บทที่ 25 ไม่เหมือนข้า ข้ามีแต่จะปวดใจแทนท่านพี่~

ซูเมี่ยวมี่ยวนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง มือหนึ่งเท้าคาง ส่วนอีกมือชี้ไปที่หลี่ฉางจวี น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ศิษย์น้องหญิงหกงั้นหรือ?”

หลี่ฉางจวีขมวดคิ้วครุ่นคิด

“ท่านพี่ฉางจวีลืมไปแล้วหรือ? หลังจากที่ศิษย์พี่หญิงใหญ่และศิษย์พี่หญิงรองกลับไป ก็เป็นข้ากับท่านที่... อิอิ...”

ซูเมี่ยวมี่ยวโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าของหลี่ฉางจวี ลมหายใจหอมกรุ่นดุจดอกกล้วยไม้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดหลี่ฉางจวีก็จำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ เขาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ “เวรเอ๊ย เจ้าคือศิษย์น้องหญิงหกจริงๆ ด้วย!”

“อิอิ ใช่แล้ว ข้าเอง ข้าคือซูเมี่ยวมี่ยว ท่านพี่ฉางจวีจำข้าไม่ได้จริงๆ หรือ?

พวกเราเพิ่งจากกันแค่สองเดือน ท่านพี่ฉางจวีก็ลืมข้าเสียแล้ว ข้าปวดใจเหลือเกิน...”

ซูเมี่ยวมี่ยวกะพริบตาดอกท้อปริบๆ ทอดถอนใจอย่างน่าสงสาร

“หยุดๆๆ!”

หลี่ฉางจวีรีบโบกมือห้าม “เจ้าบอกว่าเจ้าคือซูเมี่ยวมี่ยวอย่างนั้นหรือ?”

คุณหนูจอมวีนผู้เอาแต่ใจกลายร่างเป็นยัยชาเขียวผู้แสนดีไปได้ยังไงเนี่ย?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

“เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าจะถอนหมั้นกับข้าไม่ใช่หรือ? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

หลี่ฉางจวีเอ่ยถาม พลางมองซูเมี่ยวมี่ยวที่สวมเพียงเอี๊ยมตัวในบางเบา

ซูเมี่ยวมี่ยวก้มมองเสื้อผ้าของตนเองแล้วเอ่ยอย่างออดอ้อน “ข้าก็แค่สงสารที่ท่านถูกศิษย์พี่หญิงใหญ่กับศิษย์พี่หญิงรองทิ้งไป

ศิษย์พี่หญิงทั้งสองนี่ก็จริงๆ เลย มีอะไรให้ต้องทะเลาะกันด้วย? ข้าที่เป็นตัวจริงยังไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ พวกนางมีสิทธิ์อะไรมาทะเลาะกันจนทำให้ท่านพี่ฉางจวีต้องอารมณ์เสีย...

ไม่เหมือนข้า ข้ามีแต่จะปวดใจแทนท่านพี่~”

จากคุณหนูจอมวีนกลายเป็นสายแบ๊วขี้อ้อนเนี่ยนะ?

หลี่ฉางจวีขนลุกซู่จนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

“อีกอย่าง ท่านพี่ฉางจวี ท่านเข้าใจข้าผิดไปได้อย่างไร... ข้าไม่เคยคิดอยากจะถอนหมั้นเลยนะ คนที่ข้าชอบก็คือท่านชัดๆ”

“…” หลี่ฉางจวี

แล้วใครกันที่บอกเมื่อสองเดือนก่อนว่าชาตินี้จะไม่มีวันแต่งงานกับเขาเด็ดขาด?

นี่มันเปลี่ยนสีไวยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษเสียอีกไม่ใช่หรือไง?

ซูเมี่ยวมี่ยวเงยหน้ามองหลี่ฉางจวี เมื่อเห็นว่าเขายังคงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นางก็รีบอธิบายต่อ

“ท่านพี่ฉางจวี พวกเราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก แถมยังมีสัญญาหมั้นหมายกันอีก

ข้ารักท่านมาตลอด ข้าจะตัดใจถอนหมั้นกับท่านลงได้อย่างไร?”

ในนิยายต้นฉบับ การแต่งงานครั้งนี้เป็นสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่เยาว์วัยที่พ่อแม่บุญธรรมของหลี่ฉางจวีและตระกูลซูได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่พวกเขายังเด็ก

สองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีและไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ

ดังนั้น ตอนที่หลี่ฉางจวีอายุได้สิบขวบ เขาจึงถูกหมั้นหมายกับซูเมี่ยวมี่ยว รอเพียงให้พวกเขาโตเป็นผู้ใหญ่ก็จะเข้าพิธีวิวาห์กัน

หลี่ฉางจวีไม่ได้ต่อต้านสัญญาหมั้นหมายนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ซูเมี่ยวมี่ยวก็หน้าตาสะสวยมาตั้งแต่เด็ก

ส่วนซูเมี่ยวมี่ยวตัวน้อยก็ไม่ได้คัดค้านเช่นกัน แถมยังสนิทสนมกับหลี่ฉางจวีมากเสียด้วยซ้ำ หลังจากเข้าสำนัก นางมักจะแสดงตัวว่าเป็นคู่หมั้นของหลี่ฉางจวีอยู่เสมอ จนกระทั่งเย่เหยียนก้าวเข้ามาในสำนัก นางก็กลับกลายเป็นหลงใหลคลั่งไคล้เขาอย่างกับโดนทำเสน่ห์ใส่

เมื่อสองเดือนก่อน ซูเมี่ยวมี่ยวยังขู่กรรโชกจะถอนหมั้นอยู่เลย

ทว่าตอนนี้ ซูเมี่ยวมี่ยวกลับเปลี่ยนใจอีกครั้ง ถึงขนาดร่วมเตียงกับเขา... แล้วบอกว่าจะไม่ถอนหมั้นแล้วเนี่ยนะ?

มีบางอย่างผิดปกติ ผิดปกติมาก!

มันต้องมีปัญหาตรงไหนสักที่แน่ๆ

อีกอย่าง เหตุใดคาร์แรคเตอร์ของบรรดาตัวละครหญิงในนิยายต้นฉบับถึงได้พากันหลุดโลกไปทีละคนแบบนี้ล่ะ?

หรือว่า...

นักเขียนสวะนั่นจะเลื่อนขั้นให้ตัวร้ายอย่างข้ากลายเป็นพระเอกไปแล้ว?

เปลี่ยนจากพล็อตตัวไร้ค่า กลายมาเป็นพล็อตตัวร้าย ให้ข้าได้เหยียบย่ำบุตรแห่งโชคชะตาอย่างนั้นหรือ?

จากประสบการณ์การอ่านนิยายมาอย่างโชกโชนของข้า มันมีความเป็นไปได้สูงมาก!

และสถานการณ์ที่คาร์แรคเตอร์ของนางเอกพังทลายลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ก็เป็นไปได้มากที่สุดเลยว่า—

จะเป็นพล็อตแนวสมุดบันทึก?

พวกนางบังเอิญไปอ่านเจอสมุดบันทึกที่หลี่ฉางจวีทิ้งไว้ แล้วค่อยๆ ตระหนักได้ว่าตนเองเข้าใจหลี่ฉางจวีผิดไป จึงอยากจะชดเชยให้เขา เลยทำให้คาร์แรคเตอร์ของพวกนางต้องหลุดกรอบไปแบบนี้?

ไม่สิ หลี่ฉางจวีไม่เคยเขียนไดอารี่สักหน่อย!

คนปกติที่ไหนเขาเขียนไดอารี่กัน?

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นพล็อตได้ยินเสียงในใจ!

นี่คือมุกที่ถูกใช้บ่อยที่สุดในนิยายแนวตัวร้ายเลยนี่หว่า!

“ท่านพี่ฉางจวี เหตุใดท่านถึงไม่ยอมพูดกับข้าล่ะ? ข้าทำอะไรผิดให้ท่านโกรธหรือเปล่า?”

ขณะที่พูด นางก็เอื้อมแขนเรียวขาวเนียนไปโอบคล้องคอเขาไว้ แล้วเบียดตัวซุกเข้าในอ้อมอกของเขา

ฟาวล์! นี่มันจงใจเอาหน้าอกมาเบียดกันชัดๆ

หลี่ฉางจวีไม่คาดคิดเลยว่าซูเมี่ยวมี่ยว แม้อายุจะยังน้อย แต่กลับเติบโตได้ดีถึงเพียงนี้

เรื่องที่มู่หรงไต้ไต้ ‘ก้มหน้ามองไม่เห็นปลายเท้า’ อาจจะเป็นความงามจอมปลอม แต่นี่ของซูเมี่ยวมี่ยวน่ะผ่านการพิสูจน์มาแล้วว่าเป็นของแท้แม่ให้มา

ซูเมี่ยวมี่ยวสัมผัสได้ถึงบางอย่างจริงๆ นางจึงกุมข้อมือของหลี่ฉางจวีไว้ ยกฝ่ามือของเขาขึ้นมา แล้วเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวาน “ข้าเจ็บหน้าอกจังเลย ท่านพี่ฉางจวีเป่าให้หน่อยสิ~”

หลี่ฉางจวี: ข้าอุตส่าห์ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน สายตาก็สำรวมถึงเพียงนี้ แต่นางยังดูออกอีกหรือ?

ชัดเลย ชัดเจน!

พล็อตได้ยินเสียงในใจแน่นอน

มิน่าล่ะช่วงนี้คาร์แรคเตอร์ของพวกนางถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหัน ที่แท้พวกนางก็สามารถได้ยินเสียงในใจของข้างั้นสินะ?

ซูเมี่ยวมี่ยวแสดงท่าที: นางมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าผู้ชายคนไหนกำลังมีความคิดอกุศล ต่อให้ท่านพี่ฉางจวีจะไม่ได้คิดอกุศลก็เถอะ แต่ตราบใดที่เขาเป็นผู้ชาย เขาย่อมไม่มีทางปฏิเสธได้ลงหรอก!

หลี่ฉางจวีกำลังจะยื่นมือออกไป แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจและชักมือกลับมา

ข้าควรจะลองทดสอบนางดูอีกรอบดีไหมนะ?

‘ซูเมี่ยวมี่ยว ยัยงั่ง!’

“ชิ! ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว!”

ซูเมี่ยวมี่ยวเห็นหลี่ฉางจวีชักมือกลับ นางก็หันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ มุดหน้าลงกับหมอนอย่างแง่งอน พวงแก้มป่องๆ ของนางแทบจะชี้ขึ้นฟ้า

เมื่อเห็นเช่นนี้ ความสับสนของหลี่ฉางจวีก็กระจ่างแจ้งในทันที

พล็อตได้ยินเสียงในใจชัวร์! ไม่ผิดแน่!

ดูเหมือนว่าต่อไปนี้ข้าคงต้องระวังความคิดให้มากขึ้นแล้วสิ

ก่อนหน้านี้ข้าคงไม่ได้แอบด่าพวกนางในใจหรอกใช่ไหม?

หลี่ฉางจวีทบทวนความทรงจำอย่างระมัดระวัง และยืนยันได้ว่าตนเองไม่ได้ทำเช่นนั้น ในที่สุดเขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ การทำภารกิจของระบบให้สำเร็จจะไม่ยิ่งง่ายดายขึ้นเป็นสองเท่าหรือไง?”

มุมปากของหลี่ฉางจวีโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ รู้สึกยินดีปรีดาอยู่ลึกๆ

ซูเมี่ยวมี่ยวได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของเขา นางแอบลืมตาขึ้นมาอย่างเงียบๆ และเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงงันไป

ท่านพี่ฉางจวีเป็นอะไรไป?

ทำไมจู่ๆ ถึงได้ยิ้มออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยล่ะ? แต่รอยยิ้มนี้น่าหลงใหลเกินไปแล้ว...

“เฮ้ย หยุดเลยนะ ศิษย์น้องหญิงหก เจ้ากัดตรงไหนเนี่ย!”

“ซี้ด~”

...

สองชั่วยามผ่านไป

“แย่ล่ะสิ เวลาใกล้จะหมดแล้วเนี่ย ถึงจะยืนยันได้แล้วว่าพวกนางได้ยินเสียงในใจข้า แต่ถ้าภารกิจระบบไม่เสร็จ ข้าก็ยังต้องตายอยู่ดี!

ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปง้อเซียวหงหยวนที่ตำหนักฉีหวงเดี๋ยวนี้แล้ว!”

หลี่ฉางจวีปรายตามองซูเมี่ยวมี่ยวที่สลบไสลไม่ได้สติ จากนั้นก็พุ่งพรวดออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังตำหนักฉีหวงทันที

...

ภายในตำหนักฉีหวง เซียวหงหยวนกำลังตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก

นางร้องไห้ฟูมฟายมาค่อนคืน และในช่วงครึ่งหลังของคืน นางก็ตัดสินใจที่จะพยายามให้มากขึ้น

จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย พละกำลังทางร่างกายของนางก็หมดลง นางจึงหยุดการบำเพ็ญเพียร

“ขอบเขตร้อยแม่น้ำบรรจบขั้นห้า! ข้าอยู่ห่างจากไป๋ซูเยว่เพียงแค่ขอบเขตใหญ่เดียวเท่านั้น!”

เซียวหงหยวนหยัดกายลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ในช่วงระยะเวลานี้ ความก้าวหน้าของนางเป็นไปอย่างรวดเร็ว หากยังคงรักษาความเร็วในระดับนี้ไว้ได้ อีกปีครึ่ง นางก็จะสามารถก้าวข้ามศิษย์พี่หญิงและกดข่มนางได้อย่างราบคาบ

“ถึงเวลานั้น ข้าจะต้องทวงคืนทุกสิ่งที่สูญเสียไปเมื่อคืนนี้กลับมาให้จงได้ ข้าจะต้องกดข่มไป๋ซูเยว่ให้อยู่หมัด จากนั้นก็ต่อหน้านาง... กระหน่ำจัดหนักจวีจวีน้อยซะ!”

ภาพเหตุการณ์นั้นวาบผ่านเข้ามาในหัวของเซียวหงหยวน ทำเอานางรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที