บทที่ 39 เปลี่ยนแปลงสู่ขอบเขตผิวหนังหิน!

บทที่ 39 เปลี่ยนแปลงสู่ขอบเขตผิวหนังหิน!

ซื่อหวินมีพลังของวงแหวนอยู่ในร่าง

วงแหวนสีเขียวที่ใช้เพื่อเร่งความเร็วการฝึก

และวงแหวนสีแดงที่ใช้เพื่อทะลวงขีดจำกัด

วงแหวนสีเขียว ซื่อหวินได้ใช้ไปหลายครั้งแล้ว

เช่น วิชาดาบบิน ซื่อหวินก็อาศัยวงแหวนสีเขียวเพื่อเร่งความเร็วการฝึก จึงสามารถปาเข้าเป้าได้ทุกครั้งภายในระยะเวลาอันสั้น!

แต่วงแหวนสีแดงเพื่อทะลวงขีดจำกัด ซื่อหวินยังไม่เคยใช้เลย

แต่ตอนนี้ การฝึกผิวหนังของซื่อหวินได้ไปถึงขีดจำกัดแล้ว

ตัวเขาเองก็รู้สึกได้ถึงขีดจำกัดอย่างชัดเจน

ขีดจำกัดนั้นเหมือนกับภูเขาใหญ่ที่กดทับอยู่บนตัวของซื่อหวิน

ขีดจำกัดนี้มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้

แต่ซื่อหวินกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามันมีอยู่จริง

ถ้าไม่ทะลวงขีดจำกัดนี้ ก็ไม่มีทางทำให้ผิวหนังที่บาดเจ็บเปลี่ยนแปลงได้

"วู้มมม!"

เมื่อสัญลักษณ์การฝึกผิวถูกย้ายไปอยู่ในวงแหวนสีแดง

ทันใดนั้น ร่างกายของซื่อหวินก็เร่มสั่นสะเทือน

ในหัวของเขาไม่ได้มีข้อมูลใดๆปรากฏขึ้น

แต่ในร่างกายของเขากลับเหมือนมีอะไรระเบิดออกมา

กระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วมือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว

ซื่อหวินรู้สึกได้ว่าผิวหนังบนมือของเขาร้อนขึ้นเล็กน้อย

"นี่มัน..."

ซื่อหวินยกมือขึ้น

เดิมทีผิวหนังบนมือของเขามีสีดำและเป็นหนังด้านหนา

แต่ตอนนี้ มือของเขากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

ผิวหนังของเขาราวกับกำลังถูกบีบอัด

ฝ่ามือที่เคยมีหนังด้านหนาตอนนี้กลับเล็กลง

และหนังที่ด้านก็เหมือนกับกำลังถูกบีบอัดเรื่อยๆ

จนกระทั่งไปถึงขีดจำกัด!

ในความรู้สึกนี้ ซื่อหวินรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่แตกสลายไป

ฝ่ามือของเขาไม่เพียงแต่เล็กลงเท่านั้น

แต่ผิวหนังบนมือทั้งสองข้างกลับมีประกายแสงบางอย่างปรากฎขึ้น

"ทะลวงสำเร็จแล้วรึ?"

"นี่น่ะรึ…ขอบเขตผิวหนังหิน?"

ซื่อหวินรู้สึกได้ว่ากระแสความอบอุ่นในมือหายไปอย่างรวดเร็ว

และวงแหวนทะลวงขีดจำกัดสีแดงก็กลายเป็นสีเทา

เห็นได้ชัดว่าเขาใช้วงแหวนสีแดงต่อไม่ได้แล้ว

ถ้าจะใช้ต่อ ก็คงต้องรอนาน

วงแหวนสีเขียวของเขาใช้เวลาเพียงสามวันก็กลับมาใช้ได้อีกครั้งแล้ว

แต่วงแหวนสีแดงคงจะต้องรอนานกว่านั้น

บางทีอาจจะสิบวัน หนึ่งเดือน สามเดือน หรืออาจจะนานกว่านั้น

ซื่อหวินเองก็ไม่รู้

เขาต้องรอกระทั่งวงแหวนสีแดงกลับมาใช้ได้อีกครั้ง เขาถึงจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการฟื้นฟูพลังแต่ละครั้ง

ซื่อหวินรู้สึกได้ว่ามือของเขาเปลี่ยนไป

แต่เปลี่ยนไปมากแค่ไหนหรือเปลี่ยนเป็นขอบเขตผิวหนังหินหรือยัง ซื่อหวินเองก็ไม่แน่ใจ

"ลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน"

ซื่อหวินมองไปที่ใต้เตียงในห้อง

ใต้เตียงนั้น มีก้อนหินแข็งๆอยู่หลายก้อน

เขาใช้หินหนุนเตียงเพื่อไม่ให้เตียงที่ผุพังถล่มลง

ซื่อหวินเดินไปที่ก้อนหินแข็งๆเหล่านั้น

เขายื่นนิ้วชี้ไปและจิ้มลงบนก้อนหินอย่างแรง

"ตู้มม"

ก้อนหินนั้นเกิดเสียงขึ้น

นิ้วของซื่อหวินแค่รู้สึกสั่นเล็กน้อย

จากนั้น ซื่อหวินก็มองดูอย่างตั้งใจ

บนก้อนหินนั้น มีรอยนิ้วมือที่จิ้มลึกลงไปอย่างน้อยสองนิ้วปรากฏอยู่

ภาพนี้ทำให้ซื่อหวินถึงกับเบิกตากว้าง

ขอบเขตผิวหนังหิน!

นี่ต้องเป็นพลังของขอบเขตผิวหนังหินแน่ๆ!

ถ้าเป็นแค่ขีดจำกัดของการฝึกผิว จะไม่มีทางทิ้งรอยไว้บนก้อนหินที่แข็งขนาดนี้ได้

จากนั้น ซื่อหวินจึงลองจิ้มไปที่ผนังห้อง

"ซุ่บบ"

นิ้วของซื่อหวินทะลุเข้าไปในผนังห้องได้อย่างง่ายดาย

ผนังนี้เปราะบางราวกับกระดาษเมื่อเทียบกับนิ้วของเขา

ถึงแม้ว่าผนังจะทำจากอิฐดินเผาที่ไม่ได้แข็งมาก

แต่ต่อให้อิฐที่เผาด้วยไฟ เขาก็ยังสามารถจิ้มทะลุได้

ซื่อหวินรู้สึกทึ่งอยู่ในใจ

จากการฝึกผิวสู่ขอบเขตผิวหนังหิน มีการพัฒนาที่ก้าวกระโดดขนาดนี้เชียวหรือ?

ระดับฝึกผิว จริงๆแล้วก็ยังถือว่าปกติ

แค่ฝึกฝนเป็นเวลานานจนผิวหนังมีหนังที่ด้านหนาก็ทำให้ผิวหนังมีความเหนียวแน่นมากแล้ว

แต่เมื่อไปถึงขอบเขตผิวหนังหิน มันก็จะไม่ใช่แค่ความเหนียวแน่นธรรมดา

ตอนนี้นิ้วของซื่อหวินแทบจะเทียบเท่ากับอาวุธได้เลย!

เมื่อต้องสู้อย่างประชิดตัว ซื่อหวินแทบจะนึกไม่ออกว่าจะมีใครบ้างที่สามารถต้านทานนิ้วชี้ของนักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตผิวหนังหินของโรงฝึกดัชนีทองได้!

ร่างกายที่ทำจากเลือดเนื้อธรรมดา

นักศิลปะการต่อสู้ของโรงฝึกดัชนีทองสามารถเข้าไปประชิดตัวแล้วจิ้มให้เป็นรูพรุนได้

มันช่างน่ากลัวมากจริงๆ!

"นี่แหละ นักศิลปะการต่อสู้ นักศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง!"

หัวใจของซื่อหวินเต้นแรง

โรงฝึกดัชนีทองไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างเดียวเท่านั้น

แต่วิทยายุทธของโรงฝึกก็ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เหนือขอบเขตผิวหนังหินก็ยังมีขอบเขตที่แข็งแกร่งกว่าอีก

อย่างเช่นอาจารย์จินฝู

เขาใช้นิ้วทั้งห้านิ้วบีบค้อนหินให้แตกได้อย่างง่ายดาย

แม้แต่แผ่นเหล็กก็ยังต้านทานนิ้วของจินฝูไม่ได้

พลังระดับนั้นมันแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?

ซื่อหวินเชื่อว่า ตราบใดที่เขาพยายามมากพอ

เมื่อรวมกับพลังของวงแหวนสีแดง เส้นทางวิทยายุทธของเขาจะต้องไปถึงจุดสูงสุดได้แน่นอน!

แต่ซื่อหวินก็กลับมาตั้งสติใหม่อีกครั้ง

ตอนนี้เขาต้องการสถานะของนักศิลปะการต่อสู้โดยเฉพาะสถานะศิษย์ของโรงฝึกดัชนีทอง

ไม่เช่นนั้น ถ้าหากเกิดเรื่องขัดแย้งกับตระกูลหวังขึ้นมา

แค่ขอบเขตผิวหนังหินของเขาตอนนี้ก็คงช่วยอะไรเขาไม่ได้มาก

แม้ว่าจะใช้วิชาดาบบินด้วยก็ตาม

เพราะซื่อหวินไม่สามารถกระโดดข้ามกำแพงได้

เขาเป็นคนที่มีขาพิการ!

ถ้าหากถูกล้อม เขาก็คงหนีไปไหนไม่ได้

ดังนั้น สถานะศิษย์ของโรงฝึกดัชนีทองจึงสำคัญที่สุด!

"พรุ่งนี้ข้าจะต้องไปที่โรงฝึกแล้ว..."

ซื่อหวินพึมพำกับตัวเอง

แค่ได้เป็นศิษย์ของโรงฝึกดัชนีทอง ปัญหาทั้งหมดก็จะแก้ไขได้

...

ณ โรงฝึกดัชนีทอง

ในช่วงเช้าตรู่ เซี่ยเหอได้มาถึงลานด้านหลังของโรงฝึก

ช่วงนี้ มีศิษย์ฝึกหัดมาสมัครที่โรงฝึกดัชนีทองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้น เซี่ยเหอจึงยุ่งมาก

เขาต้องมาโรงฝึกแต่เช้าทุกวัน

เขามีพรสวรรค์ด้านวิทยายุทธ แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร

ขอบเขตผิวหนังหินก็คงเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว

หากจะทะลวงไปอีกก็คงเป็นไปไม่ได้

ไม่อย่างงั้น ก็คงไม่ถูกส่งให้มาสอนศิษย์ฝึกหัดหรอก

ศิษย์ที่ได้รับการฝึกฝนอย่างจริงจัง ล้วนได้รับการสอนจากอาจารย์จินฝูโดยตรง

เซี่ยเหอมาถึงลานด้านหลัง

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ

ทันใดนั้น เซี่ยเหอก็เห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง

แต่เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนี้ เซี่ยเหอกลับรู้สึกประหลาดใจ

"ซื่อหวินรึ? นี่เขายังกลับมาอีกรึเนี่ย?"

"หรือว่า เขายังไม่ยอมแพ้?"

"วันนี้ก็เป็นวันที่สิบแล้วที่เขาไปถึงขีดจำกัดของการฝึกผิว แต่ต่อให้พยายามต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์…."

"ถ้าหากไม่มีพรสวรรค์ก็คือคนที่ไม่มีพรสวรรค์ ต่อให้ฝึกผิวต่อไปอีกหนึ่งเดือน หนึ่งปี ก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ"

เซี่ยเหอส่ายหัว

ดูเหมือนว่าซื่อหวินจะยังไม่ยอมแพ้

เขาอยู่ในโรงฝึกดัชนีทองมานานหลายปีและได้เห็นคนแบบซื่อหวินที่ไม่ยอมแพ้มานับไม่ถ้วน

ทุกคนต่างคิดว่าความพยายามจะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้และรอคอยปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้น

แต่สุดท้าย ทุกคนก็ต้องออกจากโรงฝึกไปด้วยความผิดหวัง

พวกเขาเสียเงินไปเปล่าๆ

เขาไม่อยากเห็นซื่อหวินอยู่ที่โรงฝึกต่อไปอย่างเสียเงินไปเปล่าๆโดยที่ทุกอย่างล้วนไร้ประโยชน์

ดังนั้น เซี่ยเหอจึงเดินไปหาซื่อหวิน

"ซื่อหวิน เจ้าไม่ควรกลับมาที่นี่อีกนะ"

"เจ้าควรจะเก็บเงินไว้แล้วกลับบ้านไปทำธุรกิจเล็กๆน้อยๆดีกว่า อย่างน้อยเจ้าก็ยังพอเลี้ยงชีพได้"

"เส้นทางวิทยายุทธสำหรับเจ้า…มันจบลงแล้ว!"

เสียงของเซี่ยเหอดังขึ้นด้านหลังซื่อหวิน..