บทที่ 6 ความรู้สึกอันยอดเยี่ยมในยามที่ไร้ข้อจำกัดของพิมพ์เขียว

ตอนที่ 6: อิสระเหนือกรอบพิมพ์เขียว ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

หนิงเสี่ยวอวี่ยังคงอยากสังเคราะห์เครื่องกรองน้ำระดับต้น อยากสร้างผืนดินเพิ่มอีกสักสองสามแปลง และแพไม้หรือบ้านของเธอก็น่าจะถึงเวลาอัปเกรดได้อีกขั้นแล้ว...

เธอรู้สึกว่ามีสิ่งต่างๆ ให้ทำเต็มไปหมด ทว่าสายฝนด้านนอกเริ่มตกลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ แถมท้องฟ้ายังมืดมิดสนิท การหลบอยู่แต่ในบ้านจึงให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยกว่า หนิงเสี่ยวอวี่จึงตัดสินใจหาอะไรกินก่อนเป็นอันดับแรก

มื้อนี้กินอะไรดีนะ? ทำซุปปลาก็แล้วกัน! ซุปปลาร้อนๆ ทานคู่กับหมั่นโถว! แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

จุดไฟ ลุยเลย!

ไม่นานนัก อาหารค่ำก็เสร็จเรียบร้อย หนิงเสี่ยวอวี่นั่งละเลียดความอร่อยไปพลางเปิดดูช่องแชตไปพลาง

"หนาวชะมัด อยากหาอะไรอุ่นๆ กินจัง"

"รับซื้อร่มกันฝน มีใครมีบ้างไหมครับ?"

"มี 【ร่มกันฝน】 มาแลกกับพิมพ์เขียว ใครสนใจทักแชตส่วนตัวมาได้เลย"

"เฉินซ่งอวิ๋น นายมันฉวยโอกาสชัดๆ! ร่มคันเดียวคิดจะมาแลกกับพิมพ์เขียวเนี่ยนะ!"

เฉินซ่งอวิ๋น: "ถ้านายไม่แลก ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่แลกนี่"

"รับซื้อร่มกันฝนจ้า มีใครมีอีกไหม!"

"คนข้างบน ถ้าหาร่มไม่ได้ ก็รีบรวบรวมวัสดุไปสร้างบ้านก่อนเถอะ"

หลังจากจัดการมื้อค่ำเรียบร้อย หนิงเสี่ยวอวี่ก็หยิบแอปเปิลขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ พลันกวาดสายตามองช่องแชตอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้หัวข้อสนทนาได้เปลี่ยนไปแล้ว

เธอคิดในใจว่าสภาพอากาศแบบนี้ ร่มกันฝนคงเป็นที่ต้องการของใครหลายคนแน่ๆ คงจะดีไม่น้อยถ้าเธอสามารถสังเคราะห์ร่มกันฝนขึ้นมาได้

พลาสติกน่าจะเอามาทำร่มได้ใช่ไหมนะ? ลองสังเคราะห์ดูหน่อยดีกว่า

หนิงเสี่ยวอวี่เปิดระบบสังเคราะห์ขึ้นมา พลางพึมพำในใจว่า 'ขอร้องล่ะ อย่าสังเคราะห์ได้ของแปลกๆ ออกมาเลยนะ' จากนั้นเธอก็ใส่พลาสติกลงไปสองชิ้นพร้อมกับท่องในใจซ้ำๆ

"สังเคราะห์ร่มกันฝน สังเคราะห์ร่มกันฝน สังเคราะห์ร่มกันฝน..."

【 ติ๊ง! วัสดุไม่เพียงพอสำหรับสร้างร่มกันฝน ไม่สามารถสังเคราะห์ได้ 】

อ้าว วัสดุไม่พอหรอกเหรอ... เดี๋ยวก่อนนะ! หนิงเสี่ยวอวี่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ระบบแจ้งเตือนว่าวัสดุไม่พอสำหรับสังเคราะห์ร่มกันฝน...

ดูเหมือนว่าในที่สุดหนิงเสี่ยวอวี่จะเข้าใจวิธีใช้งานระบบสังเคราะห์ที่ถูกต้องแล้ว!

เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่สังเคราะห์ผืนดินขึ้นมา ตอนนั้นเธอก็คิดในใจว่าอยากจะสังเคราะห์ผืนดินเช่นกัน หนิงเสี่ยวอวี่ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ รู้สึกว่าตัวเองช่างซื่อบื้อเหลือเกิน!

ไม่มีอะไรจะพูดเลยจริงๆ หนิงเสี่ยวอวี่คิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบพลาสติกชิ้นหนึ่งออกจากระบบสังเคราะห์ แล้วใส่แร่เหล็กระดับต้นเข้าไปแทนหนึ่งก้อน

เธอนึกถึงคำว่า 'สังเคราะห์ร่มกันฝน' ในใจอย่างแน่วแน่ แล้วกดปุ่มสังเคราะห์ทันที

【 ติ๊ง! สังเคราะห์สำเร็จ คุณได้รับ ร่มกันฝน × 5 】

(✪ω✪) ว้าว! มันได้ผลจริงๆ ด้วย!

หนิงเสี่ยวอวี่เปิดเข้าไปที่ตลาดซื้อขาย หมั่นโถวที่เธอตั้งขายไว้เมื่อตอนกลางวันมีคนมากดแลกเปลี่ยนไปเรียบร้อยแล้ว

แบบนี้ก็เจ๋งเลย เธอสามารถซื้อขายสิ่งของได้โดยไม่ต้องไปตะโกนป่าวร้องในช่องแชตให้เหนื่อยแรง ทั้งประหยัดเวลาและทุ่นแรงไปได้ตั้งเยอะ!

เธอจัดการนำร่มกันฝนทั้งห้าคันไปตั้งขายในตลาดซื้อขาย พลันอดไม่ได้ที่จะทึ่งในความสะดวกสบายของฟังก์ชันนี้อีกครั้ง

เธอยังสามารถตั้งค่าให้แลกไอเทมชิ้นเดียวกับทรัพยากรหลายๆ ชนิด หรือเลือกรับทรัพยากรอย่างใดอย่างหนึ่งจากหลายๆ ชนิดก็ได้ ช่างเป็นระบบที่ออกแบบมาได้เข้าใจผู้ใช้งานดีจริงๆ!

หนิงเสี่ยวอวี่ตั้งเงื่อนไขให้ร่มกันฝนหนึ่งคัน แลกกับพลาสติก 2 ชิ้น หรือแร่เหล็กระดับต้น 2 ก้อน

การทำแบบนี้นอกจากจะช่วยคนที่ยังไม่มีบ้านหลบฝนแล้ว เธอยังได้กำไรติดไม้ติดมือกลับมานิดหน่อยด้วย

ยังไงเสียเธอก็ไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากร จึงไม่มีความจำเป็นต้องไปขูดรีดเอาเปรียบใคร

เอาร่มกันฝนไปแลกวัตถุดิบ จากนั้นก็นำวัตถุดิบมาสังเคราะห์ร่มกันฝน แล้วก็นำกลับไปแลกวัตถุดิบอีกครั้ง เป็นวงจรทำเงินที่ไม่มีวันสิ้นสุด!

เพียงไม่กี่นาที ร่มกันฝนทั้งห้าคันที่หนิงเสี่ยวอวี่ตั้งขายก็ถูกจับจองจนหมดเกลี้ยง ทำให้เธอได้พลาสติกมา 6 ชิ้น และแร่เหล็กระดับต้นอีก 4 ก้อน

ในขณะเดียวกัน ช่องแชตสาธารณะก็กำลังสั่นสะเทือน:

"กรี๊ดดด ยอดฝีมือใจดีคนไหนเอาร่มกันฝนมาลงในตลาดซื้อขายกันเนี่ย? ฉันคว้า 【ร่มกันฝน】 มาได้คันหนึ่ง ขอบคุณยอดฝีมือมากๆ เลยนะคะ!"

"ฉันก็สอยมาได้คันหนึ่งเหมือนกัน ราคาถูกมาก ไม่เหมือนไอ้หน้าเลือดเฉินซ่งอวิ๋นคนนั้นเลย!"

"ไหนๆ อยู่ไหนกัน? ทำไมฉันหาไม่เจอ!"

"หมดไปนานแล้วจ้า ยอดฝีมือลงไว้แค่ห้าคันเอง"

"คุณพี่ท่านนั้นยังมีร่มเหลืออีกไหมครับ ช่วยเอามาลงเพิ่มอีกหน่อยเถอะ"

"พวกนายทำไมไม่รู้จักรวบรวมวัสดุไปสร้างกระท่อมมุงจากกันก่อนล่ะ!"

"แพของฉันเพิ่งจะระดับหนึ่งเอง สร้างบ้านไม่ได้หรอก ได้โปรดเถอะยอดฝีมือ บริจาคทรัพยากรให้หน่อย ฉันยอมกราบแทบเท้าตรงนี้เลย"

...

หนิงเสี่ยวอวี่ไม่ได้สนใจความวุ่นวายในช่องแชตเลยแม้แต่น้อย เธอใส่พลาสติก 2 ชิ้น และแร่เหล็กระดับต้น 2 ก้อนลงในระบบสังเคราะห์อีกครั้ง พร้อมกับคิดในใจว่า 'สังเคราะห์ร่มกันฝน'

【 ติ๊ง! สังเคราะห์สำเร็จ คุณได้รับ ร่มกันฝน × 8 】

หืม? จำนวนที่ได้มันเป็นแบบสุ่มจริงๆ ด้วย! เอาแต่ใจชะมัด

หลังจากนำร่มกันฝนทั้งแปดคันไปตั้งขายในตลาดซื้อขายเรียบร้อย หนิงเสี่ยวอวี่ก็เริ่มศึกษาระบบสังเคราะห์ต่อ ขั้นแรกเธอต้องคิดก่อนว่าตัวเองยังขาดเหลืออะไรอีกบ้าง

เฮ้อ! คิดไม่ออกเลย อ้อ จริงด้วย คนส่วนใหญ่น่าจะยังต้องการเตาไฟกันอยู่ สภาพอากาศแบบนี้ใครๆ ก็คงอยากกินอาหารร้อนๆ กันทั้งนั้น

เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวก่อนนะ... หนิงเสี่ยวอวี่รื้อค้นพิมพ์เขียวสำหรับสร้างเตาไฟออกมาจากกองพิมพ์เขียว เธอเกือบจะลืมมันไปแล้วเสียสนิท

【 พิมพ์เขียวสำหรับสร้างเตาไฟ 】 พิมพ์เขียวแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง สามารถใช้สร้างเตาเหล็กได้ วัสดุที่ต้องการ: แร่เหล็กระดับต้น × 2, ดิน × 1

ผู้เล่นทั่วไปจำเป็นต้องใช้พิมพ์เขียวนี้ในการสร้างเตา แต่สำหรับหนิงเสี่ยวอวี่น่ะเหรอ ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพราะเธอมีระบบสังเคราะห์สุดเทพอยู่แล้ว!

หนิงเสี่ยวอวี่เปิดระบบสังเคราะห์ ใส่แร่เหล็กระดับต้นลงไป 2 ก้อน และดิน 1 หน่วย นึกถึงคำว่า 'เตาไฟ' ในใจ แล้วกดปุ่มสังเคราะห์ทันที

【 ติ๊ง! สังเคราะห์สำเร็จ คุณได้รับ เตาไฟ × 2 】

(⊙o⊙) ว้าว ได้ตั้งสองอันแน่ะ

เตาไฟอันนี้ดูมีขนาดใหญ่กว่าเตาดินของเธอเสียอีก น่าจะใช้จุดไฟให้ความอบอุ่นได้เป็นอย่างดี

หนิงเสี่ยวอวี่หันไปมองเตาดินที่ตั้งอยู่ข้างๆ ซึ่งมันยังคงทำหน้าที่ส่งความร้อนมาตั้งแต่ตอนมื้อค่ำและยังไม่มีทีท่าว่าจะดับ เธอจึงจัดการยกเตาดินหลังนั้นพร้อมกับกองไฟที่กำลังลุกโชน ใส่เข้าไปในตลาดซื้อขายทันที

เธอตั้งราคาขายไว้ที่ ดิน 5 หน่วย และไม้ระดับต้น 1 ชิ้น เพราะยังไงการจะรักษาไฟไว้ก็ต้องใช้ไม้เป็นฟืนอยู่ดี

นอกจากนี้เธอยังนำเตาไฟอันใหม่ที่เพิ่งสังเคราะห์ได้ไปตั้งขายด้วย โดยเรียกแลกกับ แร่เหล็กระดับต้น 5 ก้อน, ดิน 2 หน่วย และปุ๋ยอีก 1 หน่วย

หนิงเสี่ยวอวี่รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นแม่ค้าที่มีคุณธรรมเหลือเกิน อะไรนะ? ทำไมต้องเอาปุ๋ยด้วยน่ะเหรอ?

ก็เพราะเธออยากจะสังเคราะห์ผืนดินเพิ่มน่ะสิ มีที่ดินก็สามารถปลูกผักได้ และคงไม่มีใครรังเกียจที่จะมีอาหารตุนไว้เยอะๆ หรอกใช่ไหม!

ดูเหมือนว่าขอแค่เธอรู้ว่าสิ่งของชิ้นนั้นต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง เธอก็จะสามารถสังเคราะห์อะไรก็ได้ตามใจปรารถนา โดยไม่ต้องมานั่งจมปลักอยู่กับกรอบของพิมพ์เขียวอีกต่อไป ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียวจริงๆ

ส่วนพิมพ์เขียวสำหรับสร้างเตาไฟใบนั้น ตอนนี้ก็สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรอื่นได้แล้ว เย้ๆ! ว่าแต่จะเอาไปแลกกับอะไรดีนะ?

ในขณะที่หนิงเสี่ยวอวี่กำลังลังเลว่าจะแลกพิมพ์เขียวกับอะไรดี ช่องแชตสาธารณะก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

"【เตาดิน】 เทพธิดาหรือเทพบุตรองค์ไหนเอามาลงขายในตลาดเนี่ย! มันช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ แถมยังมีไฟติดมาให้พร้อมใช้งานเลยด้วย!"

"กรี๊ดดด แบ่งไฟให้ฉันบ้างได้ไหม? ฉันได้ 【เตาไฟ】 มาอันหนึ่ง แต่ฉันไม่มีไฟจุดอ่ะ"

"ขอถามหน่อยครับ มีอะไรที่เอาไว้จุดไฟได้บ้างไหม? มีใครเจออุปกรณ์จุดไฟบ้างหรือยัง?"

เฉินซ่งอวิ๋น: "【ไฟแช็ก】 รับจ้างจุดไฟ ครั้งละวัสดุระดับต้น 10 ชิ้น เดี๋ยวฉันส่งฟืนที่ติดไฟแล้วผ่านระบบไปให้โดยตรงเลย"

"เฉินซ่งอวิ๋น นายมันพ่อค้าหน้าเลือด!"

"พี่ชายคนที่ซื้อเตาดินไป แบ่งไฟให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันให้ไม้ระดับต้นชิ้นหนึ่ง"

ช่องแชตวุ่นวายโกลาหลกันไปใหญ่ หนิงเสี่ยวอวี่ไม่ได้เปิดดู ไม่อย่างนั้นเธอคงได้แต่อิจฉาและทอดถอนใจในอกว่า 'โอกาสทางธุรกิจมีอยู่ทุกที่จริงๆ ฉันนี่ไม่มีหัวทางการค้าเอาเสียเลย'

หนิงเสี่ยวอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเอาพิมพ์เขียวสร้างเตาไฟไปแลกกับอะไรดี สุดท้ายเธอจึงเลือกกดเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวของเหอรัน

หนิงเสี่ยวอวี่: "คุณเหอรัน อยู่ไหมคะ? สนใจ 【พิมพ์เขียวสำหรับสร้างเตาไฟ】 ไหม?"

เหอรัน: "สนใจค่ะ! คุณอยากได้อะไรเป็นการแลกเปลี่ยนเหรอคะ?"

หนิงเสี่ยวอวี่: "อยากได้พิมพ์เขียวที่ฉันยังไม่มีค่ะ ในมือคุณพอจะมีพิมพ์เขียวอะไรบ้างไหม?"

ผ่านไปสองสามนาที เหอรันก็ส่งข้อความตอบกลับมา คาดว่าเธอคงจะไปรื้อค้นช่องเก็บของมาจนทั่วแล้วนั่นแหละ

เหอรัน: "ฉันมี 【พิมพ์เขียวสร้างดาบยาวระดับต้น】, 【พิมพ์เขียวสร้างผ้าห่มนวม】, 【พิมพ์เขียวสร้างชุดกีฬาผู้หญิง】 แล้วก็ 【พิมพ์เขียวสร้างเบ็ดตกปลาอัตโนมัติ】 ค่ะ"

เหอรัน: "คุณต้องการชิ้นไหนคะ?"

หนิงเสี่ยวอวี่กวาดสายตามองข้อความที่เหอรันส่งมา ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวของเธอทันที