บทที่ 23 โลกแห่งความเป็นจริง! ระดับความอันตรายเอส! คาเมนไรเดอร์แบล็กซัน!

บนทวีปแห่งใหม่

ภายใต้การนำของราชินีมายะ

เหล่าแฟงไกอากำลังสร้างบ้านหลังใหม่ของพวกเขา

ในขณะเดียวกัน เจียงหลีก็อยู่อีกฝั่งหนึ่งกับผู้เฒ่าสือและผู้เฒ่าปิง เพื่อศึกษาและตรวจสอบคิแบทแบทรุ่นที่ 2

"ท่านลุง"

"ช่วยดูให้หน่อยสิครับ ดูเหมือนคิแบทแบทรุ่นที่ 2 จะมีอะไรผิดปกตินะ!"

เจียงหลีเขย่าคิแบทแบทรุ่นที่ 2 ในมือ แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ

อันที่จริง

ตั้งแต่การปลดปล่อยท่าไม้ตายสุดท้ายครั้งที่ 2 หรือ 3 ก่อนหน้านี้ คิแบทแบทรุ่นที่ 2 ก็เงียบหายไปเลย

แต่ในตอนนั้น ความสนใจทั้งหมดล้วนมุ่งไปที่ราชันสัตว์ประหลาดหุ่นเชิด จึงไม่มีเวลามาตรวจสอบ

หลังจากยกเลิกการแปลงร่าง...

...เจียงหลีก็พบว่าคิแบทแบทรุ่นที่ 2 ดูเหมือนจะสลบเหมือดไปแล้ว

มีลวดลายขดลวดกันยุงหมุนติ้วอยู่ในดวงตากลมโตทั้งสองข้างของมัน

"..."

ผู้เฒ่าปิงและผู้เฒ่าสือรับคิแบทแบทรุ่นที่ 2 ไปตรวจสอบ จากนั้นก็เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "เป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะผิดปก— อะแฮ่ม จะแข็งแกร่งขนาดนี้ พวกเราก็เลยไม่ได้อธิบายให้เจ้าฟังอย่างชัดเจน"

"ต่อให้เป็นคิแบทแบทรุ่นที่ 2 ก็ไม่สามารถประมวลผลพลังงานมหาศาลขนาดนั้นได้ในเวลาอันสั้น พลังงานจากบทเพลงท่อนสุดท้ายทั้ง 4 ครั้งที่เจ้าปลดปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องนั้นได้ทะลุขีดจำกัดการประมวลผลของมันไปแล้ว... พูดง่ายๆ ก็คือ เจ้าอัดพลังงานใส่มันมากเกินไปจนมันแทบจะระเบิดนั่นแหละ!"

"แล้วผมควรทำยังไงดีครับ"

เจียงหลีชะงักงัน

เขารู้สึกผิดต่อคิแบทแบทรุ่นที่ 2 เล็กน้อย และในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"ถ้ามันพัง แน่นอนว่าก็ต้องซ่อมสิ..."

เมื่อได้ยินคำตอบของผู้เฒ่าสือ เจียงหลีก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขายังมีเรื่องจะพูดต่อ

และก็เป็นอย่างที่คิด

ประโยคถัดมาของผู้เฒ่าปิงก็คือ

"แต่พวกเราเพิ่งจะอพยพมาอยู่ที่นี่ เตาหลอม รวมถึงเครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆ ยังไม่ทันได้สร้างขึ้นมาเลย... ดังนั้น พวกเราคงจะไม่สามารถซ่อมแซมคิแบทแบทรุ่นที่ 2 ได้ในระยะเวลาอันใกล้นี้หรอกนะ"

...ตกเย็น

เจียงหลีและพี่น้องเผ่าแฟงไกอาได้จัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ เพื่อฉลองชัยชนะในการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดในครั้งนี้

หลังจากงานเลี้ยงจบลง

เจียงหลีและมายะขึ้นไปบนยอดกำแพงของปราสาทมังกรโดรัน ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินไปกับสายลมยามค่ำคืนและดวงดาว

"ท่านพี่"

"ท่านกำลังจะจากไปใช่ไหมคะ" มายะที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของเจียงหลีจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น

แขนที่เจียงหลีใช้โอบกอดเธอสั่นไหวเล็กน้อย

มายะได้รับคำตอบจากปฏิกิริยานั้นแล้ว เธอแย้มยิ้ม "มันก็แค่ความรู้สึกน่ะค่ะ"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม"

"ข้ามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า ที่ท่านมาที่นี่ก็เพื่อช่วยพวกเรากำจัดเผ่าพันธุ์เลเจนด์ดอร์ก้า และเมื่อทุกอย่างจบลง ภารกิจของท่านก็เสร็จสิ้น และท่านก็ต้องกลับไปยังที่ที่ท่านจากมา..."

"ท่านพี่ ท่านจะ... กลับมาไหมคะ" ขณะที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอก็สั่นเครือเล็กน้อย

"พี่จะกลับมา"

เจียงหลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะให้คำมั่นสัญญาในที่สุด

มายะออกแรงเล็กน้อยเพื่อยันตัวลุกขึ้นจากอ้อมกอดของเจียงหลี ดวงตากลมโตสดใสของเธอจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่

"ข้าก็เหมือนกันค่ะ"

"ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ไหน ข้าก็จะตามหาท่านให้พบ..."

...กลางดึก

ยืนอยู่เพียงลำพังบนยอดเขา

เมื่อทอดสายตามองกองไฟที่สว่างไสวและเสียงหัวเราะเบื้องล่าง หัวใจของเจียงหลีก็รู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

แต่เขาก็ยังคงสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นกับความว่างเปล่า

"ระบบ"

"ฉันต้องการยุติดันเจี้ยน!"

วินาทีต่อมา

เสียงแจ้งเตือนที่รอคอยมานานก็ดังขึ้นข้างหู

【ติง】

【คุณต้องการออกจากดันเจี้ยน 'ราชาองค์แรก' หรือไม่】

"...ใช่!"

【ติง!】

【ดันเจี้ยน 'ราชาองค์แรก' ได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ กำลังออกจากดันเจี้ยน...】

...โลกบลูสตาร์

โลกแห่งความเป็นจริง

ไม่กี่นาทีก่อนที่การหยุดเวลาจะเกิดขึ้น

ภายในศูนย์สาขาไรเดอร์ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง

มีไรเดอร์อยู่มากกว่า 12 คน

บางคนกำลังออกกำลังกาย บางคนกำลังฝึกซ้อมต่อสู้ และบางคนก็กำลังพักผ่อนหรือพูดคุยกัน

"จางหู่!"

ไรเดอร์เคราครึ้มตบไหล่ไรเดอร์หนุ่มที่อยู่ข้างๆ "ได้ข่าวว่าค่าการปลุกพลังของแกเพิ่มขึ้นอีกแล้วนี่ ไอ้หนู"

จางหู่ ไรเดอร์หนุ่มเกาหัวเก้อเขิน

จากนั้นเขาก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "หัวหน้าครับ มันก็แค่โชคช่วยน่ะครับ เพิ่มขึ้นมาแค่นิดเดียวเอง"

"นิดเดียวงั้นเรอะ ฉันได้ยินมาว่ามันมากกว่านั้นนะ!"

ชายเคราครึ้มกล่าว "ฉันได้ข่าวมาว่าแกไปถึงขีดจำกัดของร่างเบิร์สต์แล้วนี่..."

"ก็ถึงแล้วล่ะครับ แต่ว่า..."

จางหู่รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกครับหัวหน้า หัวหน้าก็รู้ว่าการทะลวงขีดจำกัดมันยากแค่ไหน รุ่นพี่บางคนไม่ติดแหง็กอยู่ตรงนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรือครับ"

ชายเคราครึ้มถลึงตาใส่เขา

"ระวังปากหน่อยไอ้หนู ถ้ารุ่นพี่มาได้ยินเข้า แกอาจจะโดนอัดเอานะ!"

หลังจากนั้น ชายเคราครึ้มก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"แต่โชคของแกมันก็น่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ หลังจากบังเอิญตกลงไปในดินแดนลับไรเดอร์ นอกจากจะรอดชีวิตกลับมาได้แล้ว แกยังเจอเข็มขัดไรเดอร์อีก... แถมไอ้พวกไอเทมเสริมพลังบ้าบอพวกนั้นก็ยังอยู่ด้วยกันครบชุด... พูดตามตรงนะ แกเป็นตัวเอกแนวไหนกันแน่เนี่ย"

"ถ้าพูดถึงตัวเอก ผมว่าหัวหน้าต่างหากล่ะครับ"

จางหู่เลิกคิ้ว "ผมได้ยินตำนานของหัวหน้ามาเยอะเลยนะ อะไรนะ ความรักความแค้นกับสัตว์ประหลาดสาวตนนึง..."

"หยุดเลย!"

ชายเคราครึ้มยกมือขึ้นห้าม "อย่าไปฟังหรือเชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนั้นเชียว!"

"แทนที่จะไปฟังเรื่องพวกนั้น แกควรจะไปออกกำลังกายให้เยอะขึ้น จะได้แข็งแกร่งขึ้นไวๆ ดีกว่า!"

"ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า ผมอยากใช้เจ้านี่มากกว่าใครเลยล่ะ!" เมื่อเห็นชายเคราครึ้มฝืนเปลี่ยนเรื่อง จางหู่ก็แอบเบ้ปากแต่ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น พร้อมกับโบกโทรศัพท์มือถือสีน้ำเงินขาวในมือไปมา

"ว่าแต่"

"หัวหน้าครับ ช่วยเล่าประสบการณ์ตอนทะลวงขีดจำกัดให้ผมฟังเพิ่มหน่อยสิครับ..."

จากนั้นจางหู่ก็เซ้าซี้ชายเคราครึ้ม ถามถึงเรื่องอื่นๆ ต่อไป

แต่ทันใดนั้นเอง!

แสงสีแดงสาดส่องวาบขึ้นมาจนแสบตา!

สีหน้าของไรเดอร์ทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขาทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมองจอภาพขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านบนอย่างพร้อมเพรียงกัน

บนหน้าจอ มีข้อความตัวหนาสีแดงหลายบรรทัดเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

"คำเตือน! คำเตือน!"

"ตรวจพบเหตุการณ์การปลุกพลัง!"

"สถานที่... โรงเรียนมัธยมที่ 12 เมืองตงไห่!"

หลังจากบรรทัดนี้ หน้าจอก็ดูเหมือนจะค้างไป หยุดนิ่งไปหลายวินาที ไรเดอร์เบื้องล่างต่างกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งในที่สุด ข้อความบรรทัดสุดท้ายก็เด้งขึ้นมา

"ระดับความอันตราย... เอส!!!"

เมื่อพวกเขาเห็นตัวอักษรที่สะดุดตาหลังระดับความอันตราย

รูม่านตาของไรเดอร์ทุกคนก็หดเกร็ง!

สัตว์ประหลาดระดับต่ำคือระดับซีและระดับบี ในขณะที่สัตว์ประหลาดระดับสูง หรือสัตว์ประหลาดระดับผู้บริหารคือระดับเอ

และระดับเอส... คือตัวแทนของราชาสัตว์ประหลาด!!

"เร็วเข้า!!"

"ทุกคนรวมพล! ทุกหน่วยออกปฏิบัติการ!!"

"เซีย โปรดติดต่อไรเดอร์ที่ลาพักหรืออยู่ข้างนอกทุกคน และส่งสัญญาณเตือนภัยระดับเอสออกไป!" ชายเคราครึ้มที่เพิ่งจะพูดคุยกับจางหู่เมื่อครู่นี้ จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นและตะโกนลั่น

หน้าจอขนาดใหญ่ด้านบนกะพริบวาบ จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า "แจ้งเตือนเสร็จสิ้น!"

หลังจากนั้น

ไรเดอร์กว่า 12 คนก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ภายใต้การนำของหัวหน้าเคราครึ้ม

พวกเขาเดินตรงไปยังโรงรถด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และสตาร์ทยานพาหนะของตนเอง

"เซีย!"

"ช่วยวางเส้นทางให้พวกเราด้วย"

ชายเคราครึ้มนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ตั๊กแตนสีดำและยกมือขวาขึ้น

นาฬิกาข้อมือของเขาสว่างวาบขึ้นทันที และมีเสียงดังออกมา "รับทราบ กำลังเปิดใช้งานระบบควบคุมการจราจร..."

"วางเส้นทางเสร็จสิ้น... โปรดมุ่งหน้าไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด!"

เมื่อได้ยินคำตอบจากเซีย ชายเคราครึ้มก็บิดคันเร่งและพุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรกทันที

หลังจากขับออกไปได้ระยะหนึ่ง

ชายเคราครึ้มก็ปล่อยมือจากแฮนด์มอเตอร์ไซค์และกำหมัดแน่น ด้วยแรงที่บีบเค้น หมัดของเขาถึงกับสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้น เข็มขัดเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่เอวของเขาโดยอัตโนมัติ... "แปลงร่าง!!"

สิ้นเสียงตะโกนลั่นของเขา

กลไกของเข็มขัดก็หุบปิดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว และชุดเกราะสีดำชั้นหนึ่งก็ผุดขึ้นมาปกคลุมร่างกาย!

ชุดเกราะนั้นแทบจะเป็นสีดำสนิทและมีพื้นผิวที่ดูคล้ายกับสิ่งมีชีวิต มีหัวที่เหมือนกับตั๊กแตน และท่อนแขนที่เต็มไปด้วยหนามแหลม แผ่กลิ่นอายอันป่าเถื่อนราวกับสัตว์ร้าย นี่คือ... คาเมนไรเดอร์แบล็กซัน!

ในเวลาเดียวกัน

ท่อโลหะหลายเส้นก็ยืดออกมาจากด้านหลังมอเตอร์ไซค์ของเขา ก่อตัวเป็นเครื่องขับดัน

พร้อมกับเสียงระเบิดดังตู้ม

เครื่องขับดันก็พ่นเปลวเพลิงที่ถูกบีบอัดออกมา เร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น!

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น

ไรเดอร์หลายคนที่ขับตามมาด้านหลัง ก็แปลงร่างบนมอเตอร์ไซค์ของพวกเขาโดยตรงเช่นกัน

และมอเตอร์ไซค์เหล่านั้นก็เร่งความเร็วขึ้นในรูปแบบของมันเอง!