บทที่ 40 กลับสู่โรงฝึกอีกครั้งด้วยความตกตะลึงของทุกคน!

บทที่ 40 กลับสู่โรงฝึกอีกครั้งด้วยความตกตะลึงของทุกคน!

"ซุ่บ"

นิ้วทั้งห้าของซื่อหวินจิ้มทะลุผ่านลำต้นได้อย่างง่ายดาย

นอกจากนี้ เกือบทั้งฝ่ามือยังจมลงไปในลำต้นด้วย

ราวกับว่าลำต้นตรงหน้าเป็นเพียงเต้าหู้ที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากเลย

ซื่อหวินหยุดลง

เขาดึงมือออกจากลำต้นอย่างช้าๆโดยที่มือทั้งสองข้างไม่มีร่องรอยบาดเจ็บ

แม้แต่รอยสักนิดเดียวก็ไม่มี

ซื่อหวินหันกลับไปมองเซี่ยเหอแล้วถาม "ศิษย์พี่เซี่ย ตอนนี้ข้ายังสามารถเดินต่อไปบนเส้นทางวิทยายุทธได้หรือไม่ขอรับ?"

ดวงตาของเซี่ยเหอเบิกกว้าง เขาถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ "มือของเจ้า... เปลี่ยนแปลงแล้วรึ?"

เซี่ยเหอเห็นชัดเจนว่าซื่อหวินจิ้มนิ้วเข้าไปในลำต้นได้ง่ายดายราวกับจิ้มลงไปในเต้าหู้

แน่นอน แม้แต่คนที่ฝึกผิวจนถึงขีดจำกัดก็สามารถจิ้มนิ้วเข้าไปในลำต้นได้

แต่พวกเขาจะต้องใช้พลังทั้งหมดในร่าง

และพวกเขาก็แทบจะจิ้มเข้าไปได้แค่นิ้วเดียวเท่านั้น

แล้วซื่อหวินล่ะ?

เซี่ยเหอเห็นว่าซื่อหวินใช้นิ้วทั้งห้าจิ้มเข้าไปในลำต้น

ราวกับว่าลำต้นของต้นไม้เป็นเพียงเต้าหู้

นั่นเป็นสิ่งที่คนฝึกผิวถึงขีดจำกัดจะทำได้หรือ?

"เปลี่ยนแปลงหรือ?"

"อาจจะใช่นะขอรับ เมื่อคืนมือของข้ามีการเปลี่ยนแปลงก็จริง แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นการเปลี่ยนแปลงแบบไหนจึงอยากให้ศิษย์พี่ช่วยดูให้ทีน่ะขอรับ"

ซื่อหวินยื่นมือออกไปให้เซี่ยเหอดู

ถึงแม้ในใจของซื่อหวินจะพอเดาได้ว่านี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงแล้วก็ตาม

แต่ก็ยังไม่สามารถมั่นใจได้เต็มที่

เขาต้องให้นักศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงของโรงฝึกดัชนีทองมาตรวจสอบอีกที

เมื่อซื่อหวินยื่นมือออกไป

เซี่ยเหอก็เห็นมือของซื่อหวิน

มือของเขายังคงมีหนังด้านหนาปกคลุมอยู่

แต่ดูเหมือนฝ่ามือจะเล็กลง

และที่สำคัญที่สุดคือ ดูเหมือนจะมีประกายแสงจางๆจากมือ

"ยื่นมือมาให้ข้าที!"

เซี่ยเหอคว้ามือของซื่อหวินไว้

เมื่อสัมผัสมือของซื่อหวิน เขารู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสหนังวัว

และเมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ ก็ยังมีลวดลายเล็กๆอยู่บนผิวหนัง

ลวดลายนั้นคดเคี้ยวแต่ปกคลุมมือของซื่อหวินไว้ทั้งหมด

"ใช่แล้ว นี่คือขอบเขตผิวหนังหิน!"

"แม้แต่ลายผิวก็เริ่มปรากฏขึ้นมาแล้วดังนั้นไม่มีทางผิดพลาดแน่"

"ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทะลวงขีดจำกัดได้..."

สีหน้าของเซี่ยเหอดูซับซ้อน

นี่เป็นวันที่สิบหลังจากที่ซื่อหวินไปถึงขีดจำกัดของการฝึกผิว

ตามหลักแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทะลวงขีดจำกัดได้อีก

แต่ซื่อหวินกลับทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้

ภาพนี้ได้ปรากฏขึ้นต่อสายตาของศิษย์หลายคนโดยรอบ

พวกเขาหยุดฝึกผิวหนัง

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความตกตะลึง และความอิจฉา

"นั่นพี่ซื่อไม่ใช่หรือ? พี่ซื่อทะลวงขีดจำกัดได้แล้วจริงๆรึ?"

"พี่ซื่อน่ะเป็นคนพิการ ทุกคนต่างคิดว่าการฝึกวิทยายุทธเป็นแค่การปลอบขวัญเท่านั้น ใครจะคิดว่าพี่ซื่อจะกลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้จริงๆ?"

"พี่ซื่อพยายามมาตั้งนานและไม่เคยยอมแพ้ เขาเปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

"ถ้าขนาดพี่ซื่อยังเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้ ข้าเองก็ต้องเป็นได้! บางทีข้าอาจจะแค่พยายามไม่พอเท่านั้น!"

"ถ้าหากข้าพยายามมากกว่าพี่ซื่อ ข้าก็ต้องเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้แน่นอน!"

ในทันใด ศิษย์หลายคนก็เริ่มตั้งปณิธานในใจ

พวกเขาจะต้องพยายามให้มากกว่านี้!

"ศิษย์พี่เซี่ย ตอนนี้ข้าสามารถไปพบท่านอาจารย์ได้หรือยังขอรับ?" ซื่อหวินถาม

เซี่ยเหอเพิ่งจะได้สติอีกครั้ง เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน "เจ้าไปพบท่านอาจารย์ได้แน่นอน"

"ไปกันเถอะ ถ้าท่านอาจารย์รู้ว่าปีนี้โรงฝึกมีนักศิลปะการต่อสู้เพิ่มอีกคน ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ"

เมื่อพูดจบ เซี่ยเหอก็พาซื่อหวินไปยังลานบ้านอีกหลังหนึ่ง

ซื่อหวินเคยมาที่ลานบ้านหลังนี้แล้วครั้งหนึ่ง

ครั้งนั้น เขาใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงขอให้อาจารย์จินฝูช่วยซื่อฮุ่ย

เมื่อจินฝูรับเงิน เขาได้ส่งศิษย์พี่เก้าซึ่งรู้ชื่อภายหลังว่า “จ้าวขุย” ไปจัดการ จนทำให้หลิวเยี่ยแห่งแก๊งสามพยัคฆ์ยอมปล่อยตัวซื่อฮุ่ยกลับมา

แต่ครั้งนี้ ความรู้สึกของซื่อหวินแตกต่างออกไป

เมื่อมาถึงลานบ้าน

ซื่อหวินก็เห็นคนอยู่หลายคน

ทั้งผู้ชายและผู้หญิง

ในนั้นมีทั้งคนคุ้นเคยอย่างจ้าวขุยและเหอเหลิ่งเยว่อยู่ด้วย

ลานบ้านหลังนี้ไม่ค่อยมีคนแปลกหน้ามาสักเท่าไหร่

ดังนั้น การปรากฏตัวของซื่อหวินจึงดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ซื่อหวินยังขาพิการอีก

การที่เดินกะเผลกๆแบบนี้เป็นลักษณะเด่นของเขา ดังนั้นจึงมีคนจำเขาได้ทันที

"คนๆนี้…น่าจะเป็นศิษย์ฝึกหัดจากลานด้านหลังที่ชื่อซื่อหวินไม่ใช่หรือ?"

"ครั้งก่อนเขามาที่นี่ขอให้ท่านอาจารย์ช่วย สุดท้ายอาจารย์ก็ส่งศิษย์พี่จ้าวขุยไป"

"ศิษย์พี่จ้าวขุย คนนี้รึเปล่าที่ชื่อซื่อหวิน่ะ?"

"ศิษย์น้องหญิงเหลิ่งเยว่เองก็มาจากลานฝึกด้านหลัง ก็น่าจะรู้จักคนๆนี้ใช่ไหม?"

ตอนนี้เหอเหลิ่งเยว่ไม่ได้สวมผ้าคลุมหน้าแล้ว

ดูเหมือนที่นี่จะแตกต่างจากตอนที่อยู่ในลานฝึกด้านหลัง

ที่นี่ เหอเหลิ่งเยว่ได้เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเธอ

เหอเหลิ่งเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มีความสงสัยอยู่ในแววตา แต่ก็พยักหน้า "เขาคือซื่อหวิน ศิษย์ฝึกหัดจากลานฝึกด้านหลังจริงๆ"

"ส่วนเรื่องที่เขามาหาอาจารย์นั้น ข้าเองก็ไม่รู้"

"แต่ว่า เขาน่าจะไปถึงขีดจำกัดของการฝึกผิวมาสักพักแล้ว หรือว่า..."

เหอเหลิ่งเยว่คิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง

แต่แล้วเธอก็ส่ายหัว

คนพิการจะเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้ยังไง?

ศิษย์ในโรงฝึกดัชนีทองมีตั้งมากมาย สุดท้ายก็มีแค่เหอเหลิ่งเยว่คนเดียวที่เป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้

เหอเหลิ่งเยว่ไม่เชื่อว่าซื่อหวินจะสามารถทะลวงขีดจำกัดและกลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตผิวหนังหินได้

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็ยังอยู่ห่างไกลกัน

ทุกคนมองจึงไม่เห็นรายละเอียดบนมือของซื่อหวินและไม่สามารถตัดสินได้ว่าซื่อหวินทะลวงไปสู่ขอบเขตผิวหนังหินแล้วหรือยัง

ซื่อหวินเห็นจินฝูแต่ไกล

จินฝูก็ยังคงเหมือนเดิม

เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายหนา

ทำให้ดูเหมือนลูกบอลกลมๆ

เขากำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้

ข้างๆมีโต๊ะเล็กๆที่วางเมล็ดแตงโม ผลไม้ และของว่างอื่นๆเอาไว้

ดวงตาของเขาหรี่ลงเป็นเส้น ดูสบายอารมณ์เหลือเกิน

"ท่านอาจารย์"

เซี่ยเหอเรียกอย่างนอบน้อม

"เสี่ยวเหอ มีอะไรรึ?"

จินฝูไม่ได้ลุกขึ้น แต่ถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ท่านอาจารย์ ศิษย์ฝึกหัดซื่อหวินเพิ่งทะลวงขีดจำกัดได้วันนี้ขอรับ"

"ขอให้อาจารย์ช่วยตรวจสอบด้วยเถิดขอรับ"

"หืม? ทะลวงขีดจำกัดงั้นรึ?"

ท่าทางงัวเงียของจินฝูเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

คำพูดของเซี่ยเหอได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในลานบ้าน

พวกเขาล้วนเป็นศิษย์ของจินฝูซึ่งเป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง

ตอนนี้พวกเขาต่างพากันประหลาดใจและตกตะลึงมาก!

คนพิการจะกลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้จริงๆหรือ?

อย่าว่าแต่โรงฝึกดัชนีทองเลย แม้แต่โรงฝึก สำนัก หรือตระกูลอื่นๆในเมืองหลิวเฉิงก็ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน

ไม่เคยมีคนพิการคนไหนที่สามารถเป็นนักศิลปะการต่อสู้ได้

แม้จะมี ก็คงเป็นคนที่เคยเป็นนักศิลปะการต่อสู้มาก่อน แล้วกลายเป็นคนพิการเพราะได้รับบาดเจ็บ

แต่ซื่อหวินเป็นคนพิการมาตั้งแต่ก่อนเริ่มฝึกยุทธ

สายตาทุกคู่จึงจับจ้องมาที่ซื่อหวิน

ซื่อหวินไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ตรงกันข้ามเขากลับสงบนิ่ง

ตั้งแต่ที่เขาขาพิการ เขาก็เจอสายตาแปลกๆแบบนี้มามากมายแล้ว

ตอนนี้จิตใจของเขาจึงเข้มแข็งมาก

เขาไม่กลัวสายตาของคนอื่นอีกต่อไป

จินฝูลุกขึ้นยืนทันที

ดวงตาที่หรี่ลงเป็นเส้นราวกับมีแสงที่คมกริบวาบผ่าน

"ยื่นมือออกมาที"

จินฝูพูด

ซื่อหวินยื่นมือออกไปทันที

"ควับ!"

มือของจินฝูเร็วราวกับสายฟ้า เขาจับมือของซื่อหวินไว้ในพริบตา

ทันใดนั้น พลังมหาศาลก็ถูกส่งมาจากมือของจินฝู!