บทที่ 30 ช่วยเหลือซื่อฮุ่ยกลับมา!

บทที่ 30  ช่วยเหลือซื่อฮุ่ยกลับมา!

"ท่านอาจารย์"

เซี่ยเหอเดินเข้าไปและกระซิบข้างหูจินฝู

จากนั้น จินฝูจึงหรี่ตาและมองไปที่ซื่อหวิน

ซื่อหวินรีบคารวะจินฝูอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ ศิษย์มีเรื่องขอร้องขอรับ ได้โปรดท่านอาจารย์ช่วยพี่สาวคนที่สองของข้าด้วยเถิดขอรับ!"

"นี่คือสิ่งตอบแทนจากข้าขอรับ!"

ซื่อหวินยื่นห่อผ้าที่บรรจุเงินร้อยตำลึงให้อาจารย์จินฝู

จินฝูคายเปลือกแตงโมออกและยื่นมือที่สกปรกมารับห่อผ้า

จินฝูลองชั่งน้ำหนักห่อผ้าดูคร่าวๆ

"อืม ไม่เลว ไม่เลว"

"พี่สาวของเจ้าถูกคนของแก๊งสามพยัคฆ์จับตัวไปงั้นรึ?"

จินฝูถาม

"ท่านอาจารย์ พี่สาวของข้าถูกคนของหลิวเยี่ยแห่งแก๊งสามพยัคฆ์จับตัวไปขอรับ"

"เจ้าหลิวเยี่ย ไอ้คนปากอย่างใจอย่างแบบนี้ไม่น่าคบหาสมาคมด้วยจริงๆ"

"เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ามอบของตอบแทนให้กับข้ามาแล้ว ข้าก็คงต้องแสดงน้ำใจสักหน่อย"

"เซี่ยเหอ ไปตามเจ้าเก้ามาที"

แววตาของเซี่ยเหอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะถอยกลับไปอย่างนอบน้อม

ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยเหอก็พาชายร่างกำยำคนหนึ่งมา

ร่างกายที่กำยำของเขายังไม่สะดุดตาเท่ามือที่ใหญ่ราวกับพัด ซึ่งมีสีคล้ำๆจนทำให้ดูน่าเกรงขามมาก

"ท่านอาจารย์ ท่านเรียกข้ามาหรือขอรับ?"

ชายร่างกำยำคนนั้นเอ่ยถาม

"เจ้าเก้า เจ้าไปที่แก๊งสามพยัคฆ์แล้วบอกให้หลิวเยี่ยปล่อยพี่สาวของซื่อหวินไปซะ"

ชายร่างกำยำพยักหน้า "เข้าใจแล้วขอรับ"

จากนั้นเขาก็หันไปมองซื่อหวินแล้วพูดอย่างใจเย็น "ตามข้ามา"

ซื่อหวินมองอย่างงุนงง

แค่นี้เองเหรอ?

ไม่ใช่ว่าอาจารย์จินฝูจะออกหน้าแทนหรือ?

ทำไมถึงเป็นศิษย์ของจินฝูไปได้ล่ะ?

แก๊งสามพยัคฆ์มีลูกน้องเป็นพันคน นอกจากนี้หลิวเยี่ยก็แข็งแกร่งมาก

แค่ส่งศิษย์ไปคนเดียว หลิวเยี่ยจะยอมหรือ?

เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของซื่อหวิน เซี่ยเหอจึงตบบ่าซื่อหวินก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "ซื่อหวิน ไปเถอะ ไปกับศิษย์พี่เก้าซะ"

"แค่ศิษย์พี่เก้าออกหน้าก็เพียงพอแล้ว!"

เมื่อเห็นแววตาที่หนักแน่นของเซี่ยเหอ ซื่อหวินจึงพยักหน้า "ขอบพระคุณศิษย์พี่เซี่ยมากขอรับ"

ซื่อหวินจึงหันหลังแล้วเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อออกจากโรงฝึกไป ซื่อหวิน ซื่อเหลียน โจวหยวน แม้แต่เจ้าหงก็ไม่ได้ฝึกต่อแต่ตามซื่อหวินไปด้วย

"ศิษย์พี่เก้า" นั้นไม่ได้สนใจอะไรและเดินไปที่แก๊งสามพยัคฆ์โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็มาถึงที่ตั้งของแก๊งสามพยัคฆ์

ที่ตั้งนี้ดูโอ่อ่ามากซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ริมทะเลสาบ

หน้าที่ตั้งแก๊ง มีชายฉกรรจ์ที่ดูแข็งแรงหลายคนเฝ้าอยู่

นี่เป็นครั้งแรกที่ซื่อหวินได้มาที่ตั้งของแก๊งสามพยัคฆ์

เขาเองก็ไม่ได้รู้เรื่องแก๊งสามพยัคฆ์มากนัก

รู้แค่ว่าแก๊งสามพยัคฆ์มีหัวหน้าอยู่สามคนซึ่งเป็นนักศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดและมีลูกน้องกว่าพันคนซึ่งเป็นหนึ่งในแก๊งใหญ่ของเมืองหลิวเฉิง

ที่ตั้งหลักของแก๊งสามพยัคฆ์จึงมีคนเยอะมาก

ซื่อหวินเริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาจะเข้าไปในแก๊งสามพยัคฆ์ได้อย่างไร?

“ศิษย์พี่เก้า” ไม่ได้หยุดเดิน แต่ตรงไปที่ทางเข้าแก๊งสามพยัคฆ์ทันที

ลูกน้องที่เฝ้าประตูเมื่อเห็นศิษย์พี่เก้า ซื่อหวิน และคนอื่นๆ จึงรีบเข้ามาขวาง

"หยุดก่อน พวกเจ้าเป็นใครกัน?"

ศิษย์พี่เก้าไม่แม้แต่จะมองและยื่นมือออกไปด้วยความเร็วราวสายฟ้าก่อนจะจับทั้งสองคนนั้นเอาไว้ในพริบตา

ศิษย์พี่เก้าโยนชายร่างกำยำทั้งสองออกไปทันที

"ปึ้งง"

ลูกน้องทั้งสองคนของแก๊งสามพยัคฆ์ถูกโยนลงกับพื้นอย่างแรง

ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์หลายคนที่กำลังฝึกดาบอยู่ก็เงยหน้าขึ้นและมองมาที่ศิษย์พี่เก้า ซื่อหวิน และคนอื่นๆ

ในลานบ้านนี้ มีลูกน้องของแก๊งสามพยัคฆ์อย่างน้อยสองถึงสามร้อยคน

สายตาของทุกคนต่างจ้องมองมาจนทำให้รู้สึกกดดัน

และคนพวกนี้ก็ล้วนเป็นอันธพาลของแก๊งสามพยัคฆ์

แม้แต่ซื่อหวินก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกร็งไปทั้งตัวและเอามือกุมดาบสั้นเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

แต่ศิษย์พี่เก้ากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ศิษย์พี่เก้าถีบประตูเข้าไปและเดินเข้าไปในห้องโถงของแก๊งสามพยัคฆ์ทันที

"เฮ้ยๆ นั่นเจ้าเก้าแห่งโรงฝึกดัชนีทองไม่ใช่รึ?"

"แล้วเจ้าเก้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ?!"

ในห้องโถง หลิวเยี่ยกำลังนั่งอยู่

นอกจากนี้ยังมีซื่อฮุ่ยที่ถูกมัดตัวไว้กับเก้าอี้อีก

"พี่ฮุ่ย!"

"น้องหวิน"

ซื่อหวินรีบวิ่งไปหาซื่อฮุ่ยทันที

"หืม?"

สีหน้าของหลิวเยี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองไปที่เจ้าเก้าแล้วพูดว่า "เจ้าเก้า ซื่อหวินได้ฆ่าลูกน้องคนสำคัญของข้าไป"

"ซื่อหวินเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาของโรงฝึกดัชนีทอง เจ้าคิดจะเข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ?"

เห็นได้ชัดว่าหลิวเยี่ยรู้ถึงสถานะของซื่อหวินแล้ว

ศิษย์ธรรมดาของโรงฝึกดัชนีทองแบบนั้น เขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็รู้ว่าโรงฝึกดัชนีทองจะไม่ปกป้องศิษย์ธรรมดา

เจ้าเก้ายังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดอย่างแผ่วเบา "ซื่อหวินเป็นศิษย์ที่โรงฝึกดัชนีทองให้ความสำคัญเป็นพิเศษ"

"ท่านอาจารย์ได้สั่งให้เจ้าปล่อยพี่สาวของซื่อหวินและห้ามยุ่งกับซื่อหวินอีก"

"เจ้าเข้าใจไหม?"

คำพูดของเจ้าเก้าทำให้หลิวเยี่ยถึงกับหน้าเสีย

เขาเป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งสามพยัคฆ์

เขาไม่ใช่คนธรรมดาในเมืองหลิวเฉิง

จะมีใครบ้างที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้?

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องอดทน

เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าคือเจ้าเก้า!

เจ้าเก้าแห่งโรงฝึกดัชนีทอง!

"เข้าใจแล้ว"

"ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นข้าก็คงขัดอะไรไม่ได้"

"ปล่อยตัวนางไปซะ!"

ถึงแม้ในใจของหลิวเยี่ยจะโกรธมาก แต่หลิวเยี่ยก็ยอมปล่อยซื่อฮุ่ยไป

หลังจากที่หลิวเยี่ยโบกมือ ลูกน้องของเขาจึงรีบปล่อยตัวซื่อฮุ่ยไป

ซื่อหวินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและรีบดึงซื่อฮุ่ยไปหลบหลังเจ้าเก้าทันที

"ไปกันเถอะ"

เมื่อเจ้าเก้าเห็นว่าซื่อฮุ่ยปลอดภัยแล้ว เขาจึงไม่พูดอะไรและหันหลังกลับไปทันที

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ออกมาจากที่ตั้งของแก๊งสามพยัคฆ์

ซื่อหวินยังคงรู้สึกว่าเหมือนฝันไปอยู่เลย

การช่วยพี่สาวของเขาออกมาได้มันง่ายขนาดนี้เลยหรือ?

ตั้งแต่ต้นจนจบ ศิษย์พี่เก้าเพียงแค่พูดไม่กี่คำเท่านั้น

แค่นั้น หลิวเยี่ยก็ยอมปล่อยพี่สาวของเขาออกมาง่ายๆแล้ว

ซื่อหวินเองก็อดไม่ได้ที่จะยกย่องโรงฝึกดัชนีทองขึ้นมาอีกขั้น

ดูเหมือนว่าโรงฝึกโรงฝึกดัชนีทองนี้จะไม่ธรรมดาจริงๆ

แม้ว่าแก๊งสามพยัคฆ์ที่ดูน่ากลัวและมีอิทธิพลมากในเมือง

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าโรงฝึกดัชนีทอง พวกเขากลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"แปลกใจล่ะสิ?"

ทันใดนั้น เจ้าเก้าก็พูดขึ้น

"ศิษย์พี่เก้า ทำไมแก๊งสามพยัคฆ์กับหลิวเยี่ยถึงได้กลัวโรงฝึกดัชนีทองของเราหรือขอรับ?"

ซื่อหวินอดไม่ได้ที่จะถาม

"ก็เพราะว่าพวกเขากลัวนักศิลปะการต่อสู้ของโรงฝึกดัชนีทองน่ะสิ!"

"แต่ไม่ใช่ว่ากลัวข้าหรอก พวกเขากลัวท่านอาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่ต่างหาก"

"ในเมืองหลิวเฉิงนี้ คนที่ไม่เกรงกลัวอาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่น่ะมีไม่ถึงสิบคนหรอก!"

แววตาของศิษย์พี่เก้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ซื่อหวินถึงกับเบิกตากว้าง แก๊งสามพยัคฆ์ที่มีลูกน้องเป็นพันคนกลับกลัวคนแค่สองคนจริงหรือ?

"ท่านอาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่แข็งแกร่งมากขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"นักศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงแข็งแกร่งมากขนาดไหนกันไหน?"

ซื่อหวินพึมพำกับตัวเอง ถึงแม้เขาจะฝึกถึงขั้นที่สองของการฝึกผิวแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งอะไรมากนัก

ดังนั้น เขาจึงไม่อาจเข้าใจได้เลยว่านักศิลปะการต่อสู้ระดับอาจารย์จินฝูจะแข็งแกร่งมากขนาดไหน?

"พอเจ้าฝึกถึงขอบเขตผิวหนังหิน เจ้าอาจจะพอเข้าใจขึ้นมาบ้างก็ได้"

ศิษย์พี่เก้า ไม่ได้อธิบายอะไรและเดินจากไป

….

ณ ที่ตั้งของแก๊งสามพยัคฆ์

"ป้าบบ!"

หลิวเยี่ยฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง

"แคร่ก"

โต๊ะตัวนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ลูกน้องในห้องต่างพากันก้มหน้าและไม่กล้าสบตาหลิวเยี่ย

พวกเขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

"จะรังแกกันมากเกินไปแล้ว!"

"ศิษย์ที่ให้ความสำคัญเป็นพิเศษบ้าบออะไรกัน?!"

"คิดว่าข้าไม่รู้อะไรเลยงั้นรึ? ซื่อหวินคงเอาเงินไปให้เจ้าอาจารย์จินฝูตาแก่จอมละโมบนั่นแน่ๆ!"

"จินฝูถึงได้ปกป้องมันแบบนั้น!"

ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้น "ท่านรองหัวหน้า พวกเราจะไม่จัดการกับซื่อหวินแล้วหรือขอรับ?"

"จัดการซื่อหวินงั้นรึ?"

"พวกเจ้าอยากให้ข้าตายเร็วๆหรือยังไงกัน?!"

"ตาแก่นั่นในโรงฝึกดัชนีทองไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยง่ายๆ โดยเฉพาะศิษย์พี่ใหญ่ของโรงฝึกดัชนีทอง..."

"ช่างเถอะ คราวนี้ข้าจะยอมปล่อยมันไปก่อน"

"ถ้าซื่อหวินยังเข้าสู่ขอบเขตผิวหนังหินไม่ได้ มันก็ยังเป็นศิษย์ของจินฝูไม่ได้"

"เมื่อถึงตอนนั้น ซื่อหวินก็ต้องออกจากโรงฝึกดัชนีทองอยู่ดี"

"หึๆๆ เมื่อถึงตอนนั้น มันก็จะไม่มีโรงฝึกดัชนีทองหนุนหลัง แล้วข้าจะจัดการเจ้าซื่อหวินนั่นด้วยมือข้าเอง!"

หลิวเยี่ยที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม แต่ตอนนี้กลับต้องเลือกที่จะอดทน!

เพราะเขาไม่กล้าไปยุ่งกับโรงฝึกดัชนีทอง!

แม้แต่แก๊งสามพยัคฆ์ทั้งแก๊งก็ยังไม่กล้ายุ่งกับโรงฝึกดัชนีทองด้วยซ้ำ!

ดังนั้นความแค้นนี้ เขาจึงทำได้แค่เก็บมันไว้ในใจ!