บทที่ 31 คดีที่ต้องแพ้

บทที่ 31 คดีที่ต้องแพ้

ซูเนี่ยนเนี่ยนหิ้วถุงส้มถุงหนึ่งมาเคาะประตูห้อง 502

“ฉันอยากลาออก มาทำ BugKiller เต็มเวลา งานผลิตภัณฑ์ งานปฏิบัติการ งานตลาด ฉันทำคนเดียวได้หมด”

หานลู่อีมองเธอ

“แต่นายต้องให้หุ้นฉัน”

“เท่าไหร่?”

เธอไม่ลังเล ข้อมูลของ BugKiller เธอรู้ชัดกว่าหานลู่อีเสียอีก ยอดลงทะเบียนทะลุหมื่น ผู้จ่ายเงิน 47 ราย อัตราการคงอยู่ 82% รายได้ต่อเดือน 140,000 แผนราคาเธอเป็นคนทำ วิเคราะห์คู่แข่งก็เธอเป็นคนทำ จังหวะการเดินงานตอนเปิดโมดูลจ่ายเงินก็เธอเป็นคนกำหนด งานพวกนี้เธอทำฟรีมา 3 เดือนแล้ว

“20%”

“ได้”

หานลู่อีตอบในวินาทีเดียว

มุมปากเธอกระตุกนิดหนึ่ง เหมือนจะยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก ก่อนจะกลับมาตึงเหมือนเดิม

“นายไม่คิดสักหน่อยเหรอ?”

“เธอทำฟรีมา 3 เดือนแล้ว ถ้าไม่มีเธอก็ไม่มี BugKiller 20% ไม่เยอะหรอก”

ซูเนี่ยนเนี่ยนไม่ตอบ เธอหยิบส้มมาลูกหนึ่ง ปอกเปลือกแล้วกินทีละกลีบ กินหมดแล้วถึงค่อยเอ่ยปาก

“งั้นฉันไปยื่นใบลาออกแล้ว!”

วันถัดมาเธอก็ยื่นใบลาออก ตามระเบียบต้องแจ้งล่วงหน้า 30 วัน ฟางซวี่ตอบอีเมลกลับมาในวันนั้นเองว่า “งานส่งมอบไม่เยอะ ไม่ต้องรอครบเดือนก็ได้ กลางเดือนเดินขั้นตอนให้จบแล้วกัน” เร็วผิดปกติ ปกติหัวหน้าทุกคนต้องจัดการส่งมอบงาน แต่เขาไม่แม้แต่จะถามว่างานในมือเธอมีอะไรบ้าง

วันที่ 15 มิถุนายน ดำเนินขั้นตอนลาออก

HR ผลักเอกสารปึกหนึ่งมาให้ โอนประกันสังคม ปิดบัญชีกองทุนที่อยู่อาศัย สรุปเงินเดือน เซ็นทีละรายการ พอเซ็นมาถึงหน้าสุดท้าย HR ก็หยิบเอกสารแยกอีกฉบับออกมา

“ฉบับนี้รบกวนคุณตรวจยืนยันด้วยค่ะ บริษัทตัดสินใจเริ่มใช้ข้อจำกัดห้ามแข่งขันทางธุรกิจกับคุณ ขอบเขตจำกัดรวมถึงปัญญาประดิษฐ์ การตรวจสอบโค้ด การประกันคุณภาพซอฟต์แวร์ และสาขาที่เกี่ยวข้อง ระยะเวลา 2 ปี บริษัทจะจ่ายเงินชดเชยรายเดือนตามที่ระบุในสัญญา เงินงวดแรกจะโอนเข้าบัญชีก่อนสิ้นเดือนค่ะ”

ซูเนี่ยนเนี่ยนถือปากกาค้างไว้ ไม่ขยับ

HR ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค “ขอเตือนคุณไว้ด้วยนะคะ ในสัญญาระบุค่าปรับผิดสัญญาไว้ที่ 3 เท่าของเงินเดือนรายปีค่ะ”

เธอเซ็นชื่อลงในใบส่งมอบงานตอนลาออก แล้วเดินออกจากอาคารไห่หลีเทคโนโลยี ไห่เฉิงช่วงกลางเดือนมิถุนายนอบอ้าว แดดขาวจ้าเสียจนทำให้คนเวียนหัว

ยืนอยู่ใต้เสาไฟถนน เธอทบทวนขั้นตอนเมื่อครู่อีกครั้ง ฟางซวี่เป็นฝ่ายยกเว้นระยะเวลาแจ้งล่วงหน้า 30 วันให้เอง ไม่ต้องส่งมอบงานด้วยซ้ำ นั่นไม่ใช่ความใจกว้าง แต่เป็นกับดัก โยกย้ายตำแหน่ง ปิดสิทธิ์ ไม่เรียกเธอเข้าประชุม ทีละขั้น ทีละขั้น ดึงเธอออกจากธุรกิจหลัก พอเธอเดินออกมาในที่สุด ก็ค่อยใช้สัญญาห้ามแข่งขันทางธุรกิจฟาดเธอเป็นหมัดสุดท้าย

เธอนั่งแท็กซี่มาบ้านหานลู่อี ขึ้นตึก แล้วเคาะประตูห้อง 502

หานลู่อีเปิดประตูเห็นสีหน้าเธอ ก็เบี่ยงตัวหลบให้

เธอนั่งลง หยิบสัญญาห้ามแข่งขันทางธุรกิจฉบับนั้นออกจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ

“ไห่หลีเริ่มใช้ข้อจำกัดห้ามแข่งขันแล้ว ขอบเขตเขียนว่าปัญญาประดิษฐ์ การตรวจสอบโค้ด การประกันคุณภาพซอฟต์แวร์ ค่าปรับผิดสัญญาคือ 3 เท่าของเงินเดือนรายปี เกินล้าน”

พูดจบเธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำสายกระเป๋าแน่นมาตลอด พอปล่อยมือ ฝ่ามือก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

“นายรู้จักทนายด้านกฎหมายแรงงานไหม?”

หานลู่อีมองเธอ 2 วินาที

“รู้จักคนหนึ่ง อยู่สำนักงานกฎหมายปั๋วเหิง เคยร่วมงานกันมาก่อน เก่งมาก”

เขาหยิบมือถือออกมาส่งข้อความ WeChat ไปหลายข้อความ ซูเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเขาพิมพ์ ไม่รู้ควรพูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งเขาเงยหน้าขึ้น “พรุ่งนี้บ่าย 2 ฉันไปกับเธอ”

กลับถึงห้องเช่า ซูเนี่ยนเนี่ยนนั่งบนเตียงแล้วเปิดมือถือ

เว็บไซต์ทางการของสำนักงานกฎหมายปั๋วเหิง หน้าแสดงรายชื่อหุ้นส่วน เลื่อนลงไป กู้ซือเยว่

รูปถ่ายเป็นภาพธุรกิจมาตรฐาน สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว แว่นกรอบบาง ผมหางม้าต่ำ ดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ

เลื่อนลงต่อ

คณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น สอบเข้าโครงการรับตรงตอนอายุ 16 เกรดเฉลี่ยปริญญาตรีอันดับ 1 ของคณะ คณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ด หลักสูตร LLM ทุนเต็มจำนวน อายุ 21 กลับประเทศเข้าทำงานที่ปั๋วเหิง ทำงานวิชาชีพมา 6 ปี เป็นหุ้นส่วนอาวุโสที่อายุน้อยที่สุดในสำนักงานกฎหมายปั๋วเหิง

ซูเนี่ยนเนี่ยนอ่านซ้ำ 2 รอบ

อายุ 16 เข้าเรียนฟู่ตั้น? ประวัติคนนี้โหดเกินไปแล้ว!

เธอเลื่อนดูบันทึกคดีและรายงานข่าวสาธารณะอีกนิด ทรัพย์สินทางปัญญา การกำกับดูแลอินเทอร์เน็ต คดีธุรกิจ ข้อพิพาทสัญญาห้ามแข่งขันทางธุรกิจ คำประเมินเป็นเสียงเดียวกันหมด มืออาชีพ มีประสิทธิภาพ ตรรกะเฉียบคมมาก

หานลู่อีไปรู้จักคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอคว่ำมือถือไว้บนเตียง มองเพดาน แสงไฟด้านนอกลอดผ่านช่องม่านเข้ามา

บ่ายวันต่อมา สำนักงานกฎหมายปั๋วเหิง

ซูเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามาในออฟฟิศแห่งนี้เป็นครั้งแรก

บนขอบหน้าต่างมีกระถางพลูด่างหนึ่งกระถาง ใบเขียวเป็นมัน

กู้ซือเยว่ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะ

ตัวจริงผอมกว่าในรูป ออร่าเย็นกว่ารูป

เธอพลิกดูเอกสารที่ซูเนี่ยนเนี่ยนเอามา สัญญาห้ามแข่งขันทางธุรกิจฉบับจริง หนังสือแจ้งการจ่ายเงินชดเชย ใบส่งมอบงานตอนลาออก เธอพลิกเร็วมาก แต่ไม่ข้ามหน้า อ่านครบทุกหน้า

อ่านจบแล้วไม่ได้พูดทันที

เธอดึงหนังสือแจ้งการจ่ายเงินชดเชยออกมา วางไว้บนสุดของโต๊ะ

“คุณซู ขอสรุปก่อน คดีนี้สู้ยากค่ะ”

กู้ซือเยว่มองซูเนี่ยนเนี่ยน

“ข้อพิพาทเรื่องห้ามแข่งขันทางธุรกิจส่วนใหญ่ ถ้าไม่ใช่บริษัทไม่จ่ายเงินชดเชย ก็เป็นขอบเขตจำกัดเขียนกว้างเกินไปจนศาลไม่รับ หรือมีจุดบกพร่องชัด ๆ ด้านขั้นตอน ทำให้ยกเลิกได้ไม่ยาก แต่ของคุณไม่เหมือนกัน ไห่หลีเทคโนโลยีโอนเงินตรงเวลาทุกเดือน ขอบเขตจำกัดล็อกตรงตำแหน่งของคุณพอดี ขั้นตอนก็หาจุดบกพร่องไม่ได้”

กู้ซือเยว่ถาม “คุณซู ถ้าคุณนั่งอยู่ในห้องอนุญาโตตุลาการ แล้วทนายฝ่ายตรงข้ามถามว่า ‘ผลิตภัณฑ์ที่คุณรับผิดชอบที่ไห่หลีเทคโนโลยีคืออะไร’ คุณจะตอบยังไง?”

“……เครื่องมือตรวจสอบโค้ด AI”

“เขาจะถามต่อว่า แล้วบริษัทที่คุณกำลังจะเข้าร่วมตอนนี้ ทำผลิตภัณฑ์อะไร”

ซูเนี่ยนเนี่ยนไม่พูด

กู้ซือเยว่ปิดแฟ้มเอกสาร

“อยู่ในสนามธุรกิจเดียวกันทุกอย่าง ทิศทางผลิตภัณฑ์เหมือนกันทุกอย่าง ถ้าดูแค่ระดับความซ้ำซ้อนทางธุรกิจ นี่คือคดีที่คุณต้องแพ้ค่ะ”