บทที่ 15 แหลกละเอียด

บทที่ 15 แหลกละเอียด

คราวนี้ โรบิน ไม่ปิดบังอะไรอีกแล้ว เธอเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทุกคนฟัง

เดิมทีพื้นที่แถบนี้เป็นเขตอิทธิพลของ แก๊งคาโปเน่ แต่หลังจากที่ลูกสมุนแก๊งคาโปเน่โดน โดเบอร์แมน กวาดล้างไปเมื่อไม่นานมานี้ แก๊งฟอร์ด ก็เลยฉวยโอกาสขยายอำนาจเข้ามาเสียบแทน

โฮล์ม  หัวหน้าสาขาย่อยของแก๊งฟอร์ด ซึ่งโรบินแฝงตัวเข้าไปทำงานด้วย เป็นคนรับผิดชอบดูแลพื้นที่นี้... และโรบินในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ก็เลยติดร่างแหมาด้วย

“แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น? ทำไมจู่ ๆ ความลับถึงแตกได้ล่ะ?”

โมเรียสงสัยตามหลักเหตุผล... โรบินไม่ใช่คนที่จะทำพลาดเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ และโอกาสที่คนทั่วไปจะบังเอิญจำหน้าเธอได้ก็มีน้อยมาก

โรบินอึกอักเล็กน้อย “เอ่อ... คือว่า... เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ... ชั้นไปทำให้โฮล์มไม่พอใจเข้า...”

“กิฮิฮิฮิฮิ! คงจะไม่พอใจมากสินะ ไม่งั้นมันคงไม่ลงทุนปล่อยข่าวล่าค่าหัวเธอไปทั่วแบบนี้หรอก”

โมเรียหัวเราะร่า ก่อนจะเสริม “แต่ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นคนของ กลุ่มโจรสลัดเก็คโค แล้ว... เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้พวกมันคงต้องคิดให้หนักหน่อยแหละ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ชั้นว่ามันคงไม่กล้าตอแยเธอต่อหรอก”

แอ๊ด...

ประตูร้านเปิดออก อับซาโลม ที่เพิ่งจัดการ “เก็บกวาด” ศพเสร็จเรียบร้อยเดินกลับเข้ามา

ซีเวิร์ตเห็นว่าโมเรียไม่ได้มีท่าทีจะเอาเรื่องเอาราวอะไรกับร้านตน ก็ถอนหายใจโล่งอก

โรบินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สีหน้าปรากฏแววขัดเขินที่หาดูได้ยาก “คือจริง ๆ แล้ว... โฮล์มพยายามจะลวนลามชั้นน่ะค่ะ... ก็เลย...”

“ก็เลยตบมันคว่ำสินะ?” อับซาโลมรีบต่อให้

แต่โรบินส่ายหน้าเบา ๆ “ก็เลย... ชั้นก็เลยบีบมันจนแหลกคามือเลยค่ะ!”

แหลกคามือ? อะไรแหลก?

วูบแรก... ทุกคนยังงง ๆ ว่าอะไรแหลก

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา... ผู้ชายทุกคนในวง (โมเรีย, อับซาโลม, ลาฟิต, คาริบู) ต่างก็หุบขาเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ รู้สึกหนาวสะท้านที่หว่างขาขึ้นมาดื้อ ๆ

อ๋อ... เข้าใจละ

รอยยิ้มของอับซาโลมแข็งค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงขณะกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ผู้หญิงคนนี้... อันตรายชะมัด!

ตอนแรกเขานึกว่าโรบินเป็นสาวเรียบร้อย อ่อนหวาน พูดง่าย... ที่ไหนได้ แม่นางโหดกว่าที่คิดเยอะ ต่อไปนี้เวลาเดินผ่านต้องระวังตัวแจ

“กิ... กิ... กิ...” โมเรียเองก็หัวเราะแห้ง ๆ

มิน่าล่ะ... ไอ้เจ้าโฮล์มนั่นถึงได้แค้นฝังหุ่นขนาดลงทุนประกาศจับทั่วเมืองแบบนี้... ก็เล่นโดนทำลาย “ความเป็นชาย” จนป่นปี้ขนาดนั้น ใครไม่แค้นก็บ้าแล้ว

“ท่านโมเรียคะ... อะไรแหลกเหรอคะ?” เพโรน่าลูบพุงกะทิป่อง ๆ ของตัวเอง เอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา

“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว... กินเข้าไปเยอะขนาดนั้นยังไม่หยุดพูดอีกนะเรา”

โมเรียยัดทาร์ตไข่เข้าปากเพโรน่าเพื่อตัดบท

“งื้ออออ~ อร่อยจัง! ท่านโมเรีย หนูอิ่มแล้ว!” เพโรน่าเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มป่องเหมือนกระรอกน้อย

กินเก่งขนาดนี้... อนาคตคงหุ่นเหมือนโมเรียแน่ ๆ (ถ้าไม่ระวัง)

. .

ดึกสงัด... งานเลี้ยงเลิกรา

หลังจากแยกทางกับโมเรีย โรบินก็ตรงดิ่งกลับไปยังเซฟเฮาส์ เปลี่ยนชุดเป็นชุดดำรัดรูปเพื่อความคล่องตัวในการปฏิบัติภารกิจ

เป้าหมายของโรบินชัดเจน: ฐานที่มั่นของแก๊งฟอร์ด

ไม่ใช่เพื่อไปแก้แค้น... แต่เพราะหนังสือและตำราโบราณหลายเล่มของเธอยังอยู่ที่นั่น สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นแค่กระดาษเปื้อนหมึก แต่สำหรับนักประวัติศาสตร์อย่างเธอ มันมีค่าประเมินมิได้

. .

ณ ห้องพักของ โฮล์ม ในฐานลับใต้ดินของแก๊งฟอร์ด

“ไอ้สวะสองตัวนั้นมันหายหัวไปไหนวะ! สั่งงานไปตั้งนานแล้ว หรือพวกมันเห็นคำสั่งข้าเป็นแค่ลมตด!”

โฮล์มตะคอกด้วยความหงุดหงิด... ไม่ใช่แค่เพราะลูกน้องไม่ได้ดั่งใจ แต่เพราะความเจ็บปวดที่หว่างขามันยังคงตามหลอกหลอน

ความปวดหนึบ ๆ และความชาด้านที่เตือนให้รู้ว่า... “มัน” ใช้การไม่ได้อีกแล้ว

เบื้องหน้าโฮล์ม ชายวัยกลางคนยืนก้มหน้าเหงื่อแตกพลั่ก

“ยะ... ยังหาตัวไม่เจอครับลูกพี่... พวกมันออกไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วก็หายไปเลย...”

ลูกพี่ช่วงนี้อารมณ์แปรปรวนสุด ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ชอบระบายอารมณ์ด้วยการทุบตีลูกน้องและทำลายข้าวของ

โฮล์มหยิบแคปซูลยาสีแดงจากลิ้นชักขึ้นมากิน กลืนน้ำตามอึกใหญ่

“ไปบอกคนอื่นซะ... ถ้าเจอตัวพวกมันเมื่อไหร่ ให้หักขาพวกมันทิ้งซะ จะได้จำใส่กะลาหัวไว้ว่าอย่าขัดคำสั่งข้า!”

“ครับ!”

“เดี๋ยว... แล้วยาที่แกหามาเนี่ย มันได้ผลแน่เหรอวะ? ทำไมกินแล้วรู้สึกแค่ตัวร้อนวูบวาบ แต่ไอ้นั่นมันไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาอะไรเลย?” โฮล์มคีบแคปซูลยาขึ้นมาส่องไฟดูอย่างสงสัย

ชายวัยกลางคนหน้าซีดเผือด... เขาไม่กล้าบอกความจริงว่า ยานั่นมันก็มีฤทธิ์แค่ทำให้ตัวร้อนนั่นแหละ มันไม่ได้ช่วยรักษา “ไข่แตก” ได้หรอก! ขืนบอกไปมีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลแน่

“ยะ... ยาต้องใช้เวลาออกฤทธิ์ครับลูกพี่... รออีกหน่อยนะครับ... บางที...”

“ข้ออ้างเดิม ๆ! กูฟังจนเบื่อแล้วโว้ย! ผ่านมากี่วันแล้ววะ! ก็ยังเหี่ยวเหมือนเดิม! ความอดทนกูมีขีดจำกัดนะเว้ย!” โฮล์มตวาดลั่น

ชายวัยกลางคนก้มหน้านิ่ง ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

“แล้วเรื่องหมอเทวดา ฮอกแบ็ค ล่ะ? ตามตัวเจอหรือยัง? เขาเป็นหมอที่เก่งที่สุดในเวสต์บลู มันต้องรักษาได้สิวะ!”

นึกขึ้นได้ โฮล์มก็มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

ดร. ฮอกแบ็ค ศัลยแพทย์อัจฉริยะผู้โด่งดัง ชื่อเสียงระบือไกลไปทั่วโลก ขนาด ช็อปเปอร์ ที่อยู่ไกลถึงแกรนด์ไลน์ยังนับถือเป็นไอดอล

“เอ่อ... สายข่าวรายงานมาว่า... ล่าสุดท่านฮอกแบ็คเดินทางไปดูโชว์การแสดงที่เกาะอื่น... ตอนนี้ยังตามตัวไม่เจอครับ...” ชายวัยกลางคนกลั้นใจตอบ เตรียมรับแรงกระแทก

“ไอ้พวกไร้น้ำยา! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ!”

“ทำไมพี่เขยข้าถึงเลี้ยงดูพวกสวะอย่างพวกแกไว้วะ! ทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง! ไสหัวไป!”

ความจริงแล้ว โฮล์มไม่ได้มีความเก่งกาจอะไรเลย ที่ได้มาเป็นหัวหน้าคุมถิ่นนี้ ก็เพราะพี่สาวของเขาดันไปเป็นเมียของ ฟอร์ด วีโต้ บอสใหญ่ของแก๊งฟอร์ดต่างหาก

แถมตอนนี้พี่สาวกำลังท้องแก่ วีโต้ที่แก่จนปูนนี้ (60 กว่า) เพิ่งจะมีลูกหลง ย่อมเห่อเป็นธรรมดา

โฮล์มในฐานะน้องเมีย เลยพลอยได้ดิบได้ดี มีอำนาจบาตรใหญ่ไปด้วย

ชายวัยกลางคนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ... เขาดูถูกไอ้คนประเภทใช้เส้นสายไต่เต้าแบบนี้ที่สุด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้ารับกรรม

ทันทีที่ชายวัยกลางคนเดินออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ลูกพี่ครับ... ‘ท่านผู้นั้น’ มาถึงแล้วครับ” ลูกน้องคนใหม่รายงาน

“มาแล้วเรอะ?” โฮล์มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถาม “แล้วเรื่องนังแพศยา นิโค โรบิน ล่ะ? มีความคืบหน้าไหม?”

ความแค้นที่มีต่อโรบินนั้นฝังลึก... เพราะนังนั่นคนเดียวที่ทำให้เขาต้องกลายเป็น “ขันที” แบบนี้!

ลูกน้องทำหน้าลำบากใจ “ยังไม่เจอครับ...”

คราวนี้โฮล์มไม่โวยวาย แต่สั่งการเสียงเรียบ “ข้าสั่งปิดท่าเรือหมดแล้ว... นังนั่นต้องยังอยู่บนเกาะแน่! สั่งคนของเราให้ไปค้นทุกหลังคาเรือน! พลิกแผ่นดินหาให้เจอ!”

ลูกน้องกำลังจะวิ่งออกไป แต่โฮล์มเรียกไว้ก่อน

“เดี๋ยว!”

“แกตามข้าไปรับรอง ‘ท่านผู้นั้น’ ก่อน... เรื่องนังโรบินเอาไว้ทีหลัง”

โฮล์มแสยะยิ้มชั่วร้าย... คราวนี้แหละ ต่อให้มีปีก นังโรบินก็หนีไม่พ้นแน่!