บทที่ 12 แกทนรับออร่าฮาคิราชันย์ของชั้นได้ด้วยเรอะ? ชั้นชักจะชอบแกซะแล้วสิ!

บทที่ 12 แกทนรับออร่าฮาคิราชันย์ของชั้นได้ด้วยเรอะ? ชั้นชักจะชอบแกซะแล้วสิ!

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของพลเรือโทการ์ป เมอร์ลินก็เงยหน้าขึ้นและสบตากับการ์ปอย่างเยือกเย็น

ยังไงซะ นี่ก็คือการ์ปจากเมื่อสิบกว่าปีก่อน ความแข็งแกร่งและพละกำลังของเขายังคงอยู่ในจุดสูงสุด

เขาอยู่ในระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการ์ปที่บุกเดี่ยวเข้ากลุ่มโจรสลัดหนวดดำในอีกสิบกว่าปีให้หลัง!

ถ้าคนธรรมดาตกเป็นเป้าหมายของเขา แค่ความรู้สึกกดดันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาหายใจไม่ออกแล้ว!

แต่เมอร์ลินนั้นแตกต่างออกไป

ด้วยระบบที่มีอยู่ในตัว เขาไม่ได้ใส่ใจกับแรงกดดันจากยอดฝีมือผู้นี้ ซึ่งความแข็งแกร่งยังคงอยู่ใกล้เคียงกับจุดสูงสุดของโลกวันพีซ!

“ไอ้หนูนี่น่าสนใจดี กล้าสบตาชั้นตรง ๆ ด้วย!”

“งั้นแกจะรับมือกับท่านี้ไหวไหมล่ะ?”

การ์ปกินเนื้อติดกระดูกคำโต

จากนั้น ออร่าสีดำแดงที่คนธรรมดามองไม่เห็น ก็พุ่งตรงไปที่เมอร์ลินจากดวงตาของเขา

นี่คือฮาคิราชันย์ของการ์ป

เขาอยากจะเห็นว่า

ไอ้หนูใจกล้าตรงหน้านี้จะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อต้องเผชิญกับฮาคิราชันย์ของเขา!

ถึงแม้ในเวลานี้เมอร์ลินจะมองไม่เห็นฮาคิราชันย์ของการ์ป

แต่เมื่อออร่าที่รุนแรงและทรงพลังอย่างไร้ที่เปรียบ ราวกับมีอำนาจที่จะมองลงมายังโลกทั้งใบพุ่งเข้าจู่โจมเขา

เมอร์ลินก็เดาได้ทันทีว่าออร่านี้จะต้องเป็นฮาคิราชันย์ในตำนานแน่ ๆ !

สำหรับฮาคิราชันย์

ยิ่งคุณหดหัว มันก็จะยิ่งรังแกคุณ!

ถ้าคุณแสดงความกลัวออกมาแม้แต่น้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าฮาคิราชันย์นี้

วินาทีต่อมา คุณก็จะถูกออร่านี้กระแทกจนสลบและล้มลงไปกองกับพื้นทันที!

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินย่อมไม่หดหัวต่อหน้าฮาคิราชันย์แค่นี้แน่!

ต่อให้ฮาคิราชันย์นี้จะมาจากการ์ป หนึ่งในนักสู้ระดับแนวหน้า มันก็ใช้ไม่ได้ผลหรอก!

วินาทีที่ฮาคิราชันย์ของการ์ปพุ่งเข้าใส่เมอร์ลิน

เมอร์ลินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่เยือกเย็นอย่างเหลือเชื่อ ทนรับแรงกระแทกอันเกรี้ยวกราดของฮาคิราชันย์

วินาทีที่ฮาคิราชันย์กระแทกเข้าที่เขา

เขารู้สึกเพียงว่าวิญญาณของเขาถูกทุบด้วยค้อนหนัก ๆ เกือบจะทำให้เขาเสียการทรงตัวและล้มลงไปกองกับพื้น

อย่างไรก็ตาม จิตใจอันแน่วแน่ของเขาได้พยุงร่างกายเอาไว้ ฝืนทนรับการโจมตีระลอกนี้!

ทว่า เมอร์ลินไม่ได้โง่ยืนรับฮาคิราชันย์อยู่เฉย ๆ ฟรี ๆ หรอกนะ

วินาทีที่เขาสัมผัสได้ถึงผลกระทบทางจิตใจครั้งแรก

เขาก็เอ่ยขึ้นในใจทันที

“ระบบ เริ่มการประเมินผล!”

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทนรับฮาคิราชันย์ได้หนึ่งวินาทีสำเร็จ เปิดใช้งานระบบผลตอบแทนจากการฝึกฝนหมื่นเท่า!】

【กำลังเริ่มการประเมินผลการฝึกฝน!】

【ประเมินผลสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับผลตอบแทนจากการฝึกฝนเทียบเท่ากับการทนรับฮาคิราชันย์หนึ่งหมื่นวินาทีสำเร็จ!】

【พลังจิตใจของโฮสต์ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งโดยไร้ผลข้างเคียง!】

แทบจะในพริบตา

การฝึกฝนจากผลตอบแทนหมื่นเท่าก็มาถึง!

ในเวลานี้ เมอร์ลินยืนอยู่ในระยะผลกระทบของฮาคิราชันย์ของการ์ป

แรงกดดันทางจิตใจที่เขาสัมผัสได้จากฮาคิราชันย์ของการ์ปลดลงไปแล้วถึงหนึ่งในสาม!

เมื่อสัมผัสได้ว่าผลกระทบทางจิตใจที่มีต่อเขาลดลงอย่างมาก เมอร์ลินก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ครั้งนี้ เขาทนได้นานกว่าครั้งที่แล้วนิดหน่อย ก่อนจะปล่อยให้ระบบประเมินผลการฝึกฝน

“ระบบ ประเมินผลการฝึกฝนต่อไป!”

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทนรับฮาคิราชันย์ได้สามวินาทีสำเร็จ เปิดใช้งานระบบผลตอบแทนจากการฝึกฝนหมื่นเท่า!】

【กำลังเริ่มการประเมินผลการฝึกฝน!】

【ประเมินผลสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับผลตอบแทนจากการฝึกฝนเทียบเท่ากับการทนรับฮาคิราชันย์สามหมื่นวินาทีสำเร็จ!】

【พลังจิตใจของโฮสต์ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งโดยไร้ผลข้างเคียง!】

หลังจากที่การฝึกฝนจากการประเมินผลหมื่นเท่าครั้งใหม่มาถึง

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางฮาคิราชันย์ของการ์ปอีกครั้ง

เมอร์ลินก็สัมผัสได้อย่างชัดเจน

ตอนนี้ ผลกระทบทางจิตใจจากฮาคิราชันย์ของการ์ปที่มีต่อเขาลดลงจนแทบไม่มีผลอะไรแล้ว!

เขาส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้การ์ปที่อยู่ไกลออกไป

จากนั้น เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“ตาแก่ ฮาคิราชันย์ของลุงมันอ่อนไปหน่อยนะ!”

“ทำไมถึงไม่มีแรงเลยล่ะ กินข้าวไม่อิ่มหรือไง?”

ตอนแรกการ์ปอึ้งไปเมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยจากปากเมอร์ลิน

จากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา และเขาเพิ่มพลังฮาคิราชันย์ที่เล็งไปที่เมอร์ลินในพริบตา!

เมื่อสัมผัสได้ว่าฮาคิราชันย์ของการ์ปแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง

รอยยิ้มของเมอร์ลินก็กว้างขึ้นกว่าเดิม

ใช่แล้ว เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ

ทันทีที่คำเยาะเย้ยนั้นหลุดออกไป

การ์ปก็คงจะเพิ่มระดับความรุนแรงของฮาคิราชันย์ต่อไปราวกับเด็กถูกขัดใจ!

ด้วยวิธีนี้ เมอร์ลินก็สามารถประเมินผลการฝึกฝนต่อไปได้

เพื่อเพิ่มภูมิต้านทานต่อฮาคิราชันย์อย่างต่อเนื่อง!

“ระบบ ประเมินผลต่อไป!”

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์...】

...

จนกระทั่งห้านาทีต่อมา

การ์ปได้ยกระดับฮาคิราชันย์ขึ้นมาอยู่ในระดับที่เขาใช้ต่อสู้กับสี่จักรพรรดิบนท้องทะเลแล้ว

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงอย่างยิ่งก็คือ

ไอ้หนูที่ยืนอยู่ตรงประตูไม่เพียงแต่ไม่ล้มลงเพราะผลกระทบจากฮาคิราชันย์ที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่องของเขา

และดูจากท่าทางในตอนนี้ของเขาแล้ว เขาดูเหมือนจะสนุกกับผลกระทบทางจิตใจจากฮาคิราชันย์ของเขามากขึ้นด้วยซ้ำ

ภาพตรงหน้านี้ทำให้การ์ปแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!

นี่มันแค่เด็กนะ!

เขาสามารถทนรับผลกระทบทางจิตใจจากฮาคิราชันย์ในระดับที่ใช้สู้กับสี่จักรพรรดิได้จริง ๆ เหรอเนี่ย

มันจะเป็นไปได้ยังไง!

คนที่ตกตะลึงไม่แพ้กันก็คือโบการ์ด ผู้ช่วยของพลเรือโทการ์ป และเชฟขาแดง เซฟ เจ้าของภัตตาคารบาราติเอ้!

ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ได้เชี่ยวชาญฮาคิราชันย์

แต่พวกเขาทั้งคู่ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความรุนแรงอันน่าสะพรึงกลัวของฮาคิราชันย์ที่พุ่งตรงไปยังเมอร์ลิน!

ต่อให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้าและรับฮาคิราชันย์นี้โดยตรง

พวกเขาก็คงทำไม่ได้อย่างง่ายดายเหมือนเมอร์ลินแน่ ๆ

“มันเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้กันแน่?”

“เขาทนรับฮาคิราชันย์เต็มกำลังของพลเรือโทการ์ปได้ยังไง?”

ในเวลานี้ หยาดเหงื่อได้ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของโบการ์ดแล้ว

ในขณะเดียวกัน เขาก็วางมือไว้ที่ดาบบนเอวของเขา

ตราบใดที่เมอร์ลินกล้าแสดงความผิดปกติใด ๆ ออกมาหลังจากนี้

เขาจะถือว่าเมอร์ลินเป็นศัตรูระดับแนวหน้า!

ขณะที่โบการ์ดกำลังตึงเครียดอย่างหนัก

มือใหญ่ของการ์ปก็ตบลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ และเขาก็ส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองทั้งสามคน แล้วหัวเราะเสียงดังลั่น

“แกคงจะเป็นเด็กที่จัดการนาวาเอกเนซึมิใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินการ์ปพูดถึงเรื่องนี้

โบการ์ดและพวกทหารเรือก็หันไปมองเมอร์ลินทันที

พวกเขาพิจารณาเมอร์ลินอยู่นาน

แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง พวกเขาก็คิดไม่ออก

ว่าไอ้เด็กที่ดูเหมือนยังโตไม่เต็มที่คนนี้ จะจัดการนาวาเอกเนซึมิและลูกน้องคนสนิทของเขาได้ยังไง!

“ชั้นเองแหละ!”

เมอร์ลินไม่ได้ปิดบังและตอบกลับไปตรง ๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ไอ้หนู แกรู้ไหมว่าชั้นเป็นใคร?”

หลังจากที่เมอร์ลินยอมรับอย่างกล้าหาญว่าเป็นคนจัดการนาวาเอกเนซึมิ

การ์ปก็หัวเราะร่วน แล้วก็เอ่ยถาม

“พลเรือโทแห่งกองทัพเรือ การ์ป!”

มองดูเมอร์ลินที่เอ่ยชื่อเขาอย่างเยือกเย็น

การ์ปก็หัวเราะเสียงดังลั่นอีกครั้ง

“ไม่เลว ใจกล้าดีนี่!”

“ทั้งที่รู้ว่าชั้นคือการ์ป แต่แกก็ยังนิ่งเฉยได้!”

“ชั้นชักจะชอบแกซะแล้วสิ ไอ้หนู!”

พูดจบ การ์ปก็หยิบแก้วเบียร์ขนาดหลายลิตรบนโต๊ะขึ้นมา อ้าปากกว้าง แล้วกระดกรวดเดียวหมด!

“โบการ์ด เพิ่มที่นั่งอีกสามที่!”

“เชฟเซฟ ขอข้าวผัดเพิ่มอีก 100 ที่ให้ชั้นด้วย ชั้นอยากจะเลี้ยงไอ้หนูนี่ให้เต็มอิ่มไปเลย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═