บทที่ 16 พลังรบอันบ้าคลั่งของอาเธอร์

บทที่ 16 พลังรบอันบ้าคลั่งของอาเธอร์

“ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย! ทำไมไอ้หมอนี่พอโดนสะกดจิตแล้วถึงได้กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดไปได้ล่ะวะเนี่ย?!” โจรสลัดคนหนึ่งพูดเสียงสั่นเครือ ขณะจ้องมองอาเธอร์ที่กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ไร้เทียมทาน ไร้ผู้ต่อต้านอยู่ในขณะนี้

“อ๊ากก!”

โจรสลัดคนนั้นพูดยังไม่ทันจะขาดคำ ดาบของอาเธอร์ก็ตวัดฉับตัดขั้วลำคอของมันจนเลือดสาด อาเธอร์ในสภาวะถูกสะกดจิตนั้น แตกต่างจากอาเธอร์ไอ้ขี้ขลาดคนเดิมอย่างสิ้นเชิง ทุกลีลาท่วงท่า ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนแล้วแต่เป็นกระบวนท่าสังหารที่มุ่งปลิดชีพศัตรูทั้งสิ้น

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างของอาเธอร์ แต่บนใบหน้าของเขากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความขี้ขลาดตาขาวอย่างที่เคยเป็น กลับกัน มันกลับมีรอยยิ้มแสยะกว้างอย่างตื่นเต้นและกระหายเลือดปรากฏขึ้นมาแทน

อาเธอร์สูดดมกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่บนดาบคุซานางิเข้าปอดลึก ๆ ก่อนที่ลิ้นของเขาจะยืดยาวออกมาผิดมนุษย์มนา ราวกับเป็นโอโรจิมารุตัวจริงเสียงจริง เลียคราบเลือดที่ติดอยู่บนคมดาบอย่างหิวกระหาย

“ไอ้หมอนี่... ไอ้หมอนี่... มันเป็นปีศาจมาจากขุมนรกไหนวะเนี่ย?” สีหน้าของจังโก้ในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความหวาดผวาไม่แพ้กัน

เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าอาเธอร์จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้ขนาดนี้ หลังจากที่โดนวิชาสะกดจิตของเขาเข้าไป

“ไม่ได้การล่ะ ชั้นต้องรีบคลายมนต์สะกดเดี๋ยวนี้เลย” จังโก้ตัดสินใจเด็ดขาด เมื่อเห็นท่าทีบ้าเลือดและกระหายการเข่นฆ่าของอาเธอร์

ตัดภาพมาที่อีกฝั่งหนึ่ง โซโรยังคงตั้งรับการโจมตีอันดุเดือดของสองพี่น้องแมวเหมียวอย่างต่อเนื่อง หลังจากที่พวกมันโดนสะกดจิต พละกำลังและความเร็วของพวกมันก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย แต่ในเมื่อตอนนี้โซโรไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังห่วงความปลอดภัยของใครอีกแล้ว เขาก็สามารถรับมือกับพวกมันทั้งสองคนได้อย่างสบาย ๆ

“ไม่คิดเลยแฮะ ว่าไอ้สองคนนี้พอโดนสะกดจิตแล้วมันจะเก่งขึ้นมาได้ขนาดนี้ แต่ก็คงมาได้ไกลแค่นี้แหละ”

โซโรใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของพวกมันอีกครั้ง ก่อนจะอาศัยจังหวะชุลมุนถีบตัวถอยฉากออกมารักษาระยะห่างได้อย่างสวยงาม

“ได้เวลาปิดฉากกันสักที”

โซโรนำดาบทั้งสามเล่มมาตั้งไขว้กัน ก่อนที่ใบดาบจะเริ่มหมุนควงสว่านด้วยความเร็วสูง สองพี่น้องแมวเหมียวสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตและแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมา เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อยลงมาตามโครงหน้า พวกมันเผลอก้าวเท้าถอยหลังไปสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ

“วิชาสามดาบ... สามพันโลกา!”

ใบดาบที่หมุนควงสว่านทวีความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และในชั่วพริบตานั้น โซโรก็พุ่งทะยานเข้ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าสองพี่น้องแมวเหมียว

ฉัวะ!

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ โซโรไปยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังของพวกมัน ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกฟันด้วยดาบทั้งสามเล่ม ปรากฏเด่นชัดอยู่บนร่างของสองพี่น้องแมวเหมียว

ตุ้บ! ตุ้บ!

ร่างกายของพวกมันไม่อาจทนรับความเสียหายสาหัสจากการโจมตีอันรุนแรงของโซโรได้อีกต่อไป ร่างของทั้งสองล้มตึงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

“ชิ นึกว่าจะมีน้ำยามากกว่านี้ซะอีก”

โซโรเก็บดาบวาโดอิจิมอนจิที่คาบอยู่ในปากเข้าฝัก ก่อนจะก้มลงไปมองดูการต่อสู้สุดบ้าคลั่งของอาเธอร์

“ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่พอโดนสะกดจิตเข้าไป ทำไมถึงได้แผ่รังสีอำมหิตน่าสะพรึงกลัวออกมาได้มากมายขนาดนี้วะเนี่ย” โซโรบ่นพึมพำกับตัวเอง

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่แทบจะไม่เคยมีการลงมือฆ่าแกงกันเลย ส่วนใหญ่พวกเขาก็แค่ซัดศัตรูให้หมอบกระแตไปก็แค่นั้น แต่อาเธอร์ในตอนนี้กลับแตกต่างออกไป โจรสลัดแทบจะทุกคนที่ปะทะกับเขา ล้วนแต่ต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถทั้งสิ้น

แต่อย่างไรก็ตาม โซโรก็ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจหรือขยะแขยงอะไรกับการกระทำของอาเธอร์หรอกนะ เพราะตัวเขาเองในอดีตก็เคยลงมือปลิดชีพศัตรูมาแล้วนักต่อนักเหมือนกัน

แต่อุซปที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ กลับรู้สึกแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในตอนนี้ เขาได้รับรู้และสัมผัสถึงความโหดร้ายทารุณและน่าสะพรึงกลัวของโจรสลัดที่แท้จริงเข้าให้แล้ว

การต่อสู้สุดอำมหิตของอาเธอร์ มันสร้างบาดแผลฉกรรจ์ฝังลึกเข้าไปในจิตใจของเขา

ชีวิตคนเรานี่มันช่างเปราะบางและไร้ค่าซะเหลือเกิน

ณ จุดนี้ มีโจรสลัดเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังพอยืนหยัดอยู่ได้ ส่วนที่เหลือล้วนถูกอาเธอร์ซัดจนหมอบกระแตไปหมดแล้ว และส่วนใหญ่ในจำนวนนั้นก็กลายเป็นศพนอนจมกองเลือดไปเรียบร้อยแล้ว

จังโก้กวาดสายตามองดูสถานการณ์ที่พลิกผันไปอย่างรวดเร็ว สองพี่น้องแมวเหมียว ลูกน้องฝีมือดีที่สุดของเขาก็โดนโซโรจัดการคว่ำไปแล้ว แถมสถานการณ์ทางฝั่งของเขาก็ยิ่งย่ำแย่หนักเข้าไปใหญ่

เขางัดห่วงวงแหวนสะกดจิตออกมาถือไว้แน่น เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมขึ้นมาเต็มหน้าผาก

“ไอ้หนู มองมาทางนี้!”

จังโก้แหกปากตะโกนเรียกอาเธอร์สุดเสียง

ถึงแม้จะตกอยู่ในสภาวะถูกสะกดจิต แต่อาเธอร์ก็ยังสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงเรียกของจังโก้ เขาหันขวับไปมองตามเสียงเรียกทันที

ถึงแม้จังโก้จะเป็นโจรสลัดที่ผ่านการนองเลือดมาบ้าง แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับอาเธอร์ที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แถมยังมีแววตาคมกริบดุจนักล่าที่พร้อมจะฉีกทึ้งเหยื่อ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

แต่เขาก็ต้องพยายามข่มความกลัว ดึงสติให้กลับมาเยือกเย็นให้ได้

“ทันทีที่แกได้ยินชั้นพูดคำว่า ‘หนึ่ง สอง จังโก้’ มนต์สะกดของแกก็จะคลายออกทันที” จังโก้พูดอธิบายขั้นตอนการคลายมนต์สะกดให้อาเธอร์ฟัง

แต่อาเธอร์ที่ยังคงไร้สติสัมปชัญญะ กลับไม่ได้สนใจฟังคำพูดของจังโก้เลยแม้แต่น้อย เขาเร่งความเร็วพุ่งทะยานเข้าหาจังโก้ ดาบคุซานางิในมือเล็งเป้าหมายทะลวงขั้วหัวใจของจังโก้อย่างแม่นยำ ปลายดาบขยับเข้าใกล้เป้าหมายเข้าไปทุกที ๆ

และในเสี้ยววินาทีที่ปลายดาบคุซานางิห่างจากหน้าอกของจังโก้เพียงแค่ครึ่งเมตร ห่วงวงแหวนในมือของจังโก้ก็หมุนคว้าง และคำร่ายมนต์คาถาก็สิ้นสุดลงพอดี

“หนึ่ง สอง จังโก้!”

ร่างกายของอาเธอร์ที่หลุดพ้นจากสภาวะถูกสะกดจิต หยุดชะงักนิ่งค้างไปในทันที และในวินาทีนั้น ปลายดาบคุซานางิก็หยุดชะงักอยู่ห่างจากหน้าอกของจังโก้เพียงแค่หนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าอาเธอร์หลุดพ้นจากมนต์สะกดเรียบร้อยแล้ว จังโก้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

“ชั้นคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าไอ้หมอนี่มันจะซ่อนพลังรบอันบ้าคลั่งเอาไว้มากมายขนาดนี้ ชั้นประเมินมันต่ำไปจริง ๆ” จังโก้รีบสับเท้าถอยหลังร่นระยะห่างออกไปให้พ้นจากรัศมีคมดาบของอาเธอร์

ตุ้บ!

ทันทีที่จังโก้ถอยห่างออกไป ร่างกายของอาเธอร์ก็ไม่อาจฝืนทนยืนหยัดต่อไปได้อีก เขาล้มตึงกระแทกพื้นสลบเหมือดไปในทันที

หลังจากที่อาเธอร์สลบไป จังโก้ก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ สมรภูมิรบ ลูกเรือของเขาส่วนใหญ่ถ้าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็กลายเป็นศพนอนเกลื่อนกลาดไปหมดแล้ว เหลือลูกเรือที่พอจะมีเรี่ยวแรงต่อสู้ได้อีกเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น

และในจังหวะนั้นเอง โซโรก็กำลังเดินย่างสามขุมตรงเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ

“ตอนแรกชั้นก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหรอกนะ แต่ตอนนี้ชั้นเชื่อสนิทใจเลยล่ะ ว่าถ้ากัปตันคุโระจะพลาดท่าแพ้ให้พวกแก มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเลย”

จังโก้ค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวเป็นสัญลักษณ์ยอมจำนน เขาหมดอารมณ์ที่จะต่อสู้ดิ้นรนอีกต่อไปแล้ว ไอ้พวกนี้มันเป็นสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัด ๆ

“ทะเลอีสต์บลูมันมียอดมนุษย์เก่งกาจโผล่มาเยอะแยะยั้วเยี้ยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย?”

เขายอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

อุซปที่เดินตามหลังโซโรมาต้อย ๆ เมื่อเห็นว่าจังโก้ยกธงขาวขอยอมแพ้ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะหันไปพูดถากถางจังโก้ว่า:

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เป็นไงล่ะ ทีนี้แกรู้ซึ้งถึงความยิ่งใหญ่เกรียงไกรของกัปตันอุซปคนนี้แล้วหรือยัง? แกน่ะ แค่รับมือกับลูกน้องของชั้นสองคนยังเอาตัวแทบไม่รอดเลย เห็นไหมล่ะ ชั้นยังไม่ทันจะได้ออกโรงโชว์ฝีมือเลย แกก็รีบชิงยอมแพ้ไปซะก่อนแล้ว”

โซโรปรายตามองอุซปด้วยหางตา แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแฉความขี้ขลาดตาขาวของหมอนั่นให้เสียหน้าหรอกนะ

สำหรับเขาแล้ว คำพูดไร้สาระพวกนั้นมันไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม ในเมื่ออีกฝ่ายยอมจำนนแต่โดยดีแล้ว โซโรก็ไม่ได้มีความคิดที่จะลงมือเข่นฆ่าหรือทรมานใครต่อ เขาจึงเดินเข้าไปดูอาการของอาเธอร์ที่นอนสลบไศลอยู่บนพื้นแทน

“คงจะสลบไปเพราะความเหนื่อยล้าสะสมนั่นแหละ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”

พูดจบ โซโรก็จับร่างของอาเธอร์แบกขึ้นหลังอย่างทะนุถนอม ก่อนจะออกเดินมุ่งหน้าเข้าไปในเกาะ

เขาไม่สนใจใยดีพวกโจรสลัดที่พ่ายแพ้แล้วอีกต่อไป สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการไปดูสถานการณ์การต่อสู้ของลูฟี่ต่างหาก

เมื่อเห็นโซโรเดินห่างออกไป จังโก้ก็ตวัดสายตามองอุซปที่เพิ่งจะพูดจาโอ้อวดไปเมื่อครู่นี้ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างยอมรับชะตากรรมของผู้แพ้

แต่ทว่า สายตาอาฆาตแค้นของจังโก้กลับทำเอาอุซปตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด

“เฮ้ย รอชั้นด้วยสิฟะ! เดี๋ยวชั้นเป็นคนนำทางให้เอง!” อุซปรีบสับเท้าวิ่งตามโซโรไปติด ๆ อย่างไม่คิดชีวิต

..................

“หนอยแน่ ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย แกเป็นใครมาจากไหนกันแน่วะ? ทำไมฝีมือมันถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้?” คุโระหอบหายใจแฮก ๆ จ้องเขม็งไปที่ไอ้เด็กหนุ่มสวมหมวกฟางที่ยืนอยู่ตรงหน้า

พลังฝีมือของไอ้เด็กนี่มันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ และหลังจากที่ต่อสู้พัวพันยืดเยื้อกันมาอย่างยาวนาน เขาก็สัมผัสได้เลยว่าพลังต่อสู้ของไอ้เด็กหมวกฟางนี่มันพัฒนาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดดเลยทีเดียว

แล้วไอ้เด็กนี่มันไปเอาพละกำลังความอึดถึกทนมาจากไหนกันนักหนาเนี่ย?

ลูฟี่จ้องมองคุโระที่ยืนหอบแฮก ๆ อยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ “เหนื่อยแล้วงั้นเรอะ? ก็บอกแล้วไงว่าท่าช้อนของแกน่ะ มันมีท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าเยอะเกินไป”

เมื่อได้ยินคำพูดแทงใจดำของลูฟี่ ความโกรธแค้นก็ปะทุขึ้นมาในใจของคุโระอีกครั้ง

“อย่ามาทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย! เมื่อกี้นี้มันก็แค่ออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้นแหละ ต่อจากนี้ไป ชั้นจะทำให้แกได้ลิ้มรสชาติของความหวาดกลัวที่แท้จริง!”

ลูฟี่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

เมื่อเห็นดังนั้น คุโระก็ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง

“ท่าปลิดชีพ... ช้อน!”

ร่างของคุโระหายวับไปกับตาในชั่วพริบตา แต่ทว่า คราวนี้ลูฟี่รู้วิธีรับมือและหาวิธีทำลายท่าไม้ตายนี้ได้แล้ว

อย่างที่ลูฟี่เพิ่งจะบอกไปนั่นแหละ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของท่าช้อนมันมีจุดบอดและมีจังหวะที่สูญเปล่าเยอะเกินไป

ลูฟี่ยืดแขนออกไป กวัดแกว่งแขนไปมาในอากาศเพื่อดักรอจังหวะ

“จับได้แล้ว!”

ลูฟี่ฉีกยิ้มกว้าง ในที่สุดเขาก็สามารถคว้าข้อเท้าของคุโระเอาไว้ได้สำเร็จ

และในวินาทีต่อมา แขนอีกข้างของลูฟี่ก็ยืดยาวออกไปตวัดรัดร่างของคุโระเอาไว้แน่นหนา พันธนาการร่างของคุโระเอาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้

“ปล่อยชั้นนะโว้ยไอ้บ้าเอ๊ย!” คุโระพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลัง แต่ลูฟี่ก็ยังคงนิ่งเฉย รัดร่างของเขาเอาไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ

“ต่อไปนี้ ชั้นจะเป็นคนทำลายแผนการสามปีอันชั่วร้ายของแกให้พังพินาศย่อยยับไปเอง!”

คราวนี้ คอของลูฟี่ก็ยืดยาวพุ่งขึ้นไปบนอากาศ

“หนอยแน่! แผนการอันสมบูรณ์แบบของชั้นจะมาพังทลายลงง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!” คุโระยังคงไม่ยอมแพ้ เขาง้างกรงเล็บแหลมคมในมือเตรียมจะจ้วงแทงร่างของลูฟี่

“ยางยืด... ระฆัง!”

คอที่ยืดยาวของลูฟี่พุ่งหลาวลงมาด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าโหม่งอัดหน้าคุโระอย่างจัง

เปรี้ยง!

คุโระไม่อาจหลบหลีกการโจมตีระยะประชิดแบบนี้ได้พ้น ศีรษะของลูฟี่กระแทกเข้าที่ใบหน้าของคุโระเต็มแรง

ดวงตาของคุโระเหลือกโพลง ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มตึงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

เมื่อเห็นว่าคุโระสิ้นฤทธิ์พ่ายแพ้ไปแล้ว นามิและคายะที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่บนชั้นสองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก บรรยากาศอันแสนตึงเครียดกดดันมลายหายไปจนหมดสิ้น

ลูฟี่ทอดสายตามองร่างของคุโระที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คนอย่างชั้น ไม่มีวันยอมแพ้ให้กับโจรสลัดขี้ขลาดที่ยอมทิ้งชื่อเสียงเกียรติยศของตัวเอง แล้ววิ่งหนีหางจุกตูดกลับมาซุกหัวอยู่บนบกแบบนี้หรอกนะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═