ตอนที่ 28 หากล้มเหลว เธอจะต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับทาเคมิคาสึจิแฟมิเลีย

วอร์เกมจบลงแล้ว

พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังขึ้นอีกรอบ กระจกศักดิ์สิทธิ์ที่กระจายอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ทั่วโอราริโอก็ค่อยๆ เลือนหายไป

แม้ว่าวอร์เกมในครั้งนี้อาจจะไม่ได้ดุเดือดหรือน่าตื่นเต้นเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันก็ยังคงสร้างกระแสฮือฮาครั้งใหญ่ในโอราริโออยู่ดี

เรื่องราวของเคนที่บุกเดี่ยวท้าทายโซมะแฟมิเลีย และสามารถจัดการชาร์นิสได้ในดาบเดียวแม้จะถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา ได้แพร่สะพัดไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ และกลายเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตของทุกคน

จนกระทั่งวินาทีที่วอร์เกมสิ้นสุดลง หลายคนก็ยังคงถกเถียงกันอยู่ว่าพลังที่แท้จริงของเคนนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่

อีกด้านหนึ่ง หลังจากจบวอร์เกม เคนและลิลี่ก็ขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้ล่วงหน้า และใช้เวลาเกือบครึ่งวันกว่าจะเดินทางกลับมาถึงโอราริโอ

เมื่อเข้าสู่ตัวเมืองผ่านประตูหลัก ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังศูนย์บัญชาการของโซมะแฟมิเลียตามที่ได้ตกลงกันไว้

"เคน! ลิลี่! ทางนี้ๆ!"

เฮสเทียซึ่งมารออยู่ที่ศูนย์บัญชาการของโซมะแฟมิเลียก่อนแล้ว ยืนโบกมือเล็กๆ ของเธอให้ทั้งคู่จากหน้าประตู

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ เธอก็เอื้อมมือไปตบไหล่ลิลี่เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"ทำได้ดีมากเลยนะ ลิลี่!"

"ลิลี่ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ แค่ช่วยถ่วงเวลาไว้นิดหน่อยเอง"

ลิลี่มองไปทางอื่น "ที่ทุกอย่างราบรื่นแบบนี้ ต้องยกความดีความชอบให้ท่านเคนเลยค่ะ"

"อย่าถ่อมตัวไปเลยน่า การที่เราชนะมาได้ง่ายๆ แบบนี้ เธอเองก็มีส่วนสำคัญไม่แพ้เคนเลยนะ"

"เรื่องนี้เฮสเทียพูดถูกนะ ถ้าเธอไม่ช่วยถ่วงเวลาโซมะแฟมิเลียเอาไว้ ฉันก็คงไม่ได้มายืนสบายใจเฉิบอยู่ตรงนี้หรอก"

เคนพยักหน้าเล็กน้อย เห็นด้วยกับคำพูดของเฮสเทีย

เพื่อที่จะชนะวอร์เกมครั้งนี้ เคนได้เตรียมแผนการไว้ทั้งหมดสี่แผนด้วยกัน

และในบรรดาสี่แผนนี้ แผนที่มีประสิทธิภาพที่สุดก็คือแผนถ่วงเวลานี่แหละ

ถ้าลิลี่ไม่สามารถถ่วงเวลาชาร์นิสไว้ได้สำเร็จ เขาคงต้องใช้เวลาและพละกำลังมากกว่านี้ในการเอาชนะวอร์เกม

และถึงแม้เขาจะชนะวอร์เกมมาได้ในตอนนั้น เขาก็คงไม่ได้ยืนสบายใจและผ่อนคลายแบบตอนนี้แน่ๆ

"อ้อ จริงสิ เฮสเทีย"

"ลิลี่สมัครขอเข้าร่วมเฮสเทียแฟมิเลียน่ะ เธอคงรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม?"

"อืม ฉันเห็นในกระจกศักดิ์สิทธิ์แล้วล่ะ"

เฮสเทียพยักหน้า "พอจัดการธุระของลิลี่ที่นี่เสร็จ พวกเราก็จะทำพิธีโอนย้ายกันเลยนะ"

"..."

ร่างกายของลิลี่แข็งทื่อ

แม้ว่าเฮสเทียจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

ในตอนนั้นเอง สายตาคู่หนึ่งก็จับจ้องมาที่เธอ

ลิลี่สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมองร่างที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

"ท่านเทพโซมะ..."

"เริ่มกันเถอะ"

โซมะไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงแค่เดินเข้ามาและยื่นแก้วที่เต็มไปด้วยเหล้าศักดิ์สิทธิ์ให้กับลิลี่

กลิ่นหอมเย็นยะเยือกที่ชวนให้มัวเมาโชยมาปะทะจมูก ใบหน้าของลิลี่ซีดเผือดลงในทันที

แม้ว่าเธอจะเตรียมใจมาตลอดทางแล้ว แต่ก็มีหลายเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้เพียงแค่การเตรียมใจ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล้าศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ลิลี่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน

"ไม่ต้องประหม่าไปหรอกนะ ลิลี่"

ในตอนนั้นเอง เสียงที่อ่อนโยนของเฮสเทียก็ดังขึ้นข้างๆ เธอ

"ถึงจะล้มเหลวก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"

"ตราบใดที่เธอยังรวบรวมความกล้าที่จะยืนหยัดขึ้นมาใหม่ เธอก็ไม่ด้อยไปกว่าใครทั้งนั้น"

"ท่านเฮสเทีย..."

"ถึงเฮสเทียจะพูดแบบนั้น แต่ก็อย่าเพิ่งชะล่าใจไปล่ะ"

จู่ๆ เคนก็ถือกล่องที่ปิดผนึกแน่นหนาอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"นี่คือเหยื่อล่อสูตรใหม่ที่ฉันเพิ่งคิดค้นขึ้นมา ประสิทธิภาพของมันรุนแรงกว่าสูตรก่อนหน้านี้ซะอีก"

"ถ้าเธอทำชาเลนจ์เหล้าศักดิ์สิทธิ์ล้มเหลว คราวหน้าเธอต้องไปช่วยทาเคมิคาสึจิแฟมิเลียลากมอนสเตอร์นะ"

"..."

นายแน่ใจนะว่าไอ้นั่นมันคือเหยื่อล่อน่ะ?

ลิลี่อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เธออ้าปากค้างมองเคน ไม่รู้จะเริ่มบ่นจากตรงไหนก่อนดี

ในฐานะผู้สนับสนุน ลิลี่เองก็รู้จักวิธีทำเหยื่อล่อเหมือนกัน

แต่วิธีทำเหยื่อล่อของเธอกับของเคน มันคนละเรื่องกันเลย

กลิ่นเหม็นเน่าที่พุ่งปรี๊ดทะลวงวิญญาณแบบนั้น มันดูเหมือนอาวุธชีวภาพมากกว่าจะเป็นเหยื่อล่อนะ

แต่สิ่งที่ลิลี่คาดไม่ถึงก็คือ เหยื่อล่อที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ยังไม่ใช่ขีดสุดของเคน

เขาแอบปรับปรุงเหยื่อล่ออย่างลับๆ โดยที่ไม่มีใครรู้เลย

"ท่านเคนคะ ลิลี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?"

"ว่ามาสิ"

"เหยื่อล่อสูตรใหม่นี่ รสชาติมันเปลี่ยนไปไหมคะ?"

"เปลี่ยนสิ เพราะเหยื่อล่อเวอร์ชันใหม่นี้ คืออุปกรณ์ทรมานที่ฉันเตรียมไว้จัดการชาร์นิสโดยเฉพาะเลย รสชาติของมันแรงกว่าเวอร์ชันแรกถึง 11.4514 เท่าเลยนะ"

"..."

สรุปว่า นี่มันคืออาวุธชีวภาพจริงๆ สินะ

ลิลี่รับแก้วไวน์มาจากมือของโซมะ ร่างกายของเธอหยุดสั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ท่านเคน"

ราวกับนักรบที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สนามรบ แววตาของเด็กสาวเผ่าพาลูมเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ลิลี่จะไม่แพ้อีกแล้วค่ะ!"

สิ้นเสียงของเธอ เหล้าศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่กลิ่นหอมเย้ายวนก็ไหลลื่นลงคอไปสู่กระเพาะอาหารของเธอ

ปราศจากการใช้พลังแห่งเทพหรือความลี้ลับใดๆ เหล้าศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกบ่มเพาะขึ้นจากเทคนิคล้วนๆ ได้แปรสภาพเป็นกองทัพขนาดมหึมา พุ่งเข้าโจมตีเด็กสาว

ภายใต้อำนาจของเหล้าศักดิ์สิทธิ์ โลกในสายตาของลิลี่เริ่มบิดเบี้ยวราวกับกำลังจะพังทลายลง

สรรพสิ่งสูญเสียสีสันที่แท้จริงไป ความมืดมิดหลากสีสันแผ่ซ่านไปทั่วทุกมุม

และพร้อมกับโลกที่บิดเบี้ยว ความรู้สึกสุขสมก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวของเธออย่างต่อเนื่อง

ราวกับคนที่อดกลั้นมานานหลายเดือนแล้วตบะแตก ความรู้สึกสุขสมที่บรรยายไม่ได้ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก คอยกระแทกคลื่นสมองของลิลี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ท่ามกลางแรงกระแทกที่ไม่หยุดหย่อนนี้ ใบหน้าของเคนกลับยังคงตราตรึงอยู่ในหัวของลิลี่

เขาถือกล่องใบหนึ่งไว้ในมือ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

'ถ้าเธอทำชาเลนจ์เหล้าศักดิ์สิทธิ์ล้มเหลว คราวหน้าเธอจะต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับทาเคมิคาสึจิแฟมิเลีย'

ไม่ใช่สิ ดูเหมือนเขาไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา

'นี่คืออุปกรณ์ทรมานที่ฉันใช้สอบสวนเธอ ประสิทธิภาพมันแรงกว่าสูตรเดิมถึง 11.4514 เท่าเลยนะ'

อันนี้ก็เหมือนจะไม่ใช่แฮะ สรุปแล้วเขาพูดว่าอะไรนะ?

ขณะที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางคลื่นแห่งตัณหา ลิลี่พยายามอย่างหนักที่จะนึกถึงคำพูดของเคน

ในที่สุด ณ ห้วงเวลาหนึ่ง แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอ และโลกที่บิดเบี้ยวก็เริ่มพังทลายลง

เมื่อมองเห็นร่างอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า ลิลี่ก็เผลอเรียกชื่อเขาออกไปตามสัญชาตญาณ

"...ท่านเคน..."

"!!!"

โซมะที่อยู่ข้างๆ ถึงกับเบิกตากว้าง

"ลิลี่... ทำสำเร็จงั้นเหรอ...?"

ราวกับเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงของลิลี่เริ่มสั่นเครือ

"ลิลี่ทำสำเร็จแล้วค่ะ! ท่านเคน!"

"ใช่ เธอทำสำเร็จแล้ว"

เคนเก็บกล่องในมือไปอย่างเงียบๆ

แม้ว่าเหยื่อล่อนี้จะไม่ได้ใช้กับโซมะแฟมิเลีย แต่มันก็ดูเหมือนจะได้ผลดีกับลิลี่แฮะ

"ว้าว! ลิลี่ เธอเก่งมากเลย!"

เฮสเทียส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ

เธอกำหมัดแน่นและชูขึ้นเหนือหัว พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า

"เห็นหรือเปล่า! โซมะ!"

"ฉันบอกนายแล้วไงว่าลิลี่ต้องทำได้!"

"...ฉันแพ้แล้ว"

โซมะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆ

หากการพ่ายแพ้ในวอร์เกมหมายความว่าโซมะแฟมิเลียด้อยกว่าเฮสเทียแฟมิเลีย

งั้นการพ่ายแพ้ในเดิมพันเหล้าศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ ก็หมายความว่าเขาในฐานะเทพเจ้า ได้พ่ายแพ้ให้กับเฮสเทียอย่างราบคาบ

คำพูดของอีกฝ่ายนั้นถูกต้องแล้ว

ลักษณะเด่นของเด็กๆ บนโลกมนุษย์ก็คือความยากที่จะคาดเดานี่แหละ

ในฐานะเทพเจ้า เขาควรจะเข้าไปขุดค้นศักยภาพของเด็กๆ แทนที่จะมัวแต่นั่งรอคอยให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอย่างลมๆ แล้งๆ

"ท่านเทพโซมะ มันจบแล้วค่ะ"

อีกด้านหนึ่ง หลังจากพักฟื้นเพียงสั้นๆ ลิลี่ก็ลุกขึ้นยืน

เธอมองไปที่เทพแห่งสุราเบื้องหน้า แล้วยื่นแก้วไวน์ที่เธอถือไว้แน่นมาตลอดคืนให้

"คราวนี้ ลิลี่เป็นฝ่ายชนะค่ะ"

จบตอน