บทที่ 290: [บัตรแห่งความกตัญญู] วงเงิน 100,000 หยวนต่อเดือน และขวานเงินขวานทองในแม่น้ำ! 3
บทที่ 290: [บัตรแห่งความกตัญญู] วงเงิน 100,000 หยวนต่อเดือน และขวานเงินขวานทองในแม่น้ำ! 3
บทที่ 290: [บัตรแห่งความกตัญญู] วงเงิน 100,000 หยวนต่อเดือน และขวานเงินขวานทองในแม่น้ำ! 3
...
"บัตรแห่งความกตัญญู? วงเงินเดือนละ 100,000 หยวน!"
เมื่อเห็นข้อมูลข่าวกรองชิ้นแรกของวันที่อัปเดตขึ้นมา ดวงตาของเจียงเทาก็เบิกกว้างเป็นประกาย
สายตาของเขาจับจ้องไปที่หมายเหตุของ [บัตรแห่งความกตัญญู] และค้างอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน!
เดือนละ 100,000 หยวน ปีนึงก็ 1.2 ล้านหยวนเลยนะ!
ของชิ้นนี้มันมีหลักการทำงานคล้ายๆ กับ [บัตรเงินเดือน] เลย
เพียงแต่ [บัตรเงินเดือน] เอาไว้ใช้จ่ายเงินเดือนให้พนักงาน
ส่วน [บัตรแห่งความกตัญญู] เอาไว้ใช้จ่ายให้พ่อแม่หรือผู้หลักผู้ใหญ่นั่นเอง
"ยัยภรรยาจอมเปิ่นเอ๊ย มีอะไรทำไมไม่ยอมบอกผมตรงๆ คิดอะไรอยู่เนี่ยในหัวเล็กๆ นั่นน่ะ"
เจียงเทาก้มมองสวีลี่ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข แล้วลูบไล้ใบหน้าของเธอด้วยความทะนุถนอม
เจียงเทาไม่ได้เป็นคนใจแคบเหมือนที่สวีลี่คิดหรอกนะ
ส่วนเรื่องที่แม่ยายกับน้องสะใภ้เคยพูดจาถากถางเขาในอดีตนั้น...
ถ้าจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยก็คงจะเป็นการโกหก
แต่มันก็ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นต้องเก็บมาผูกใจเจ็บไปตลอดชีวิตหรอก
เจียงเทาไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น เขาปล่อยวางเรื่องพวกนั้นไปตั้งนานแล้ว
ไอ้พล็อตนิยายประเภทที่ตัวเอกรวยแล้วกลับไปแก้แค้นตอกหน้าแม่ยายกับน้องสะใภ้น่ะ เขาไม่ได้อินอะไรขนาดนั้นหรอก
ความคิดของเขาล่องลอยไปไกล ก่อนจะหันมาสนใจข้อมูลข่าวกรองชิ้นที่สองต่อ
[ข้อมูลข่าวกรองประจำวัน 02]: เมื่อวานนี้คุณได้ไปประกอบพิธีเซ่นไหว้ที่สุสานหลงเฉวียนให้กับซุนเสี่ยวเป่า ทำให้ได้รับข้อมูลข่าวกรองที่เกี่ยวข้อง— ลึกลงไป 15 เมตร ทางด้านหลังหลุมศพของซุนเสี่ยวเป่า ภายใต้โคลนตมในแม่น้ำเทียม มีขวานทองคำหนัก 1,000 กรัม และขวานเงินที่มีน้ำหนักเท่ากันซ่อนอยู่ ...
"บ้าเอ๊ย... ขวานทองคำกับขวานเงินใต้โคลนตมงั้นเหรอ!"
"นี่มันของที่เทพารักษ์องค์นั้นทำตกไว้ชัดๆ!"
เมื่อเห็นข้อมูลข่าวกรองชิ้นที่สองของวันนี้ ดวงตาของเจียงเทาก็ลุกวาวขึ้นมาอีกครั้ง!
ในปัจจุบัน ราคาทองคำยังคงพุ่งสูงอย่างต่อเนื่อง
ทองคำ 1,000 กรัม ต่อให้ไม่มีใบรับรอง ถ้าเอาไปขายให้พวกร้านทำทอง ก็ยังได้ราคาตั้ง 700,000 กว่าหยวนเชียวนะ!
"ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้คงต้องแวะไปที่สุสานอีกรอบซะแล้วล่ะ"
"เฒ่าซุน เฒ่าซุน นี่คือการชี้แนะจากสรวงสวรรค์ของนายหรือเปล่าเนี่ย?"
หลังจากอ่านข้อมูลข่าวกรองชิ้นที่สองซึ่งถูกกระตุ้นโดยเฒ่าซุนจบ เจียงเทาก็นึกถึงท่าทางของเฒ่าซุนขึ้นมาอีกครั้ง
"ฉันขอให้ชาติหน้า นายได้เกิดในครอบครัวที่ดีๆ นะ"
เจียงเทาอธิษฐานให้เฒ่าซุนในใจอย่างเงียบๆ แล้วเลื่อนไปดูข้อมูลข่าวกรองชิ้นที่สามของวันนี้
[ข้อมูลข่าวกรองประจำวัน 03]: เมื่อวานนี้คุณได้พูดคุยกับหลิวจื้อหยวนในกลุ่มวีแชต ทำให้ได้รับข้อมูลข่าวกรองที่เกี่ยวข้อง— ฟ่านเต๋อเปียว คนงานในฟาร์มวัว ได้สมรู้ร่วมคิดกับแก๊งขโมยวัวเพื่อขโมยวัวในฟาร์ม และจะลงมือในคืนนี้เวลา 01:00 น. หากแจ้งเบาะแสและป้องกันได้ทันท่วงที จะสามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายมูลค่ากว่า 300,000 หยวนได้! ...
"บ้าฉิบ! มีเกลือเป็นหนอนในฟาร์มวัวงั้นเหรอเนี่ย!"
เมื่อเห็นข้อมูลข่าวกรองชิ้นที่สาม เจียงเทาก็เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที ความง่วงงุนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง!
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนงานในฟาร์มวัวแอบสมคบคิดกับคนนอกเพื่อมาขโมยวัว!
แถมไอ้พวกนี้มันกะจะเอาซะคุ้มเลยนะเนี่ย!
ด้วยราคาวัวในปัจจุบัน กว่าจะได้เงิน 300,000 หยวน ก็ต้องขโมยไปตั้ง 20 กว่าตัวเชียวนะ!
"ฟ่านเต๋อเปียว..."
เจียงเทาไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนงานในฟาร์มเท่าไหร่นัก และเขาก็จำคนชื่อนี้ไม่ได้ด้วย
แต่คนแบบนี้ จะเก็บไว้ใช้งานต่อไม่ได้เด็ดขาด!
เขารีบสวมรองเท้า สวมชุดคลุมอาบน้ำทับชุดนอน แล้วเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น
เจียงเทากดเบอร์โทรศัพท์หาคุณลุงของเขาก่อนเป็นอันดับแรก
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—
เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานกว่าปลายสายจะรับ
"ฮัลโหล เสี่ยวเทา มีอะไรเหรอ"
ปลายสาย เสียงของคุณลุงที่ฟังสลึมสลือดังขึ้น พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำของผู้หญิง
"ลุงครับ เลิกนอนแล้วรีบไปเช็กดูที่ฟาร์มวัวเดี๋ยวนี้เลยครับ มีคนเพิ่งโทรมาบอกผมว่ามีคนเล็งจะมาขโมยวัวของเราน่ะครับ"
"ฟ่านเต๋อเปียวกับคนอื่นๆ ก็อยู่ที่ฟาร์มนี่นา ไม่น่าจะมี..."
เมื่อได้ยินคำพูดของคุณลุง เจียงเทาก็รู้สึกใจหายวาบ ไอ้ฟ่านเต๋อเปียวนี่แหละตัวการ!
"รีบไปดูเถอะครับ เดี๋ยวผมจะให้หลิวจื้อหยวนกับซ่านอวี่เฟยตามไปสบทบด้วย"
"เข้าใจแล้ว! เดี๋ยวลุงรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
"แค่นี้นะครับ เดี๋ยวผมจะโทรหาหลิวจื้อหยวนกับคนอื่นๆ ต่อ"
"โอเค!"
หลังจากคุยเรื่องสถานการณ์ในฟาร์มกับลุงเสร็จ
เจียงเทาก็โทรหาหลิวจื้อหยวนและซ่านอวี่เฟยตามลำดับ เพื่อให้พวกเขาพาคนไปที่ฟาร์มวัว
เขายังโทรหาเจียงเหอ พี่ชายของเขา เพื่อให้พาคนไปช่วยเสริมกำลังด้วย
เพื่อเป็นการข่มขวัญพวกแก๊งขโมยวัว ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งดี!
...
แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลงมาบนลานกว้างของฟาร์มวัวคฤหาสน์ตระกูลเถียน
ในโซนเลี้ยงสัตว์ วัวตัวใหญ่กว่า 300 ตัวกำลังนอนหลับใหลอยู่ในคอก
ภายในหอพักคนงาน ขวดเหล้าขาวและขวดเบียร์กลิ้งเกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมด
พนักงานเข้าเวรสามคนกำลังนอนกรนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่บนเตียงของตัวเอง
จู่ๆ ชายวัยกลางคนหัวโล้นร่างท้วมก็ลืมตาขึ้น
เขาไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่กลับนอนฟังเสียงต่างๆ ภายในห้องอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่าเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนหลับสนิทแล้ว เขาก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อดูเวลา
ตอนนี้เพิ่งจะ 00:10 น. ยังเหลือเวลาอีก 50 กว่านาทีกว่าจะถึงเวลาลงมือที่นัดแนะกันไว้
"ทำไมเวลาเดินช้าจังวะเนี่ย!"
ฟ่านเต๋อเปียวบ่นพึมพำเบาๆ ใบหน้าของเขาฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย
เพื่อให้แผนการของเพื่อนร่วมแก๊งเป็นไปอย่างราบรื่น
เขายอมควักกระเป๋าตัวเองซื้อเหล้าและกับแกล้มมามอมเหล้าเพื่อนร่วมงานที่เข้าเวรด้วยกันจนเมาพับไป
ถ้าปฏิบัติการครั้งนี้สำเร็จ เขาจะได้รับส่วนแบ่งตั้ง 50,000 หยวนเชียวนะ
เงิน 50,000 หยวน ถือเป็นเงินก้อนใหญ่มากสำหรับฟ่านเต๋อเปียว
เขานอนคิดทบทวนอยู่หลายวัน แต่สุดท้ายก็ทนต่อความเย้ายวนของเงินก้อนโตไม่ไหว
แถมงานนี้ เขาก็ไม่ต้องเสี่ยงอะไรเลยด้วยซ้ำ
พอเรื่องแดงขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ เขาก็แค่แกล้งทำเป็นว่าตัวเองเมาหนักจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวได้สบายๆ
อย่างมากเขาก็แค่มีความผิดฐานบกพร่องต่อหน้าที่ และโดนไล่ออกก็แค่นั้นเอง
"ขอโทษด้วยนะเฒ่าเถียน พอดีฉันร้อนเงินน่ะ ก็เลยต้องทำแบบนี้"
"หลานชายนายเก่งแถมยังรวยขนาดนั้น เงินแค่นี้คงไม่สะเทือนขนหน้าแข้งเขาหรอกมั้ง จริงไหม?"