บทที่ 10 เพลงหมัด

บทที่ 10 เพลงหมัด

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ" เสิ่นหยวนประสานมือคารวะ "ท่านอาจารย์ เพลงหมัดที่เรากำลังเรียนอยู่นี้มีชื่อเรียกว่าอะไรหรือขอรับ?"

"อืม เพลงหมัดที่ข้าสอนมีชื่อว่าเพลงหมัดศิลาสีรุ้ง ตอนนี้ข้าจะยังไม่อธิบายลงลึกอะไรมากนัก ทว่าภายหน้าเจ้าจะค่อยๆ เข้าใจมันได้เอง" ไป๋หงอันลุกขึ้นยืนแล้วชี้ไปยังชายร่างสูงใหญ่กำยำผู้หนึ่ง

"จวงซิวเจี๋ย เจ้าเป็นคนรับผิดชอบชี้แนะเขา"

"ขอรับ ท่านอาจารย์"

เสิ่นหยวนมองไปยังชายผู้นั้น รูปร่างของเขาจัดว่าโดดเด่นที่สุดในลานฝึกแห่งนี้ ด้วยส่วนสูงเกือบหกฟุต

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเสิ่นหยวนมากที่สุดกลับเป็นหมัดของชายผู้นั้น ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด มันจึงมีสีแดงระเรื่อกว่าคนทั่วไป ราวกับเหล็กจี้ร้อนๆ ที่กำลังเปล่งแสง

"ศิษย์น้อง ข้าชื่อจวงซิวเจี๋ย เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของที่นี่ ข้าจะเริ่มสอนวิธีสร้างพละกำลังให้เจ้าก่อน"

"ขอรับ ศิษย์พี่ใหญ่" เสิ่นหยวนพยักหน้ารับ

"ในเมื่อวันนี้เจ้าเพิ่งมาเป็นวันแรก งั้นก็มาเริ่มยกหินกับข้าแล้วกัน" ทั้งสองเดินมายังมุมหนึ่งซึ่งมีหินสีเทาอมฟ้ากองพะเนินอยู่

"ยกหินหรือขอรับ?"

"อย่าได้ดูแคลนท่วงท่าเรียบง่ายนี้เชียว มันมีเคล็ดลับซ่อนอยู่มากมายทีเดียว" เมื่อเห็นสีหน้าราบเรียบของเสิ่นหยวน จวงซิวเจี๋ยก็แย้มยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาหินก้อนหนึ่งที่สูงระดับครึ่งตัวคน

จวงซิวเจี๋ยยกหินก้อนนั้นขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย ก้อนหินขยับตามท่วงท่าของเขา ดูราวกับเป็นเรื่องกล้วยๆ

"หืม? มีบางอย่างแปลกไป"

มือของจวงซิวเจี๋ยในขณะที่ยกหินนั้นดูประหลาด ฝ่ามือของเขาไม่ได้สัมผัสกับก้อนหินเลยแม้แต่น้อย ทว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดล้วนถูกส่งมาจากนิ้วมือทั้งห้า

การยกหินด้วยวิธีเช่นนี้ คงไม่อาจทำซ้ำได้หลายครั้งเป็นแน่

"เจ้าลองดูสิ" จวงซิวเจี๋ยวางก้อนหินลงแล้วหันมามองเสิ่นหยวน

"ขอรับ"

ทันทีที่สัมผัสก้อนหิน คิ้วของเสิ่นหยวนก็ขมวดเข้าหากัน หินก้อนนี้ลื่นกว่าที่คิดไว้มาก

"นิ้วมือเกาะกุมวัตถุ พละกำลังกำเนิดจากหยาง"

"กำปั้นเกิดจากการกำนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกันให้แน่นหนา หากนิ้วทั้งห้าหย่อนยานไร้เรี่ยวแรง หมัดที่เหวี่ยงออกไปก็ย่อมไม่อาจสร้างความเสียหายให้แก่ผู้ใดได้"

เสิ่นหยวนเปลี่ยนจากการใช้ฝ่ามือมาเป็นใช้นิ้วเกาะกุมแทน และความรู้สึกลื่นมือก็มลายหายไปในทันที ทว่าเขาก็ยังพบว่ามันยกได้ยากลำบากอยู่ดี เพราะหินก้อนนี้มีน้ำหนักอย่างน้อยก็สองร้อยชั่ง

เมื่อเห็นว่าเสิ่นหยวนสามารถยกหินก้อนนี้ขึ้นมาได้จริงๆ จวงซิวเจี๋ยก็รู้สึกตกตะลึงไปชั่วครู่

แม้เขาจะยกมันได้อย่างง่ายดาย แต่หินก้อนนี้ไม่ได้เบาเลย แม้แต่ผู้ใหญ่ตัวโตๆ ก็ยังยากที่จะยกมันขึ้น

"ฟู่..." เสิ่นหยวนค่อยๆ วางก้อนหินลงอย่างระมัดระวัง พลางปาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก "ศิษย์พี่ใหญ่ นี่คือการฝึกพละกำลังหรือขอรับ?"

"ใช่ นี่คือการฝึกพละกำลัง หลังจากนี้ถึงจะเป็นการฝึกกระบวนท่าและขัดเกลาหมัดของเจ้า" จวงซิวเจี๋ยอธิบายอย่างใจเย็น

"เพลงหมัดศิลาสีรุ้งของพวกเราแบ่งออกเป็นสามระดับ ได้แก่ แดงอ่อน แดงเข้ม และแดงคล้ำ ซึ่งสอดคล้องกับการหลอมโลหิตทั้งสามขั้น"

"การหลอมโลหิตในแต่ละขั้นจะช่วยยกระดับร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด เพียงแค่ผ่านการหลอมโลหิตขั้นแรก การจู่โจมธรรมดาก็สามารถสร้างแรงกระแทกได้นับร้อยชั่งแล้ว"

"แล้วตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่อยู่ในระดับใดหรือขอรับ?" เสิ่นหยวนเอ่ยถาม

"แดงเข้ม"

เมื่อเห็นสายตาอันน่าอิจฉาของเสิ่นหยวน จวงซิวเจี๋ยก็ถอนหายใจ "ศิษย์น้อง ไม่จำเป็นต้องอิจฉาไปหรอก ศิษย์พี่ของเจ้าอยู่สำนักยุทธ์มาตั้งสองปีแล้ว"

"เอาล่ะ เลิกคุยกันได้แล้ว มาเริ่มกันเถอะ"

"ขอรับ"

เสิ่นหยวนเลือกก้อนหินมาหนึ่งก้อน และด้วยคำชี้แนะจากจวงซิวเจี๋ย เขาจึงปรับแก้ท่วงท่าบางอย่างของตนเองให้ถูกต้อง

หลังจากการฝึกซ้อมลากยาวมาตลอดทั้งช่วงเช้า เสิ่นหยวนก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เรี่ยวแรงถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น โดยเฉพาะนิ้วมือของเขาที่กระตุกเกร็งเป็นระยะๆ

"พี่หยวน เป็นอย่างไรบ้าง?" ลู่เสี่ยวหู่ฉีกยิ้มกว้างขณะมองดูสภาพอันสะบักสะบอมของเสิ่นหยวน

"เสี่ยวหู่ เจ้าปรับตัวได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ?" ใบหน้าของเสิ่นหยวนเต็มไปด้วยความฉงนเมื่อมองไปยังลู่เสี่ยวหู่ที่ฝึกซ้อมมาตลอดช่วงเช้าเช่นเดียวกัน ทว่ากลับยังสามารถหัวเราะร่าได้อย่างสบายใจ

"ฮี่ฮี่ เดี๋ยวท่านก็รู้เองแหละ" ลู่เสี่ยวหู่หัวเราะเบาๆ

ทั้งสองเช็ดหยาดเหงื่อตามร่างกายแล้วเดินตรงไปยังโรงอาหาร

หมูผัดพริก ผักใบเขียวผัดเต้าหู้ ไข่ตุ๋น และโจ๊กสีแดงอีกหนึ่งชาม นี่คืออาหารกลางวันที่สำนักยุทธ์หงสือจัดเตรียมไว้ให้

"เสี่ยวหู่ นี่มันโจ๊กอะไรกัน?" เมื่อมองดูโจ๊กข้าวสีแดงคล้ำ เสิ่นหยวนก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

"สิ่งนี้เรียกว่า 'โจ๊กหงหมี่' มันคือน้ำแกงโอสถสูตรพิเศษ พอดื่มเข้าไปแล้ว อาการปวดเมื่อยตามร่างกายของท่านก็จะหายเป็นปลิดทิ้งในวันรุ่งขึ้น"

ลู่เสี่ยวหู่ยกชามโจ๊กหงหมี่ขึ้นมาแล้วสวาปามรวดเดียวหมดภายในสองคำ

"มหัศจรรย์ขนาดนั้นเชียว?" นัยน์ตาของเสิ่นหยวนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แม้โลกใบนี้จะมีความคล้ายคลึงกับยุคโบราณในชาติที่แล้วของเขา ทว่ามันก็ยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในบางรายละเอียด

การที่ไป๋หงอันสามารถเปิดสำนักสอนเพลงหมัด และเก็บค่าเล่าเรียนได้แพงหูฉี่ขนาดนี้ เขาต้องมีทักษะความสามารถที่แสนวิเศษอย่างแท้จริง

เขายก 'โจ๊กหงหมี่' ขึ้นมาจิบ ความรู้สึกแรกเมื่อลิ้มรสคือกลิ่นหอมหวาน ทว่ามันก็แฝงไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ

"เป็นอย่างไรบ้าง? โจ๊กนี่อร่อยใช่ไหมล่ะ? คืนนี้ยังมีน้ำยาโอสถที่จะช่วยฟื้นฟูกำลังนิ้วมือของเราด้วยนะ" สีหน้าของลู่เสี่ยวหู่ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไรนักในยามที่กล่าวเช่นนี้ แต่เสิ่นหยวนก็ไม่ได้สังเกตเห็น

"โอ้ มีน้ำยาโอสถด้วยงั้นหรือ" เสิ่นหยวนคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก

"แต่ว่า พี่หยวน ท่านดูเหมือนจะตัวสูงขึ้นอีกแล้วนะ?"

"แค่กๆ ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าอยู่ในช่วงกำลังโต ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย" เมื่อเห็นว่าลู่เสี่ยวหู่ยังคงทำหน้าฉงน เสิ่นหยวนก็อธิบายอีกครั้ง "พัฒนาการของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน ไม่แน่ว่าอีกสักพักเจ้าก็อาจจะสูงขึ้นบ้างก็ได้"

"จริงหรือ?" ลู่เสี่ยวหู่ลูบหัวตัวเอง

หลังมื้อกลางวัน พวกเขามีเวลาพักผ่อนอีกสองชั่วโมงครึ่ง

ในช่วงบ่าย สำหรับการฝึกสองชั่วโมง จะแบ่งเป็นหนึ่งชั่วโมงสำหรับการฝึกกระบวนท่า และอีกหนึ่งชั่วโมงสำหรับการฝึกพละกำลัง ทว่าไม่ใช่การยกหิน

แต่เป็นการฝึกฝนส่วนอื่นๆ ของร่างกายแทน เพราะการต่อสู้ไม่อาจพึ่งพาแค่ท่อนแขนเพียงอย่างเดียว

การฝึกช่วงบ่ายสิ้นสุดลง

หลังอาหารเย็น เสิ่นหยวนก็เดินทางกลับพร้อมกับลู่เสี่ยวหู่

ทันทีที่กลับถึงบ้าน เสิ่นหยวนก็ต้มน้ำหนึ่งกะละมังอย่างร้อนใจ จากนั้นจึงเทน้ำยาโอสถสีแดงแบบหลอดที่ทางสำนักยุทธ์ให้มาผสมลงไป

น้ำยาโอสถสีแดงหลอดนี้ก็คือสิ่งที่ลู่เสี่ยวหู่พูดถึง ซึ่งมันสามารถช่วยฟื้นฟูกำลังนิ้วมือได้

ศิษย์ใหม่จะได้รับวันละหนึ่งหลอดเป็นเวลาสามวันแรก หลังจากนั้นจะได้รับเพียงสัปดาห์ละหนึ่งส่วนเท่านั้น

น้ำยาโอสถที่เทลงในน้ำเดือดพล่านค่อยๆ แผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้น้ำเดือดทั้งกะละมังกลายเป็นสีแดง

เสิ่นหยวนมองดูน้ำที่ยังคงมีควันร้อนกรุ่นลอยฟุ้ง เขากัดฟันกรอดแล้วจุ่มมือทั้งสองข้างลงไปโดยพลัน

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดจากสองมือพุ่งตรงเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา สัญชาตญาณสั่งให้ท่อนแขนกระตุกหนี ทว่าเสิ่นหยวนกลับฝืนกดมันเอาไว้แน่น

ลู่เสี่ยวหู่บอกว่ายิ่งน้ำร้อนมากเท่าไร มือก็จะยิ่งฟื้นฟูได้ดีมากเท่านั้น แม้เขาจะเตรียมใจมาแล้ว ทว่าร่างกายกลับทนรับไม่ไหวจนถึงขั้นต้องขอให้พ่อของเขากดแขนเอาไว้

ตอนนี้เสิ่นหยวนรู้สึกเพียงแค่ว่าเลือดในมือของเขากำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง มันทั้งคันและปวดแสบปวดร้อน

เขากัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก จากนั้นหยาดเหงื่อเย็นเฉียบก็เริ่มผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก เพียงครู่เดียว ร่างทั้งร่างของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

"อึก... อือ..."

เขาไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไปจนเผลอหลุดเสียงครางอู้อี้ออกมา การร้องโหยหวนด้วยความทรมานในเวลาเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับแสงสว่างในยามวิกาลที่จะคอยดึงดูดสัตว์ร้าย

ครู่ต่อมา

เสิ่นหยวนค่อยๆ ยกมือขึ้นจากกะละมัง เส้นเลือดบนหน้าผากของเขายังคงกระตุกเป็นจังหวะ

น้ำยาโอสถสีแดงในตอนแรกถูกมือของเขาดูดซับไปจนหมดสิ้น และกลับกลายเป็นน้ำเปล่าใสสะอาดอีกครั้ง

"ของดีจริงๆ" เสิ่นหยวนกำหมัดแน่น ในตอนนี้กำปั้นของเขาแดงก่ำไปหมด ดูน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย ทว่าเขากลับรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความปวดเมื่อยที่นิ้วมือมลายหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอันแข็งแกร่งและทรงพลัง

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เสิ่นหยวนก็ร่วมฝึกซ้อมกับทุกคน โดยจะมีวันหยุดพักผ่อนหนึ่งวันในทุกๆ สี่วัน

ในช่วงวันหยุดแต่ละวัน เสิ่นหยวนจะแวะไปที่สถานศึกษาเพื่อดูว่ามี 'งาน' อะไรให้ทำหรือไม่

หลังจากเข้าเรียนในสำนักยุทธ์ การเดินทางเข้าเมืองชั้นในก็ไม่จำเป็นต้องเสียค่าผ่านประตูอีกต่อไป นี่คือข้อดีของการมีเส้นสาย มิเช่นนั้น หากต้องมาฝึกที่สำนักยุทธ์ทุกวันแล้วยังต้องจ่ายค่าเข้าเมืองอีก การเรียนวิทยายุทธ์จะมีประโยชน์อันใดกันเล่า?