บทที่ 2 จุติอสูร

บทที่ 2 จุติอสูร

อาคาสะถึงกับตะลึงงัน

ตลอดช่วงชีวิตอันยาวนานของเขา มนุษย์ที่เขาเคยพบเจอไม่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาต่อหน้าเขา ก็หนีหัวซุกหัวซุน และบางคนถึงขนาดยอมแลกชีวิตของครอบครัวและเพื่อนพ้องเพื่อเอาชีวิตรอด

การที่มีคนสมัครใจอยากจะกลายเป็นอสูรนั้นถือเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา ผู้ซึ่งชื่นชอบการชักชวนผู้คนให้มาร่วมวงเป็นอย่างมาก

อาคาสะเชิดคางขึ้น

“แกรู้หรือไม่ว่าการมาเป็นพวกเดียวกับเรานั้นหมายความว่าอย่างไร?”

ริมฝีปากของคัมบาระ เท็ตสึยะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาด หัวข้อสนทนาได้เปลี่ยนจาก ‘อาคาสะจะฆ่าเขาอย่างง่ายดาย’ กลายเป็น ‘จะเปลี่ยนเขาให้เป็นอสูรหรือไม่’ ไปเสียแล้ว

การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่สังเกตเห็นได้ยากยิ่ง

“ชั้นไม่รู้ แต่ชั้นต้องการแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งกว่าแก!”

น้ำเสียงของคัมบาระ เท็ตสึยะหนักแน่น และเขาก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของอาคาสะด้วยสายตาจริงจัง ปราศจากซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ใบหน้าของอาคาสะก็เผยให้เห็นถึงความสนใจ ด้วยแววตาที่มุ่งมั่นเช่นนี้ หากไม่มีเหตุการณ์พลิกผันใดๆ อีกฝ่ายก็น่าจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งในอนาคตได้อย่างแน่นอน

เขาคืออาคาสะ!

เขารักการต่อสู้กับผู้ที่แข็งแกร่ง เสาะแสวงหาพวกเขาอย่างไม่ลดละ และปรารถนาที่จะไปให้ถึงอาณาเขตสูงสุดในตำนาน!

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ชั้นดูความมุ่งมั่นของแกหน่อยเถอะ!”

อาคาสะยื่นมือออกไป สร้างรอยบาดเล็กๆ บนฝ่ามือ และควบแน่นหยดเลือดที่สว่างไสวผิดปกติขึ้นมา

หยดเลือดนี้มีขนาดเท่าปลายนิ้วชี้ วินาทีที่มันปรากฏขึ้น พระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะหม่นแสงลง และพื้นที่โดยรอบก็เกิดความผันผวนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

“นี่มัน?”

สีหน้าของคัมบาระ เท็ตสึยะเปลี่ยนไป

ฟุบ!

อาคาสะดีดนิ้ว และเลือดที่ราวกับทับทิมก็พุ่งออกไป กลายเป็นลำแสงสีเลือดที่แหวกผ่านความว่างเปล่า คัมบาระ เท็ตสึยะยังไม่ทันได้ตอบสนอง หยดเลือดนั้นก็พุ่งเข้าไปในปากของเขาแล้ว

คัมบาระ เท็ตสึยะยังไม่ทันได้ลิ้มรส เลือดสดๆ หยดนั้นก็ราวกับมีเจตจำนงเป็นของตัวเอง มันไหลลงคอและหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

คัมบาระ เท็ตสึยะสั่นสะท้าน สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างชัดเจน

อุณหภูมิร่างกายของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผิวหนังถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีแดงจางๆ และร้อนระอุ ไอความร้อนพวยพุ่งออกมาจากร่าง และทุกเซลล์ในร่างกายราวกับกำลังจะแตกสลาย

โฮก!

ดวงตาของคัมบาระ เท็ตสึยะแดงก่ำ ดูดุร้ายอย่างน่าสะพรึงกลัว และเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าก็หลุดรอดออกมาจากส่วนลึกในลำคอของเขา

จิตสังหารอันป่าเถื่อนเข้าครอบงำจิตใจของเขา หลงเหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือการทำลายล้างทุกสิ่งรอบตัว

อาคาสะยืนอยู่ด้านข้าง เฝ้ามองฉากนี้ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง อีกฝ่ายจะทนไปได้ถึงระดับไหนกัน?

โดยทั่วไปแล้ว การเปลี่ยนร่างเป็นอสูรนั้นต้องการเลือดของท่านผู้นั้นเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ในครั้งนี้ เขาใช้เลือดไปมากกว่าห้ามิลลิลิตร ซึ่งมากพอที่จะทำให้อสูรธรรมดาร่างกายระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ได้เลย

“จงมาเป็นข้ารับใช้ของชั้นซะ!”

คัมบาระ เท็ตสึยะราวกับได้ยินเสียงแว่วดังขึ้นในหู

“อย่างนี้นี่เอง…”

เขาเข้าใจแล้ว

สิ่งที่เข้าไปในร่างกายของเขาไม่ใช่เลือดของอาคาสะ แต่เป็นเลือดของคิบุทสึจิ มุซัน

ความน่าสะพรึงกลัวและความโหดเหี้ยมอันน่าอึดอัดของคิบุทสึจิ มุซันดูเหมือนจะต้องการทำลายจิตใจของเขา ยึดครองร่างกายของเขา และเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้เหตุผล

“อย่าได้หวังเลย!”

คัมบาระ เท็ตสึยะคำรามลั่น เขาคือผู้ที่สมัครใจอยากจะเป็นอสูรด้วยตัวเอง หากเขาไม่สามารถทนต่อเลือดของคิบุทสึจิ มุซันได้ มันก็คงจะน่าขันเกินไปแล้ว

คัมบาระ เท็ตสึยะกัดฟันแน่น สะกดข่มเจตจำนงอันชั่วร้ายของคิบุทสึจิ มุซันเอาไว้อย่างหนักแน่น

แสงสีเลือดที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาค่อยๆ หดตัวลง ถอยร่นกลับเข้าไปในร่างกายของคัมบาระ เท็ตสึยะอย่างแยบยล

ร่องรอยแห่งความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของอาคาสะ เพียงแค่นี้ อีกฝ่ายก็มีศักยภาพพอที่จะกลายเป็นขันอสูรข้างขึ้นได้แล้ว

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา คัมบาระ เท็ตสึยะกึ่งนั่งกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว เขี้ยวและเล็บแหลมคมงอกยาวออกมา ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย ดวงตางดงามราวกับทับทิมสองเม็ด พร้อมกับแสงสีเลือดจางๆ ที่เปล่งประกายอยู่ลึกเข้าไปภายใน

แฮ่ก!

คัมบาระ เท็ตสึยะหอบหายใจอย่างหนัก แม้ไม่ได้มอง เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

ความรู้สึกราวกับมีพลังอันไร้ที่สิ้นสุดพรั่งพรูออกมา

ต้องขอบคุณการกลายร่างเป็นอสูร รอยขีดข่วนที่เกิดจากหมัดของอาคาสะเมื่อครู่นี้ฟื้นตัวในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า สำหรับเหล่าอสูรแล้ว การสูญเสียมือหรือเท้าไปถือเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น

“เข้าใกล้ระดับขันอสูรข้างแรมทั่วไปเลยนี่ ไม่เลวเลย”

อาคาสะประเมินจากกลิ่นอายของคัมบาระ เท็ตสึยะ

ในฐานะมนุษย์ที่กลายร่างเป็นอสูร จุดเริ่มต้นของคัมบาระ เท็ตสึยะก็เหนือกว่าอสูรถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

“ชั้นตั้งตารอวันที่แกจะมาท้าทายชั้นในศึกสับเปลี่ยนฝีมือนะ”

อาคาสะกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

คัมบาระ เท็ตสึยะแสร้งทำเป็นสับสน

“ศึกสับเปลี่ยนฝีมือ?”

อาคาสะอธิบาย

“การต่อสู้และการเข่นฆ่ากันเองในหมู่ดวงจิตอสูร! มีเพียงอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดสิบสองตนเท่านั้นที่จะได้กลายเป็นขันอสูรทั้งสิบสองภายใต้บังคับบัญชาโดยตรงของท่านผู้นั้น!”

“ไม่ต้องห่วงหรอก วันนั้นมันจะมาถึงในอีกไม่ช้าแน่!”

คัมบาระ เท็ตสึยะไม่ลืมภารกิจของระบบ เขาค่อยๆ เชิดคางขึ้น จมูกเชิดสูง จ้องมองอาคาสะด้วยสายตาเหยียดหยาม

“เพราะว่า แกมันอ่อนแอมากยังไงล่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของอาคาสะก็ดูมืดมนลงเล็กน้อย

“เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ…”

คัมบาระ เท็ตสึยะคิดในใจ

อาคาสะเกลียดชังผู้อ่อนแออย่างเข้าไส้ สำหรับอาคาสะแล้ว คำพูดนี้สร้างความเสียหายรุนแรงพอๆ กับการบอกผู้ชายคนหนึ่งว่า ‘ไอ้หมาขี้เรื้อน แกมีปัญญาทำได้ด้วยเหรอ?’

ทว่าในวินาทีต่อมา ปฏิกิริยาของอาคาสะกลับอยู่เหนือความคาดหมายของคัมบาระ เท็ตสึยะ มันไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

อาคาสะแสยะยิ้ม

“งั้นแกก็พยายามให้หนักเข้าล่ะ แต่ด้วยความคิดแบบนั้น แกคงถูกนักล่าอสูรฆ่าตายในไม่ช้าแน่”

คัมบาระ เท็ตสึยะขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็เข้าใจ

การยั่วยุจะใช้ได้ผลกับผู้ที่ทัดเทียมกันเท่านั้น

เมื่อบุคคลหนึ่งแข็งแกร่งขึ้น แม้แต่เสียงเห่าของสุนัขจรจัดริมถนนก็ยังดูน่าเอ็นดูขึ้นมาได้

อาคาสะโยนภาพวาดสีเหลืองซีดให้กับคัมบาระ เท็ตสึยะ

“นี่คือดอกฮิกังบานะสีน้ำเงิน หากแกพบดอกไม้นี้ แกต้องแจ้งชั้นทันที!”

“เข้าใจแล้ว”

คัมบาระ เท็ตสึยะรับภาพวาดมา รู้สึกซาบซึ้งใจที่จะมีกระดาษไว้ใช้ตอนเข้าห้องน้ำ พร้อมกันนั้นก็รู้สึกเวทนาคิบุทสึจิ มุซันไปด้วย หากเขาขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ เขาอาจจะหามันเจอตั้งนานแล้ว

“ลาก่อน!”

อาคาสะโบกมือแล้วเดินจากไปในความมืดมิด

คัมบาระ เท็ตสึยะในตอนนี้อ่อนแอเกินกว่าที่จะทำให้เขาสนใจได้ อย่างน้อย เขาก็จำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับพลังของอสูรเสียก่อน

ไม่นาน ร่างของอาคาสะก็หายลับไปในยามราตรี เมื่อเขาจากไป พระจันทร์สีเลือดอมแดงก็จางหายไป และดวงจันทร์ที่สว่างไสวกระจ่างใสก็แขวนอยู่บนท้องฟ้า

“นั่นมันเป็นภาพลวงตาที่เกิดจากจิตสังหารงั้นเหรอ?”

สีหน้าของคัมบาระ เท็ตสึยะเผยให้เห็นถึงอารมณ์บางอย่าง และเขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การเอาชีวิตรอดมาได้ในวันนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็จะทำมันให้ดีที่สุด

ความสามารถในการปรับตัวของเขาค่อนข้างสูง ในเมื่อเรื่องเหนือธรรมชาติอย่างการข้ามมิติยังเกิดขึ้นได้ การกลายเป็นอสูรก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลจากร่างกายอสูรของเขา ที่มาพร้อมกับการก้าวกระโดดทั้งในด้านพละกำลัง ความเร็ว และการฟื้นฟูสภาพร่างกาย รวมถึงชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของอสูร ใบหน้าของคัมบาระ เท็ตสึยะก็เผยให้เห็นถึงความปีติยินดีเล็กน้อย

เมื่อพิจารณาจากธรรมชาติของนิ้วทองคำระบบฆ่าตัวตายไร้ขีดจำกัดแล้ว ในกระบวนการรนหาที่ตายอย่างต่อเนื่อง เขาตระหนักดีว่าตนเองก็ต้องการพลังการฟื้นฟูของอสูรเช่นกัน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทุบตีจนตายจริงๆ

ทุกอย่างย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

ชั่วคราวนี้ เขาไม่สามารถโดนแสงแดดได้

อสูรทุกตนล้วนกลายร่างมาจากเลือดของคิบุทสึจิ มุซัน และในวินาทีที่พวกเขากลายเป็นอสูร พวกเขาก็ถูกประทับด้วยคำสาปอันแสนโหดร้ายเช่นกัน

พวกเขาถูกสั่งห้ามไม่ให้เปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับคิบุทสึจิ มุซัน และแม้แต่การเอ่ยชื่อของเขาก็จะส่งผลให้ต้องตายในทันที!

[การยั่วยุสำเร็จ ภารกิจฆ่าตัวตายเสร็จสิ้น ระดับความโกรธของอาคาสะ 32% กำลังสกัดความสามารถพิเศษ]

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═