลินหาง พร้อมกับพูดว่า

"เจ้าหนู มานี่หน่อย!"

หลินหางสับสนเล็กน้อย แต่ก็รีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป

เมื่อออกมานอกประตู เขาก็ได้ยินผู้อำนวยการเย่พูดอย่างหัวเสียว่า "ไอ้หนูเอ๊ย เย่เหยาโทรมาหาฉัน ถามว่าทำไมนายถึงไม่ยอมรับสาย ฉันเลยบอกเธอไปว่านายกำลังทำภารกิจอยู่ ตอนนี้ภารกิจเสร็จแล้ว ก็หาเวลาโทรกลับหาเธอด้วยล่ะ!"

พูดจบ ผู้อำนวยการเย่ก็หันหลังเดินจากไป ส่วนหลินหางก็เดินไปหาที่ลับตาคนเพื่อโทรกลับหาเย่เหยา

ไม่ว่ายังไง ดาวโรงเรียนตำรวจผู้แสนเย็นชาคนนั้นก็กลายมาเป็นแฟนของเขาแล้ว!

ผู้อำนวยการเย่หันกลับมามองตรงหัวมุมถนน เห็นหลินหางกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

"เจ้าหนูนี่ มีลูกไม้แพรวพราวไม่เบาเลยนะ!"

ผู้อำนวยการเย่พึมพำเบาๆ เขาไม่คาดคิดเลยว่าหลินหางจะสามารถไขคดีนี้ได้ภายใน 24 ชั่วโมงจริงๆ

นับตั้งแต่หลินหางมาถึงสถานีตำรวจตอนแปดโมงเช้าจนถึงตอนนี้ ก็เพิ่งจะผ่านไปแค่ประมาณ 15 ชั่วโมงเท่านั้น

...

"ยังรู้จักโทรกลับมาด้วยเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหน"

ทันทีที่รับสาย หลินหางก็ถูกเย่เหยาบ่นใส่เป็นชุด!

เอาจริงๆ เขาเองก็ยังไม่ค่อยชินกับการสละโสด แถมเขาก็ยุ่งจนไม่มีเวลาโทรกลับไปหาเธอเลยจริงๆ!

ก่อนที่หลินหางจะตั้งตัวติด เย่เหยาที่อยู่ปลายสายก็พูดขึ้นด้วยความโกรธอีกว่า

"ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ทันทีเลยด้วย!"

"หา?"

"ขอโทษเดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงของเย่เหยาเฉียบขาดจนไม่อาจปฏิเสธได้ แม้หลินหางจะฉลาดเป็นกรดเรื่องงาน แต่เรื่องความรักเขากลับซื่อบื้อสุดๆ

จู่ๆ เขาก็นึกถึงคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่เคยดูในโต่วอิน ซึ่งบอกเอาไว้ว่า

"เวลาแฟนโกรธ อย่ามัวแต่เถียงว่าใครถูกใครผิด ให้รีบขอโทษไปก่อนเลย"

แม้ว่าหลินหางจะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องเป็นฝ่ายขอโทษก่อน แต่จากสถานการณ์ตรงหน้า เขาจึงเอ่ยออกไปอย่างตะกุกตะกัก

"ฉัน... ผิดเหรอ"

พอเย่เหยาได้ยินน้ำเสียงที่เหมือนกำลังตั้งคำถาม เธอก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที

"นี่ยังกล้าใช้น้ำเสียงตั้งคำถามอีกงั้นเหรอ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหางก็รีบพูดขึ้นทันควัน "ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว"

ริมฝีปากของเย่เหยาที่อยู่ปลายสายกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเธอโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ดูน่ารักน่าทะนุถนอมเป็นที่สุด

ถ้าหลินหางได้มาเห็นมุมนี้ของดาวโรงเรียนตำรวจผู้เย็นชา เขาคงจะตกหลุมรักเธอจนหัวปักหัวปำแน่ๆ

เย่เหยาไม่ได้โกรธจริงๆ หรอก เธอแค่อยากจะแกล้งหลินหางเล่นก็เท่านั้น

เมื่อเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว น้ำเสียงของเย่เหยาก็เปลี่ยนไป เธอเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

"เอาเถอะ วันนี้นายคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนเร็วๆ เข้าล่ะ"

"เธอเองก็รีบพักผ่อนล่ะ"

"อืม ฝันดีนะ"

"ฝันดี"

หลังจากวางสาย หลินหางก็บอกลาหลี่หมิงและคนอื่นๆ ก่อนจะเดินออกจากสถานีตำรวจมุ่งหน้ากลับไปยังอพาร์ตเมนต์เช่าของเขา

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็รีบอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

ขณะที่เขากำลังนึกถึงคดีในวันนี้ เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่จับกุมอาชญากรได้สำเร็จ ได้รับ 1346 แต้ม!]

"1346 แต้มเหรอ"

หลินหางรู้สึกสับสนเล็กน้อย จินปินกับหวังหยวนฮ่าวรวมกันก็ได้แต้มแค่สามร้อยกว่าๆ พอรวมกับจางจวินก็เพิ่งจะแปดร้อยกว่าแต้มเอง แล้วทำไมจู่ๆ มันถึงพุ่งไปถึงพันสามร้อยกว่าแต้มได้ล่ะ

[เจ้าของคลับต้วนโหย่วฟาถูกตำรวจจับกุมในข้อหาให้ที่พักพิงแก่อาชญากร ส่วนจินเจิ้งกังถูกเจ้าหน้าที่ตุลาการจับกุมในข้อหาให้ที่พักพิงแก่อาชญากร ติดสินบน และรับสินบน]

หลินหางตบหน้าผากตัวเอง เขาเกือบลืมสองคนนี้ไปซะสนิท

ต้วนโหย่วฟา เจ้าของคลับ ยอมช่วยพวกจินปินปกปิดความผิดก็เพื่อเงินล้วนๆ

ทันทีที่หวังหยวนฮ่าวซัดทอด ตำรวจก็ส่งคนไปลากตัวเขามาทันที

ส่วนจินเจิ้งกังก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เขาไม่เพียงแต่เป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลในเมืองชุนเท่านั้น แต่ยังมีตำแหน่งเป็นถึงสมาชิกสภาที่ปรึกษาทางการเมืองอีกด้วย

หากไม่ได้บารมีของเขาคอยคุ้มกะลาหัว พวกจินปินคงถูกจับมาลงโทษตามกฎหมายไปตั้งนานแล้ว

ถ้าเป็นแบบนั้น จางจวินก็คงไม่ต้องมาตามล้างแค้นให้ลูกสาวในภายหลัง แต่น่าเสียดายที่โลกใบนี้ไม่มีคำว่า 'ถ้า'

หลินหางมองไปที่หน้าจอระบบ แต่ละคนมีบันทึกค่าความบาปไว้อย่างชัดเจน

ค่าความบาปของจินเจิ้งกังแทบจะสูสีกับจางจวินเลยด้วยซ้ำ

ตามความเข้าใจของหลินหาง ตราบใดที่มีคนถูกจับกุมเพราะคดีที่เขามีส่วนเกี่ยวข้อง ต่อให้เขาจะไม่ได้เป็นคนจับกุมด้วยตัวเอง เขาก็ยังได้รับแต้มอยู่ดี

แบบนี้การหาแต้มก็ง่ายขึ้นเยอะ

เมื่อเห็นแต้มกว่า 1,300 แต้มบนแผงระบบ หลินหางก็ตัดสินใจจะลองสุ่มทักษะดูสักตั้ง

ยังไงซะ การมีแค่เนตรขาวดำก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี

"ระบบ เปิดใช้งานการสุ่มทักษะ!"

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับทักษะระดับกลาง — ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน!]