บทที่ 19 ลุงหมวก: เพิ่งผ่านไปแค่ 40 นาที ไอ้หมอนี่ก็ทำเอาชั้นหมดเปลือกแล้วเรอะ?

บทที่ 19 ลุงหมวก: เพิ่งผ่านไปแค่ 40 นาที ไอ้หมอนี่ก็ทำเอาชั้นหมดเปลือกแล้วเรอะ?

หลังจากเมอร์ลินเอ่ยถามคำถามนั้น พวกทหารเรือที่เพิ่งจะทำตัวโอหังไปเมื่อครู่ก็เงียบกริบราวกับถูกสาปให้เป็นใบ้ ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมาอีก

สิ่งที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าของพวกเขามีเพียงความอับอายอย่างที่สุด

ผ่านไปเพียงสิบนาทีเท่านั้นนับตั้งแต่เมอร์ลินได้เรียนรู้ฮาคิเกราะ

ในช่วงสิบนาทีนั้น พวกเขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าฮาคิเกราะของเมอร์ลินเติบโตจากจุดเล็ก ๆ ในตอนเริ่มต้น

ไปสู่ระดับที่พวกเขาทำได้เพียงแค่ฝันถึงในตอนนี้!

พรสวรรค์ในการฝึกฝนที่สูงส่งขนาดนี้ ความเร็วในการฝึกฝนที่รวดเร็วปานนี้!

มันทำให้กลุ่มทหารผ่านศึกที่มีชีวิตมาหลายสิบปีพวกนี้รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

ใบหน้าของพวกเขากำลังถูกตบ 'เพี๊ยะ เพี๊ยะ' โดยเมอร์ลิน!

นามิและโนจิโกะมองไปที่กลุ่มทหารเรือ ซึ่งตอนนี้ต่างก็ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง

ด้วยรอยยิ้มซุกซน พวกเธอกอดอก เชิดหน้าขึ้น และระเบิดเสียงหัวเราะออกมาขณะจ้องมองพวกทหารเรือ!

“ฮ่าฮ่า เมอร์ลินสุดยอดไปเลย!”

“เจ้าพวกน่ารำคาญนี่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำแล้ว!”

“ฮี่ฮี่ หน้าบวมกันหมดแล้วสิ!”

“เมื่อกี้ยังกล้าบอกว่าฮาคิของเมอร์ลินห่วยอยู่เลย แต่ตอนนี้พวกคุณลุงต่างหากล่ะที่ห่วยน่ะ!”

...

ทหารเรือผู้น่าสงสารเหล่านี้

ในเวลานี้ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเถียงกลับสักคำ ทำได้เพียงปล่อยให้นามิและโนจิโกะด่าทอต่อไป!

ท้ายที่สุดแล้ว การถูกเด็กที่ยังโตไม่เต็มที่ฉีกหน้าเอาขนาดนี้!

พวกเขาคงรู้สึกว่าหลายปีที่ผ่านมาพวกเขาใช้ชีวิตไปอย่างสูญเปล่าจริง ๆ !

ในขณะเดียวกัน

พลเรือโทการ์ปและโบการ์ดที่ยืนอยู่ด้านข้าง ซึ่งมีระดับการฝึกฝนฮาคิสูงที่สุด ก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของฮาคิอันทรงพลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจากเมอร์ลินในเวลานี้เช่นกัน!

โบการ์ดแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย

จะมีใครสามารถฝึกฝนฮาคิจากศูนย์ได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ได้อย่างไร?

และยังฝึกฝนฮาคิเกราะจากจุดเล็ก ๆ ในตอนเริ่มต้นนั้น

ไปจนถึงระดับที่ก้าวข้ามฮาคิเกราะของเขาไปแล้วด้วยซ้ำ!

“หรือว่าฮาคิเกราะของเขาจะเป็นของปลอม?”

โบการ์ดมองดูความผันผวนของฮาคิเกราะที่พลุ่งพล่านอย่างต่อเนื่องรอบตัวเมอร์ลิน

ความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

“ขอชั้นทดสอบฮาคิเกราะของแกหน่อยเถอะ!”

โบการ์ดจ้องมองฮาคิเกราะบนร่างของเมอร์ลิน และยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดังนั้น เขาจึงเดินตรงไปหาเมอร์ลิน มือของเขาถูกเคลือบด้วยฮาคิเกราะ เปลี่ยนเป็นสีดำที่มองเห็นได้เฉพาะพวกเขาสองคนเท่านั้น

จากนั้น เขาก็กำหมัดขวาและชกไปที่แขนของเมอร์ลิน!

เมื่อสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่พุ่งเข้ามา เมอร์ลินก็ยิ้มบาง ๆ

โดยไม่ลังเล เขากำหมัดและรับหมัดของโบการ์ดตรง ๆ !

วินาทีที่หมัดของพวกเขากระทบกัน

ออร่าอันทรงพลังอย่างเหลือเชื่อก็แผ่กระจายออกไปจากจุดที่หมัดปะทะกันทันที!

พวกทหารเรือรอบ ๆ ที่ตอนแรกเตรียมจะดูละครฉากเด็ด

กลับถูกแรงกระแทกจากหมัดที่ปะทะกันซัดจนปลิว ลอยละลิ่วตกทะเลไปโดยตรง

อย่างไรก็ตาม นามิและโนจิโกะได้รับการปกป้องจากเมอร์ลินและยืนนิ่งอยู่กับที่ได้อย่างมั่นคง

เพียงแต่ใบหน้าของสองสาวน้อยบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากแรงกระแทก

ทั้งสองแลกหมัดกันกว่าสิบกระบวนท่า

และเมอร์ลินก็ไม่ได้เสียเปรียบเลยแม้แต่ครั้งเดียว!

ระหว่างการแลกหมัดกัน

เมอร์ลินก็ไม่พลาดโอกาสในการประเมินผลเช่นกัน

เขาเรียกหาระบบในใจอย่างบ้าคลั่งให้ประเมินผลให้เขา

ขณะที่ผลตอบแทนจากการฝึกฝนจำนวนมากเริ่มส่งกลับมา

โบการ์ดที่กำลังแลกหมัดกับเมอร์ลิน ก็รู้สึกเพียงว่าการรับมือกับการโจมตีของเมอร์ลินเริ่มยากขึ้นเรื่อย ๆ !

สถานการณ์นี้ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!

ในที่สุด หลังจากแลกหมัดกับเมอร์ลินกว่ายี่สิบกระบวนท่า

โบการ์ดก็ถูกหมัดของเมอร์ลินซัดจนปลิว

ถ้าเขาไม่ขยับเท้าอย่างต่อเนื่อง ลอยไปไกลหลายสิบเมตรเหนือผิวน้ำทะเลเพื่อทรงตัวให้มั่นคง

เขาคงจะได้ไปลงเอยในทะเลเหมือนกับทหารเรือพวกนั้นแน่!

“ชั้นแพ้งั้นเรอะ?”

“ฮาคิเกราะของชั้นด้อยกว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่จริง ๆ งั้นเรอะ?”

โบการ์ดมองไปที่เมอร์ลิน ซึ่งยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือ

จากนั้นเขาก็มองไปที่ผิวน้ำทะเลใต้ฝ่าเท้าของเขา

ชั่วขณะหนึ่ง

เขารู้สึกเพียงความรู้สึกที่ปะปนกันในใจ

และสายตาที่เขามองไปยังเมอร์ลินก็แฝงไปด้วยความจนปัญญาอย่างมากจนยากจะอธิบายเป็นคำพูด

พรสวรรค์ของเมอร์ลินมันน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ !

เขาสามารถเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างต่อเนื่องแม้ในขณะที่แลกหมัดกับเขาเนี่ยนะ!

พรสวรรค์ในการฝึกฝนอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

ทำให้โบการ์ดรู้สึกละอายใจอย่างแท้จริง!

“พลเรือโทการ์ป ผมแพ้แล้วครับ!”

โบการ์ดกลับมาอยู่ข้างการ์ป โดยเหยียบลงบนผิวน้ำทะเล และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความจนปัญญา

“ไม่ใช่ความผิดของแกหรอก ไอ้เด็กนี่มันมีอะไรแปลก ๆ อยู่น่ะ!”

การ์ปตบไหล่โบการ์ด เอ่ยปลอบใจ

ในเวลานี้ ในใจของการ์ปจะไม่มีคลื่นลมแปรปรวนได้อย่างไร?

โดยเฉพาะเมื่อเขานึกถึงตอนที่เมอร์ลินยังต้องขอคำชี้แนะวิชาหมัดจากเขาเมื่อไม่นานมานี้

แต่ตอนนี้ ในการปะทะฮาคิเกราะกัน

โบการ์ด ลูกน้องของเขากลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเมอร์ลินอีกต่อไปแล้ว

ความเร็วในการพัฒนาอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

แม้แต่เขา การ์ป ซึ่งล่องเรือในทะเลมาหลายปี ก็ยังไม่เคยได้ยินหรือเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!

“คุณการ์ป ยังเหลือเวลาอีกสี่สิบนาที เรามาทำต่อกันดีไหม?”

ขณะที่การ์ปกำลังตกตะลึงอย่างสุดขีดกับผลงานอันน่าทึ่งของเมอร์ลิน

เสียงของเมอร์ลินก็ดังก้องขึ้นในหูของเขาอีกครั้ง

“ยังเหลือเวลา... อีกสี่สิบนาทีงั้นเรอะ?”

การ์ปมองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ในภัตตาคารอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เมอร์ลินพูดถูก

จากเวลาหนึ่งชั่วโมงที่พวกเขาตกลงกันไว้ ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 40 นาที!

“ง-งั้นก็มาต่อกันเลย!”

การ์ปมองเมอร์ลินราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด

เขาจ้องมองเมอร์ลินอยู่พักหนึ่ง แล้วในที่สุดก็เอ่ยขึ้นด้วยความจนปัญญาอย่างยิ่ง

“ในเมื่อแกรู้เรื่องฮาคิเกราะแล้ว งั้นต่อไปชั้นจะสอนฮาคิสังเกตให้แกก็แล้วกัน!”

“ทำเหมือนเดิมเลยนะ แกต้องพยายามสัมผัสฮาคิสังเกตดู!”

...

ยี่สิบนาทีต่อมา

การ์ปมองดูโบการ์ด ซึ่งเป็นฝ่ายเสียเปรียบอีกครั้งในการปะทะฮาคิสังเกตกับเมอร์ลิน

เขาส่ายหน้าอย่างจนปัญญาและถอนหายใจ

“ไอ้เด็กนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดประเภทไหนกันวะเนี่ย?”

“นี่คือฮาคิสังเกตนะ แล้วในเวลาแค่ 20 นาที เขาก็สามารถพัฒนาจากที่ไม่มีอะไรเลยมาใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้เนี่ยนะ!”

“แม้แต่โบการ์ดยังด้อยกว่าเขาเล็กน้อยในเรื่องฮาคิสังเกตเลย!”

“สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็คือ ฮาคิสังเกตของไอ้เด็กนี่ก็ยังแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถ้าเขายังคงพัฒนาด้วยความเร็วระดับนี้ อีดแค่นาทีเดียว ชั้นเกรงว่าโบการ์ดคงจะพ่ายแพ้แน่ ๆ !”

การ์ปยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียง “ตูม” ก็ดังขึ้น

โบการ์ดถูกซัดปลิวถอยหลังจากดาดฟ้าเรืออีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว

ตอนที่เขาปลิวออกไป เขาชนราวระเบียงของภัตตาคารบาราติเอ้จนหักด้วย!

“เฮ้อ!”

“น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าไอ้เด็กนี่ไม่ได้เป็นทหารเรือน่ะ!”

“ถ้าเมื่อกี้ชั้นยืนกรานให้มากกว่านี้ อย่างน้อยก็ทำให้เขายอมรับสถานะทหารเรือได้ก็คงดีสินะ!”

การ์ปเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดายในเวลานี้

เขาไม่เคยคิดเลยว่าในช่วงเวลาเพียง 40 นาทีสั้น ๆ นี้

เมอร์ลินจะสามารถฝึกฝนทั้งฮาคิเกราะและฮาคิสังเกตไปจนถึงขั้นธรรมดาที่แข็งแกร่งที่สุดได้

นอกเหนือจากฮาคิเกราะและฮาคิสังเกตขั้นสูงที่สามารถสะกดข่มเขาได้อย่างมั่นคงแล้ว

อย่างอื่นก็ไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเขาอีกต่อไป!

ขณะที่การ์ปกังลังครุ่นคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

เมอร์ลินก็มาอยู่ตรงหน้าการ์ปอีกครั้ง พร้อมเอ่ยด้วยใบหน้าที่เบิกบาน

“พลเรือโทการ์ป ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที เรามาทำต่อกันดีไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ การ์ปก็กลอกตาใส่เมอร์ลินและเอ่ยอย่างดุดัน

“ทำต่อบ้าอะไรอีกล่ะ!”

“แค่ 40 นาทีแกก็สูบชั้นไปจนหมดเปลือกแล้ว แกยังอยากจะทำต่ออีกเรอะ?”

“ไอ้เด็กบ้า แกนี่มันเหลือเกินจริง ๆ !”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═