บทที่ 10 เอ็นระเคียวเท็น

บทที่ 10 เอ็นระเคียวเท็น

“พระเจ้าช่วย นี่คือกัปตันของ ฟุโดมิเนะ เหรอคะเนี่ย? อ่อนโยนจัง หล่อมากเลย”

ชิบะ ซาโอริ ตาเป็นประกาย เธอใช้มือข้างหนึ่งปิดปาก ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ กว่าจะได้สติก็ตอนที่ อิโนอุเอะ มาโมรุ สะกิดเตือน จากนั้นจึงจับมือทักทายกับ คามิชิโระ รัน

เธอสมกับชื่อเสียงในฐานะหนึ่งในสุดยอดแฟนเกิร์ลจากเนื้อเรื่องต้นฉบับจริง ๆ

คามิชิโระ รัน ส่งสัญญาณให้การแข่งขันดำเนินต่อไป จากนั้นจึงเริ่มพูดคุยกับ อิโนอุเอะ มาโมรุ สั้น ๆ

นักข่าวสายเทนนิสนั้นเป็นที่ต้อนรับของทุกโรงเรียน เพราะข่าวที่พวกเขาเขียนสามารถช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้กับโรงเรียนได้

สำหรับ ฟุโดมิเนะ ในจุดนี้ สิ่งนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญมาก

ต้องเข้าใจก่อนว่าชื่อเสียงของ ฟุโดมิเนะ นั้นตกต่ำลงจนถึงขั้นที่แม้แต่นักเรียนจากโรงเรียนเดียวกันก็ยังไม่สนับสนุนชมรมเทนนิสเลย

“คามิชิโระคุง จริง ๆ แล้วด้วยเบื้องหลังของ คามิชิโระ กรุ๊ป คุณสามารถเข้าร่วมกับโรงเรียนที่มีโอกาสคว้าแชมป์มากกว่านี้ได้อย่างง่ายดาย ทำไมท้ายที่สุดคุณถึงเลือก ฟุโดมิเนะ ล่ะครับ?”

อิโนอุเอะ มาโมรุ เอ่ยถาม เปล่งเสียงบอกข้อสงสัยในใจของเขาออกมา

มีโรงเรียนให้เลือกมากมายในภูมิภาคคันโต และด้วยความสัมพันธ์ระหว่าง คามิชิโระ กรุ๊ป และตระกูลอาโทเบะ การเลือก เฮียวเทย์ น่าจะเป็นเหตุเป็นผลมากกว่า

“เพราะผมมีสัญญากับทาจิบานะเอาไว้น่ะครับ”

คามิชิโระ รัน ยิ้มและตอบกลับ:

“อีกอย่าง การนำโรงเรียนมัธยมต้นที่เป็นรองไปคว้าแชมป์ให้ได้ มันก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจมากเลยนะครับ”

เหตุผลคือแบบนี้นี่เอง!

อิโนอุเอะ มาโมรุ รู้สึกประหลาดใจกับความมั่นใจของ คามิชิโระ รัน

ในอดีตเขาเคยสัมภาษณ์กัปตันชมรมเทนนิสมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยได้ยินเหตุผลแบบเดียวกับ คามิชิโระ รัน มาก่อนเลย

เขาไม่ได้เข้าร่วมกับคนเก่งเพื่อแย่งชิงแชมป์ไปกับพวกนั้น กลับกัน เขาเลือกที่จะนำคนอ่อนแอไปสู่ชัยชนะ ช่างเป็นความมั่นใจที่เหลือเชื่ออะไรขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม มันค่อนข้างจะ... หยิ่งยโสไปหน่อยไหม?

หยิ่งยโส

นั่นคือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของ อิโนอุเอะ มาโมรุ

ทว่า ความมั่นใจของ คามิชิโระ รัน ทำให้เขานึกถึงใครบางคน

ตำนานเทนนิสผู้ไร้พ่ายเมื่อหลายสิบปีก่อน... เอจิเซ็น นันจิโร่

แต่เพื่อที่จะคว้าแชมป์ระดับชาติ ความมั่นใจเพียงอย่างเดียวยังไม่พอ

ฟุโดมิเนะ มีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่งั้นเหรอ?

เมื่อเห็นความสับสนของ อิโนอุเอะ มาโมรุ คามิชิโระ รัน ก็ไม่ได้อธิบายอะไร

พูดให้ถูกก็คือ อีกเดี๋ยว อิโนอุเอะ มาโมรุ ก็จะเข้าใจเองหลังจากได้ดูการแข่งขัน

ในเวลานี้ การแข่งขันในคอร์ตที่ 1 ใกล้จะจบลงแล้ว

ภายใต้การบุกเร็วของ คามิโอ อากิระ คะแนนมาถึง 4–1 โดยที่ คามิโอ อากิระ เป็นฝ่ายนำ

แต่คนช่างสังเกตจะเห็นได้ว่า ฟุตเวิร์กของ คามิโอ อากิระ ไม่ได้รวดเร็วเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว และร่างกายของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ในทางกลับกัน อิบุ ชินจิ แม้จะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเช่นกัน แต่ก็ยังรักษาระดับก้าวเท้าที่มั่นคงเอาไว้ได้ และพละกำลังที่ใช้ไปในแต่ละลูกที่ตีโต้กลับไปนั้นก็น้อยกว่า คามิโอ อากิระ มาก

“สปอต!”

หลังจากตีโต้ด้วยแบ็กสปิน ลูกก็พุ่งตรงไปยัง คามิโอ อากิระ ด้วยความเร็วที่ค่อนข้างช้า

“โอกาสทอง!”

คามิโอ อากิระ พุ่งไปถึงจุดที่ลูกตกในทันที แล้วง้างไม้เทนนิสขึ้น

วินาทีต่อมา ร่างกายของ คามิโอ อากิระ ก็แข็งทื่ออยู่กับที่ ปล่อยให้ลูกเทนนิสกระดอนออกนอกเส้นไป

“เกม 4–2”

“ชิ เทคนิคนั่นอีกแล้วเหรอ? ช่างเถอะ ฉันจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีก”

คามิโอ อากิระ นวดข้อมือตัวเองด้วยความหงุดหงิด แต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดมาก

“เอ๊ะ ทำไม คามิโอ อากิระ ถึงไม่สามารถแม้แต่จะตีลูกนั้นกลับไปได้ล่ะคะ?”

ชิบะ ซาโอริ เอ่ยถามด้วยความงุนงง

อิโนอุเอะ มาโมรุ ขมวดคิ้ว

ด้วยประสบการณ์หลายสิบปีในฐานะแฟนเทนนิส เขาไม่สามารถหาเหตุผลได้ในชั่วขณะนั้น

“นั่นคือเทคนิคอะไรสักอย่างเหรอครับ?”

เขามองไปที่ คามิชิโระ รัน โดยหวังว่าจะได้รับคำอธิบาย

“นี่คือ สปอต ของ อิบุ ชินจิ ครับ ด้วยการหวดลูกท็อปสปินและสไลซ์อย่างต่อเนื่อง เขาทำให้กล้ามเนื้อของคู่แข่งเกิดอาการหดเกร็ง นำไปสู่อาการอัมพาตชั่วขณะ”

“นั่นเป็นเทคนิคที่น่าสนใจมากเลยครับ แต่มันยังไม่สมบูรณ์ใช่ไหมครับ?”

อิโนอุเอะ มาโมรุ สังเกตเห็นว่า แม้ คามิโอ อากิระ จะเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังทำคะแนนได้ อิบุ ชินจิ มักจะต้องการการตีโต้กลับไปอย่างน้อยยี่สิบลูก เพื่อก่อให้เกิด สปอต หนึ่งครั้ง

“ไม่เลวเลยครับ การควบคุมคือสไตล์ที่เหมาะกับเขาที่สุด แต่เขายังไม่ตระหนักอย่างถ่องแท้ว่าแมตช์นี้ใกล้จะจบลงแล้ว”

คามิชิโระ รัน ยิ้มและพยักหน้า

นับตั้งแต่มีการใช้ สปอต อิบุ ชินจิ ก็เริ่มมีแนวโน้มที่จะตีตื้นไล่ตามทัน

แม้ คามิโอ อากิระ จะมีความได้เปรียบจากสี่แต้มก่อนหน้านี้ แต่ใคร ๆ ก็ดูออกว่า อิบุ ชินจิ ที่ถนอมพละกำลังไว้ได้มากกว่า ได้เปรียบไปแล้ว

ตาชั่งแห่งชัยชนะเริ่มเอนเอียงไปทาง อิบุ ชินจิ

“เกม 4–3”

“เกม 4–4”

“เกม 5–4 คามิโอ อากิระ เป็นฝ่ายนำ”

“เกม 5–5”

ในท้ายที่สุด การแข่งขันก็ลากยาวไปจนถึงไทเบรก ซึ่ง อิบุ ชินจิ เป็นฝ่ายชนะไป 14–12

พละกำลังของ คามิโอ อากิระ หมดลงไปนานแล้ว เขาอาศัยพึ่งพาแค่พลังใจล้วน ๆ เพื่อยืนหยัดเอาไว้

การแข่งขันจบลง และ คามิชิโระ รัน ก็ได้รับความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับทั้งสองคนคร่าว ๆ แล้ว

“ทาจิบานะ คิปเป ปะทะ คามิชิโระ รัน”

ตามเสียงประกาศของกรรมการ คามิชิโระ รัน ก็หยิบไม้เทนนิสเอ็นกากบาทอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาออกมา แล้วเดินไปที่กลางคอร์ต

“เริ่มแล้วสินะ การต่อสู้ระหว่างกัปตันคนปัจจุบันกับอดีตกัปตันของ ฟุโดมิเนะ ถ่ายไว้ให้ดีล่ะ ซาโอริ”

อิโนอุเอะ มาโมรุ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“ทราบแล้วค่ะ รุ่นพี่ ฉันจะถ่ายรูปไว้เยอะ ๆ เลย”

ชิบะ ซาโอริ ยกกล้องในมือขึ้น เผยสีหน้าของแฟนเกิร์ลออกมา:

“เขาหล่อแถมยังมีนิสัยอ่อนโยนขนาดนั้น สไตล์การเล่นของเขาจะต้องอ่อนโยนมากแน่ ๆ เลยค่ะ”

“เริ่มการแข่งขันได้”

กรรมการประกาศ

“การแข่งระหว่างกัปตันกับรองกัปตัน อยากรู้จังว่าใครจะชนะ”

คามิโอ อากิระ และ อิบุ ชินจิ ที่หมดเรี่ยวแรงไปอย่างสมบูรณ์ นั่งพิงเก้าอี้ค้ำยันกันและกัน สายตาจับจ้องไปที่คอร์ต

“นี่มันแมตช์ของกัปตันนี่นา! ขอโทษด้วยนะ! ฮะโดคิว!”

แฟนคลับตัวยงอย่าง อิชิดะ เท็ตสึ คำราม รีบจบแมตช์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งพรวดไปที่อัฒจันทร์

บนคอร์ต

“คามิชิโระ โปรดอย่าออมมือให้ฉันนะครับ”

ทาจิบานะ คิปเป สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจังขณะมองไปที่ คามิชิโระ รัน

เขารู้ตัวดีว่าเขาจำเป็นต้องตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เพื่อที่จะค้นพบตัวตนในอดีตของเขาให้เจอ และอาจจะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

“เพื่อ การแข่งขันระดับชาติ!”

ทาจิบานะ คิปเป กำไม้เทนนิสในมือแน่น

“งั้นเหรอ? ฉันหวังว่านายจะไม่พังทลายลงไปซะก่อนนะ เจ้าส้ม”

ท่วงท่าของ คามิชิโระ รัน ดูผ่อนคลาย ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

สรรพนามและน้ำเสียงเช่นนั้นทำให้ ทาจิบานะ คิปเป อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ในความทรงจำของเขา คามิชิโระ รัน ในโหมดนี้อันตรายเป็นอย่างมาก

ปึง... ปึง...

ทาจิบานะ คิปเป เดาะลูกเทนนิสลงพื้นแรง ๆ สายตาจับจ้องไปที่ คามิชิโระ รัน

เขาปรับจังหวะหายใจเล็กน้อย กดข่มความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดลงไป

การแข่งขันแมตช์นี้มีความสำคัญต่อเขามาก

ขณะที่เสียงลูกเทนนิสกระทบพื้นคอร์ตดังอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงัดลง

ฟุ่บ

ภายใต้สายลม ร่างกายของ คามิชิโระ รัน ขยับไปตามจังหวะที่แปลกประหลาด

ไร้จุดอ่อน!

ไม่มีช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย!

แม้จะแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็แผ่แรงกดดันมหาศาลออกมาแล้ว!

สายตาของ ทาจิบานะ คิปเป เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถหาช่องโหว่ใด ๆ ในตัวคู่แข่งได้ ทาจิบานะ คิปเป ก็ไม่คิดจะยืดเวลาออกไปอีก เขาโยนลูกขึ้นฟ้า เหยียดตัวจนสุด ง้างไม้เทนนิสขึ้นสูง แล้วหวดสมาชลงมาอย่างรุนแรง

ปัง!

ด้วยเสียงกระทบอันกังวาน ลูกเทนนิสก็พุ่งทะยานไปยังฝั่งคอร์ตของ คามิชิโระ รัน ด้วยความเร็วสุดขีด

“ความเร็วของลูกนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัปตันแห่ง เฮียวเทย์ คนนั้นเลยนี่นา!”

บนอัฒจันทร์ผู้ชม คามิโอ อากิระ และคนอื่น ๆ ต่างสบตากัน

“...ถึงแม้เทคนิคและรูปแบบต้นฉบับของ สัญชาตญาณสัตว์ป่า จะถูกผนึกเอาไว้ แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็แทบจะไล่ตาม อาโทเบะ ทันแล้ว...”

ร่องรอยแห่งความชื่นชมฉายวาบขึ้นในดวงตาของ คามิชิโระ รัน ทาจิบานะ คิปเป ไม่ได้ทำให้คำชี้แนะที่เขาเคยให้ไว้เมื่อหลายปีก่อนต้องสูญเปล่า

ลมหายใจแห่งราชสีห์ ซึ่งสามารถเรียกได้อีกอย่างว่า สัญชาตญาณสัตว์ป่า

หลังจากวิวัฒนาการมายาวนาน สัญชาตญาณสัตว์ป่า ในตัวมนุษย์ก็ได้ดับสูญลงไปแล้ว

นักเทนนิสที่ปลุก สัญชาตญาณสัตว์ป่า ให้ตื่นขึ้นมาได้นั้นหาได้ยากยิ่ง พวกเขาจะพึ่งพาสัญชาตญาณการรับรู้ถึงอันตรายในการเล่น ซึ่งมักจะสามารถปลดปล่อยศักยภาพทางร่างกายออกมาได้ถึง 100%

ในมุมมองของ คามิชิโระ รัน แล้ว สัญชาตญาณสัตว์ป่า ถือเป็นสิ่งที่คู่ควรแก่การพัฒนาอย่างแท้จริง

“เพื่อเป็นรางวัลให้กับนาย ฉันจะให้นายได้ลิ้มรสขุมนรกก็แล้วกัน”

“ดื่มกินจากสี่มหาสมุทร ครอบครองสุดปลายฟ้า พลิกผันทุกสรรพสิ่ง จงตัดขาด... เอ็นระเคียวเท็น”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล