บทที่ 27 เดิมพันหมดหน้าตัก

บทที่ 27 เดิมพันหมดหน้าตัก

เจ้าเหวินยวนนั่งอยู่ในออฟฟิศย่านจิ้งอัน ตรงหน้ามีหน้าจอสองจอ จอซ้ายคือแดชบอร์ดหลังบ้านของ CodeSafe จอขวาคือหน้าเว็บบอร์ด ตรงกลางมีอเมริกาโน่ที่เย็นชืดวางอยู่หนึ่งแก้ว

ตั้งแต่บล็อกและคลิปวิดีโอของ โปรแกรมเมอร์ที่ถูกออปติไมซ์ กลายเป็นไวรัล ยอดผู้ใช้ลงทะเบียนใหม่รายวันของ CodeSafe ก็ร่วงจากค่าเฉลี่ยร้อยห้าสิบคน ลงมาเหลือเก้าสิบกว่าคน กราฟแนวโน้มดูแย่มาก

ทิศทางการพูดคุยในคอมมูนิตี้ก็เปลี่ยนไป สองสัปดาห์ก่อนยังเป็นประเด็น "CodeSafe vs BugKiller อะไรดีกว่ากัน" อยู่เลย ตอนนี้กระทู้ฮอตหน้าแรกกลายเป็น "โปรดักต์จากพนักงานที่โดนเลย์ออฟบดขยี้ด็อกเตอร์สแตนฟอร์ด"

การเปรียบเทียบทางเทคนิค กลายเป็นการเปรียบเทียบสตอรี่ไปแล้ว

และในเส้นทางการขายสตอรี่ เจ้าเหวินยวนไม่มีวันชนะ

เขานึกย้อนไปถึงคำพูดของหวังจื้อหย่วน "ไม่ต้องรีบ แต่จำไว้นะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ"

สามวันแล้ว เขายังไม่ได้ให้คำตอบ

ช่องทางจากลูกค้าองค์กรแสนห้าหมื่นราย บวกกับชื่อชั้นของติ่งเซิ่งคลาวด์ ฟังดูเหมือนเส้นทางปูพรมแดงสู่ความสำเร็จ

แต่เจ้าเหวินยวนเคยเห็นจุดจบของบทละครแบบนี้ในซิลิคอนแวลลีย์มาเยอะเกินไป บริษัทเล็ก ๆ ไปเชื่อมช่องทางกับยักษ์ใหญ่ ปีแรกเป็นพาร์ตเนอร์ ปีที่สองเป็นซัปพลายเออร์หลัก ปีที่สามชื่อผู้ก่อตั้งหายไปจากหน้าเว็บไซต์บริษัท

เขาลาออกจากกูเกิลกลับมาเปิดบริษัทที่จีน ไม่ได้เพื่อมาเป็นลูกจ้างให้บริษัทยักษ์ใหญ่อีกแห่งหรอกนะ

เจ้าเหวินยวนสลับหน้าจอไปที่แผงข้อมูลช่วงโอเพ่นเบต้าของ CodeSafe

เปิดโอเพ่นเบต้ามาสองสัปดาห์ เรตติ้งความพึงพอใจ 82% อัตราความแม่นยำในการตรวจจับของโปรเจกต์อยู่ในระดับแนวหน้าของอุตสาหกรรม มีบริษัทขนาดกลางสามแห่งกำลังเจรจาสั่งซื้อ

ตัวเลขไม่ได้แย่ ที่แย่คือวิธีการเล่าเรื่อง

เขาคลิกเปิดรายการโปรดที่เก็บฟีดแบ็กช่วงโอเพ่นเบต้า เลื่อนดูอยู่ห้านาที ทีมฟรอนต์เอนด์ทีมหนึ่งบอกว่า "CodeSafe ช่วยบล็อกบั๊กระดับ P0 ให้เราสองตัวก่อนขึ้นระบบจริง" นักพัฒนาอิสระคนหนึ่งบอกว่า "นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการทำ Code Review ไม่ใช่แค่การทำตามธรรมเนียม"

โปรดักต์เป็นโปรดักต์ที่ดี

เจ้าเหวินยวนปิดหน้าต่างแชท เปิดช่องพิมพ์ข้อความของโซเชียลมีเดีย

พิมพ์ลงไป

ลบทิ้ง

พิมพ์ใหม่

ลบทิ้งอีกครั้ง

...

วันที่ 11 พฤษภาคม บ่ายสองโมง

โพสต์ของเจ้าเหวินยวนปรากฏขึ้นบนเว็บบอร์ดเทคโนโลยี ทวิตเตอร์ และเวยป๋อ ข้อความเดียวกัน ไม่เปลี่ยนแม้แต่คำเดียว

"NullPointer เคยพูดประโยคหนึ่งในบทความ 《อัตราการตรวจจับคือทุกสิ่ง》 ว่า เครื่องมือจะดีหรือไม่ รันดูรอบเดียวก็รู้

ผมเห็นด้วย

ดังนั้นผมขอเสนอ: การทดสอบเปรียบเทียบแบบเปิดเผย โปร่งใส และให้คอมมูนิตี้เป็นพยาน CodeSafe vs BugKiller ใช้โค้ดเบสเดียวกัน ใช้เกณฑ์การตัดสินเดียวกัน ถ่ายทอดสดตลอดกระบวนการ เปิดเผยข้อมูลทุกอย่าง

ให้โปรดักต์เป็นตัวเล่าเรื่อง!"

วงการเทคโนโลยีระเบิดทันที

"เชี่ย ดร.เจ้า ท้าดวล NullPointer ว่ะ"

"ศึกดวลเดือดที่น่าดูที่สุดในวงการเทคปีนี้ ไม่มีข้อโต้แย้ง"

"นักพัฒนาอิสระ vs ทีมที่มีเงินทุน, P7 ที่โดนเลย์ออฟ vs ด็อกเตอร์สแตนฟอร์ด"

"มาแล้ว ๆ แบบนี้สิถึงเรียกว่าดวลกันจริง ๆ"

"ความหยิ่งทะนงไม่ยอมให้เขาก้มหัวยอมแพ้ respect เลย"

ผ่านไปยี่สิบนาที กระทู้พุ่งขึ้นอันดับหนึ่ง

ตอนที่ซูเนี่ยนเนี่ยนแคปหน้าจอส่งมาให้ หานลู่อีกำลังกินข้าวหน้าไก่ทอดเมนูใหม่ของเหล่าโจวอยู่ที่ Bug Café เขาวางตะเกียบลงแล้วกดดูรูป

"เห็นยัง เห็นยัง เห็นยัง"

"เขาเอาคำพูดนายมาท้าดวลเลยนะ"

"เขาส่งตัวเองมาให้เชือดถึงที่เลย"

หานลู่อีหยิบตะเกียบกลับมา คีบไก่ทอดชิ้นหนึ่ง แล้วสละมือซ้ายมาพิมพ์ตอบ

"รับ"

"คำเดียวเนี่ยนะ?"

"เขาอยากแข่ง ก็แข่ง"

บรรณาธิการของสื่อ 36 องศา ติดต่อหานลู่อีมา ขอเสนอตัวเป็นเจ้าภาพจัดการไลฟ์สดเปรียบเทียบครั้งนี้

หานลู่อีตกลง ทางฝั่งเจ้าเหวินยวนก็ตกลงเช่นกัน

มีคนคอมเมนต์บอกว่า "36 องศา รับจบเป็นเจ้าภาพรอบนี้ โกยทราฟฟิกไปบานเลย"

วันที่ 12 พฤษภาคม คอมมูนิตี้โหวตเลือกโปรเจกต์ที่จะใช้ทดสอบ

หานลู่อีใช้แอคเคานต์ NullPointer ตั้งกระทู้เสนอแนะ

"เพื่อความยุติธรรม แผนการทดสอบควรครอบคลุมโค้ดเบสหลายขนาด เพราะโปรเจกต์ของผู้ใช้งานมีทุกสเกล ขอเสนอให้แบ่งเป็นสามรอบ: โปรเจกต์ขนาดเล็ก (ประมาณ 3 หมื่นบรรทัด), โปรเจกต์ขนาดกลาง (1 ถึง 2 แสนบรรทัด), โปรเจกต์ระดับองค์กรขนาดใหญ่ (3 แสนบรรทัดขึ้นไป) โค้ดเบสชุดเดียวกัน เกณฑ์การประเมินเดียวกัน"

คอมเมนต์ใต้กระทู้มีแต่เสียงเชียร์

"สนับสนุนให้แบ่งระดับทดสอบ นี่สิถึงจะเรียกว่าระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์"

"NullPointer วิสัยทัศน์กว้างไกลมาก"

"แค่ข้อเสนอนี้ก็ชนะไปก้าวนึงแล้ว เสนอวิธีที่ยุติธรรม อีกฝั่งก็ทำได้แค่ยอมรับ"

เจ้าเหวินยวนตอบกลับ "เห็นด้วยอย่างยิ่ง การครอบคลุมสเกลที่แตกต่างกันถึงจะสร้างความน่าเชื่อถือได้"

มีคนตั้งคำถามสำคัญใต้กระทู้ "โปรเจกต์โอเพนซอร์สสองค่ายนี้อาจจะเคยเอาไปเทรนโมเดลแล้วก็ได้ เอามาเทสจะวัดอะไรได้? ต้องใช้โค้ดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนถึงจะยุติธรรม"

เหล่าจ้าวจาก 36 องศา ออกมาเป็นตัวกลางประสานงาน สปอนเซอร์ระดับองค์กรสามแห่งบริจาคโปรเจกต์ส่วนตัวที่กำลังจะเปิดเป็นโอเพนซอร์สมาให้ ซึ่งทั้งสองฝ่ายไม่มีทางเคยเห็นมาก่อน โค้ดจะถูกเก็บรักษาโดยคนกลางที่เป็นบุคคลที่สาม และจะถูกปลดล็อกตอนไลฟ์สดเท่านั้น

สรุปแผนการทดสอบขั้นสุดท้าย

Round 1: เฟรมเวิร์ก Go Microservices ของบริษัทสตาร์ทอัพแห่งหนึ่ง ประมาณ 3 หมื่นบรรทัด

Round 2: แพลตฟอร์มประมวลผลข้อมูล Python ของบริษัท SaaS ขนาดกลางแห่งหนึ่ง ประมาณ 1.2 แสนบรรทัด

Round 3: ระบบคอร์หลักระดับองค์กรภาษา Java ของบริษัทจดทะเบียนแห่งหนึ่ง ประมาณ 3.5 แสนบรรทัด

36 องศา ออกประกาศในคืนนั้น

"ไลฟ์สดทดสอบเปรียบเทียบเครื่องมือตรวจสอบโค้ด AI อย่างเป็นทางการ วันที่ 14 พฤษภาคม เวลา 1 ทุ่มตรง โค้ดเบสทดสอบสามรอบได้รับการสนับสนุนจากองค์กรสปอนเซอร์ ทั้งสองฝ่ายไม่เคยเห็นมาก่อน เก็บรักษาโดยคนกลาง ปลดล็อกตอนไลฟ์สด ข้อมูลเรียลไทม์ คอมมูนิตี้ร่วมเป็นพยานตลอดรายการ"

วันที่ 13 พฤษภาคม ยอดคนกดจองดูไลฟ์ทะลุสามหมื่น

เว็บบอร์ดเทคโนโลยีตั้งกระทู้เฉพาะกิจ "CodeSafe vs BugKiller คุณแทงฝั่งไหน?"

ผลโหวตออกมาก้ำกึ่ง: 55% แทง BugKiller, 45% แทง CodeSafe ทิ้งห่างกันไม่มาก

"BugKiller ชื่อเสียงในคอมมูนิตี้ดีกว่า แต่ CodeSafe มีทีมครบชุด + โซลูชันองค์กร + ด็อกเตอร์การันตี"

"NullPointer คนเดียวสู้สิบห้าคน? เอาจริงดิ?"

"อย่าดูถูกคนน้อยนะ คราวก่อนยูสเซอร์คนนั้นบอกว่า CodeSafe หลุดบั๊กไปสามตัวเลยนะ"

"แค่เคสหลุดรึเปล่า"

"นายไปดูในคอมเมนต์สิ ไม่ได้มีแค่คนเดียวนะ"

สื่อเทคโนโลยีหลายสิบเจ้าออกบทความวิเคราะห์ คาดเดาผลลัพธ์จากมุมมองต่าง ๆ หม่าเสี่ยวเฟยก็อยากทำคลิปทำนายผลเหมือนกัน แต่ถูกหานลู่อีส่งข้อความมาเบรกไว้ก่อน

"ก่อนแข่งอย่าเพิ่งโพสต์ ฉันเพิ่งเสนอวิธีทดสอบแบบยุติธรรมไป ถ้านายปล่อยคลิปวิเคราะห์ตอนนี้ คอมเมนต์แรกก็จะเป็น ทีม NullPointer ปั่นกระแสก่อนแข่ง"

หม่าเสี่ยวเฟย "งั้นฉันต้องอั้นไว้เหรอ?"

หานลู่อี "อั้นไว้ก่อน รอผลออกแล้วค่อยไปทำคลิปไฮไลต์ ทราฟฟิกตรงนั้นเยอะกว่าคลิปเดาผลเป็นสิบเท่า"

หม่าเสี่ยวเฟยพยักหน้า

"มีเหตุผล งั้นฉันเตรียมสคริปต์ไว้ก่อนละกัน"

วันที่ 14 พฤษภาคม

ซูเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในไห่หลีเทคโนโลยี ตรงหน้ามีเทมเพลตเปล่า ๆ ของรายงานประจำสัปดาห์แผนกปฏิบัติการ เธอจ้องมันมายี่สิบนาทีแล้ว

วันแรกที่กลับมาจากลาพักร้อน ไดเรกเตอร์ที่ถูกส่งมารับตำแหน่งใหม่ก็ย้ายเธอไปอยู่แผนกสนับสนุนการปฏิบัติการ สิทธิ์การเข้าถึงเอกสารโปรดักต์ถูกปิด เข้าดูแดชบอร์ดข้อมูลไม่ได้ ไม่โดนเรียกเข้าประชุมรีวิวระบบ อ้างชื่อสวยหรูว่า "คุณไปช่วยงานฝั่งโอเปอเรชันปรับตัวก่อนละกัน"

ตอนบ่ายสอง ในกลุ่มโปรดักต์มีข้อความเด้งขึ้นมา โปรเจกต์ Code Review AI ที่เธอเคยดูแล สัปดาห์นี้ต้องทำแผนสัมภาษณ์ผู้ใช้งาน คนที่เข้ามารับช่วงต่อแท็กทุกคนในกลุ่มถามว่าใครมีตารางข้อมูลการติดต่อผู้ใช้บ้าง

ในคอมพิวเตอร์ของซูเนี่ยนเนี่ยนมีอยู่ เธอทำรีเสิร์ชผู้ใช้มาสามเดือน ผู้ติดต่อแต่ละคนเธอเป็นคนแอดไปคุยทีละคน

เธอพิมพ์ข้อความลงไป แล้วก็ลบทิ้ง

ไม่มีใครแท็กเธอเฉพาะเจาะจง

เธอย่อหน้าต่างรายงานประจำสัปดาห์ลง แล้วเปิดหน้าจอตรวจสอบระบบของ BugKiller โค้ดเบสที่จะใช้แข่งถูกผนึกไว้เลยตรวจสอบไม่ได้ แต่สถานะเซิร์ฟเวอร์ของ BugKiller ต้องมั่นใจว่าไม่มีพลาด เธอสั่งรันการทดสอบเบนช์มาร์กภายในผ่านรีโมท ระบบประมวลผลการตรวจจับ ระบบจัดการการเชื่อมต่อพร้อมกัน และความเสถียรของตัวแยกวิเคราะห์แต่ละภาษา ไฟเขียวผ่านหมด

เธอส่งข้อความหาหานลู่อี "ระบบไม่มีปัญหา แต่ไม่รู้เลยว่าโปรเจกต์ทั้งสามตัวที่ถูกผนึกไว้จะเป็นยังไงบ้าง สุ่มแบบกล่องสุ่มเลย"

หานลู่อีตอบกลับมาเร็วมาก "อะไรที่ควบคุมได้ เราควบคุมหมดแล้ว ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของโปรดักต์"

ซูเนี่ยนเนี่ยนมองข้อความนั้น แล้วหันไปมองเทมเพลตรายงานประจำสัปดาห์ที่ว่างเปล่าอีกครั้ง

ห้าโมงครึ่ง เธอเลิกงานตรงเวลา ในกระเป๋าเป้มีแล็ปท็อปพกมาด้วย

วันที่ 14 พฤษภาคม เวลาหกโมงห้าสิบห้านาทีช่วงค่ำ

ห้องไลฟ์สดของ 36 องศา เปิดแล้ว

ภาพตรงกลางแบ่งเป็นสองฝั่ง ซ้ายมือคือโลโก้ CodeSafe พื้นน้ำเงินตัวอักษรขาว ขวามือคือโลโก้ BugKiller พื้นดำตัวอักษรแดง

ยอดคนดูออนไลน์พุ่งจากแปดพันเป็นหนึ่งหมื่นสองพัน จากหมื่นสองเป็นหมื่นแปด และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ช่องแชทเริ่มไหลรัว ๆ

"มาแล้ว ๆ"

"ด็อกเตอร์อย่าปอดนะ"

"NullPointer สู้ ๆ"

"ผมรอมาตั้งแต่บ่ายสามแล้ว"

"เงียบ ๆ กันก่อน รอดูผล"

สตูดิโอของ 36 องศา ไม่ใหญ่มาก มีที่นั่งสองแถวหันหน้าเข้าหากัน ตรงกลางเว้นระยะห่างสามเมตร ฝั่งซ้าย CodeSafe ฝั่งขวา BugKiller ด้านบนมีกล้องสี่ตัว ด้านหน้าสุดมีจอขนาดใหญ่ฉายข้อมูลแบบเรียลไทม์

เจ้าเหวินยวนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งซ้าย ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดจนไม่มีรอยยับ กระดุมคอปลดออกแค่เม็ดบนสุด เขาพยักหน้าให้กล้อง

ห่างออกไปห้าเมตร หานลู่อีนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งขวา เขาใส่เสื้อฮู้ดสีขาว หน้าอกสกรีนคำว่า Debug the World เขาปิดหน้าต่างที่ไม่จำเป็นออกหมด บนหน้าจอเหลือแค่เทอร์มินัลกับระบบหลังบ้านของ BugKiller

เปิดใช้งานเนตร

เหนือหัวเจ้าเหวินยวนมีตัวหนังสือสีฟ้าอ่อนลอยขึ้นมา

【เจ้าเหวินยวน | 31 ปี | ผู้ก่อตั้ง/CEO CodeSafe】

หานลู่อีมองดูอีกครั้ง ข้อมูลก็กางออก

【อารมณ์: สงบนิ่ง (ซ่อนเร้น: ตึงเครียดระดับสูง) | เป้าหมายหลัก: พิสูจน์คุณค่าของเทคโนโลยี | รูปแบบพฤติกรรม: ผู้มีอำนาจตัดสินใจประเภทหลังชนฝา】

ความสงบคือของจริง ความตึงเครียดก็ของจริง ชายคนนี้มาด้วยใจที่พร้อมเดิมพันหมดหน้าตัก

หานลู่อีละสายตา

ห้านาทีก่อนเริ่ม เจ้าเหวินยวนลุกขึ้นเดินเข้ามาหาแล้วยื่นมือให้

"NullPointer ได้ยินชื่อเสียงมานาน"

หานลู่อีลุกขึ้นจับมือด้วย "ดร.เจ้า โปรดักต์ทำออกมาได้ดีทีเดียวครับ"

หานลู่อีไม่ได้พูดตามมารยาท ทิศทางของเจ้าเหวินยวนนั้นมาถูกทางแล้ว เพียงแต่เขามาเปิดศึกในเวลาที่ผิด และเป็นศึกที่ไม่ควรเริ่มด้วยซ้ำ

เจ้าเหวินยวนยิ้มบาง ๆ "เช่นกันครับ"

จับมือเสร็จก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง กล้องจับภาพนี้ไว้ได้ แชทก็ระเบิดขึ้นมาทันที

ยอดคนดูทะลุสองหมื่น

พิธีกรเดินมายืนหน้าจอขนาดใหญ่

"สวัสดีผู้ชมทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ห้องไลฟ์สด ‘ทดสอบเปรียบเทียบเครื่องมือตรวจสอบโค้ด AI อย่างเป็นทางการ’ ของ 36 องศา ครับ"

"กติกาได้ประกาศไปก่อนหน้านี้แล้ว คืนนี้ CodeSafe และ BugKiller จะทำการทดสอบสามรอบ ภายใต้โค้ดเบสเดียวกัน เงื่อนไขเดียวกัน ข้อมูลทั้งหมดจะแสดงผลแบบเรียลไทม์ ให้คอมมูนิตี้ร่วมเป็นพยาน"

"การทดสอบรอบแรก โปรเจกต์เฟรมเวิร์ก Go Microservices ขนาดโค้ดประมาณสามหมื่นบรรทัด"

"ตอนนี้"

"เริ่มได้!"