บทที่ 13 หล่อนอาจจะไม่ได้ชอบผม

บทที่ 13 หล่อนอาจจะไม่ได้ชอบผม

จ้าวหย่งยืนอยู่ริมประตู พอหันหลังกลับหลังจากรินน้ำเสร็จ เขาก็แอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างสองสามวันนี้อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว เสื้อเชิ้ตแขนยาวของเขาจึงทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย ชายหนุ่มปลดกระดุมปลายแขนเสื้อแล้วพับขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำสีคร้ามแดด

เมื่อรู้สึกเย็นสบายขึ้น จ้าวหย่งก็พรูลมหายใจออกมายาวๆ เขายืนเอียงตัวเล็กน้อย แสร้งทำเป็นมองหลี่ม่านจวินผ่านเงาสะท้อนในประตูกระจกอย่างไม่ตั้งใจ

ชุดเดรสสีขาวเข้ารูปโอบรัดเรือนร่างอรชร เข็มขัดหนังหัวโลหะสีทองเหลืองคาดทับเอวคอดกิ่ว ช่วยเบรกความอ่อนหวานของชุดเดรสสีขาว และเพิ่มกลิ่นอายความสง่างามเรียบหรู

ผมสีดำขลับครึ่งหนึ่งถูกรวบไว้ด้วยหนังยาง ส่วนที่เหลือปล่อยสยายประบ่า แสงแดดที่สาดส่องผ่านกระจกกระทบเส้นผมจนทอประกายเงางามดุจแพรไหม

ปอยผมระทัดเจิดจ้าล้อลมเบาๆ หญิงสาวยกนิ้วเรียวขึ้นทัดปอยผมไว้หลังใบหู ก่อนจะหันมาสบตา

แสงแดดอำพรางรูขุมขนเล็กๆ บนใบหน้า ซ่อนเร้นทุกรอยตำหนิ โครงหน้ารูปไข่อวบอิ่มของเธอดูไร้ที่ติราวกับหยกขาวบริสุทธิ์เมื่อต้องแสง

ลูกกระเดือกของจ้าวหย่งขยับขึ้นลง ดวงตาของเขาไม่อาจละไปจากเธอได้ขณะเอ่ยถามเสียงเบา "รับน้ำเพิ่มไหมครับ?"

พอถามจบ เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเสียงตัวเองแหบพร่าขนาดไหน เขาจึงกระแอมไอเบาๆ สองครั้งเพื่อแก้คอแห้งอย่างไม่มีสาเหตุ จ้าวหย่งรู้สึกว่าตัวเองก็ชักจะหิวน้ำขึ้นมาเหมือนกัน

ดังนั้น โดยไม่รอคำตอบจากหลี่ม่านจวิน เขาก็บอกเธอว่า "เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำอัดลมมาให้นะครับ" จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินลงบันไดสองขั้นหน้าประตู แล้วตรงดิ่งเข้าไปในร้านค้าเล็กๆ ข้างๆ

ริมฝีปากของหลี่ม่านจวินคลี่เป็นรอยยิ้ม สายตาของเธอทอดมองไปยังประตูร้านค้า มองเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนบนหลังมือของจ้าวหย่งขณะที่เขาเปิดตู้เย็น ท่อนแขนอันแข็งแรงของเขาดูทรงพลัง ทว่ากลับดูขัดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่อย่างดูดีมีสไตล์ในวันนี้

เธอละสายตาไปเมื่อเจ้าของมือนั้นจ่ายเงินเสร็จและเตรียมจะหันกลับมา

ป้าอู๋และย่าเฉียวสบตากันอย่างรู้ทัน หนุ่มสาวสองคนนี้ในวันนี้เห็นทีจะถูกตาต้องใจกันเข้าให้แล้ว

อย่างน้อยย่าเฉียวก็มั่นใจว่าเสี่ยวหย่ง เจ้าเด็กแสบคนนี้ คงจะตกหลุมรักแม่หนูคนนี้เข้าเต็มเปา เธอไม่เคยเห็นเขาเอาอกเอาใจใครขนาดนี้มาก่อน

น้ำอัดลมรสส้มเพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็นกำลังเย็นเจี๊ยบ จ้าวหย่งเปิดฝาทั้งสี่ขวดทีละขวด เสียบหลอด แล้วยื่นขวดแรกให้หลี่ม่านจวิน

"อากาศร้อน ดื่มอะไรเย็นๆ จะได้ชื่นใจครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

ย่าเฉียวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว "เสี่ยวหย่ง เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวเช้ามาหรือไง ทำไมเสียงถึงได้เบาหวิวขนาดนั้น?"

จ้าวหย่งปรายตามองหลี่ม่านจวินเป็นอันดับแรก เมื่อเห็นเธอยิ้มกับคำแซวนั้น เขาก็ส่งค้อนขวับให้ย่าเฉียวด้วยความเขินอาย

เขารีบหันกลับมาหาเธอแล้วอธิบาย "กินมาครับ ปกติผมไม่ใช่คนพูดเสียงดัง"

หลี่ม่านจวินพยักหน้ารับคำ ก่อนจะก้มลงดูดน้ำอัดลม รสชาติแรกที่สัมผัสปลายลิ้นพาให้หวนนึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก

จ้าวหย่งแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ลำคอของเขาแห้งผากจนแทบไหม้ เขารีบยกน้ำอัดลมขึ้นดื่มรวดเดียวไปกว่าครึ่งขวด

น้ำอัดลมไหลทะลักลงคอจนเขาต้องรีบยกมือปิดปาก กลั้นเรอเอาไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลี่ม่านจวินกำลังมองมาที่เขา ปลายหูของเขาก็แดงเถือกขึ้นมาทันที

บรรยากาศในร้านตัดผมเล็กๆ แห่งนี้ดูมีนัยยะแอบแฝง ย่าเฉียวและป้าอู๋ต่างก็ทวงถามหาน้ำอัดลมของตัวเอง จ้าวหย่งจึงได้สติและรีบส่งน้ำอัดลมที่เตรียมไว้ให้พวกเธอ บรรยากาศจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ป้าอู๋จิบน้ำอัดลม ถอนหายใจด้วยความชื่นใจ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม "ม่านจวิน นี่แหละจ้าวหย่งคนที่ป้าเล่าให้ฟัง เป็นเด็กหนุ่มที่ดีใช่ไหมล่ะ?"

หลี่ม่านจวินปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ปลายหูของเขาแดงระเรื่อ ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแท้จริงแล้วเขากำลังตั้งใจรอฟังคำตอบของเธออย่างใจจดใจจ่อ เธอพยักหน้าเบาๆ "ก็ดีค่ะ"

'ก็ดี' รอยยิ้มที่เพิ่งจะผุดขึ้นตรงมุมปากของจ้าวหย่งพลันหุบลงทันที ตกลงว่าดีหรือไม่ดีกันแน่?

หรือว่าเธอแค่คิดว่าเขาดีนิดหน่อย แต่ยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่?

จ้าวหย่งมองไปยังย่าเฉียว ซึ่งตอนนี้ทายาดัดผมให้ลูกค้าเสร็จและกำลังล้างมืออยู่ "ย่าจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอครับ?"

ย่าเฉียวอดหัวเราะไม่ได้ ทีตอนนี้ล่ะนึกถึงเธอขึ้นมาเชียว ใครกันนะที่ก่อนหน้านี้ทำเป็นไม่สนใจ เอะอะก็บอกว่า 'แล้วแต่' ไปซะทุกอย่าง?

แต่พอเห็นท่าทางร้อนรนของชายหนุ่ม ย่าเฉียวก็ไม่อยากให้เขาพลาดหญิงสาวดีๆ แบบนี้ไป เธอถือขวดน้ำอัดลมเดินเข้ามาหา พลางพูดไปดื่มไป:

"ม่านจวิน นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ช่วงเที่ยงร้านนี้จะยุ่งที่สุด แถมที่ทางก็แคบ นั่งตรงนี้คงไม่สะดวก ให้เสี่ยวหย่งพาหนูไปหาอะไรกินที่ร้านอาหาร แล้วค่อยให้เสี่ยวหย่งพาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะดีไหม? พวกหนุ่มสาวจะได้คุยกันตามประสา ว่ายังไงจ๊ะ?"

ป้าอู๋รีบเสริม "ใช่ๆ จะมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ในร้านนี้ทำไมกัน เป็นวัยรุ่นก็ต้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างสิ! ป้าไม่ไปหรอก จะอยู่ช่วยคุณน้าต้อนรับลูกค้าที่นี่แหละ พวกเธอสองคนไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะ แค่อย่าพลาดรถบัสเที่ยวบ่ายกลับบ้านก็พอ"

หนุ่มสาวทั้งสองมองหน้ากัน จ้าวหย่งจึงชิงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "มีร้านอาหารอยู่ตรงถนนคนเดินครับ ได้ยินมาว่าข้าวผัดร้านนั้นอร่อยมาก"

ยังไม่ทันขาดคำ ย่าเฉียวก็ผลักเขาออกไป "กินข้าวผัดอะไรกัน! มีร้านอาหารฝรั่งอยู่ตรงสี่แยกไม่ใช่หรือไง? ไปกินสเต๊กจิบกาแฟสิ!"

จ้าวหย่งรีบหุบปากอย่างรู้ลืม

ป้าอู๋ดึงตัวหลี่ม่านจวินลุกขึ้น ส่งกระเป๋าใบเล็กของเธอให้จ้าวหย่งถือ แล้วดันทั้งสองคนออกไปหน้าร้าน "ไปๆ พวกหนุ่มสาวจะมาคุยกับคนแก่แบบเราได้ยังไง"

"ป้าอู๋ ย่าเฉียว งั้นพวกหนูไปหาอะไรกินข้างนอกนะคะ" หลี่ม่านจวินกล่าวอย่างรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

สองป้าหลานประสานเสียงกำชับให้จ้าวหย่งดูแลหลี่ม่านจวินให้ดี ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน

หลี่ม่านจวินและจ้าวหย่งยืนอยู่ริมถนน เธอเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าผ้าใบเล็กของตน "ฉันถือเองดีกว่าค่ะ"

"อ้อ ครับ" จ้าวหย่งส่งกระเป๋าคืนให้ โดยไม่ได้ดึงดันที่จะถือให้เธอ

บางทีในกระเป๋าอาจจะมีของสำคัญอยู่ เพิ่งจะเจอกันครั้งแรก เป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะยังไม่ไว้ใจเขาเต็มร้อย

หลี่ม่านจวินยิ้มแล้วถามเขาว่าจะไปทางไหน

"คุณอยากกินอะไรครับ?" จ้าวหย่งถาม

หลี่ม่านจวินยังไม่หิว จึงตอบไปว่าอะไรก็ได้ง่ายๆ

จ้าวหย่งและหลี่ม่านจวินเดินเคียงคู่กันมุ่งหน้าไปยังถนนคนเดิน โดยเว้นระยะห่างระหว่างกันพอสมควร ขณะที่เขานำทางเธอไปกินข้าวผัด

ส่วนเรื่องสเต๊กและกาแฟที่ย่าเฉียวแนะนำนั้น จ้าวหย่งไม่ได้เอ่ยถึงอีกเลย เมื่อเห็นว่าหลี่ม่านจวินดูไม่ค่อยสนใจนัก

นั่นทำให้เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อันที่จริงเขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับอาหารต่างชาติพวกนั้นเท่าไหร่นัก และคงไม่มีใครอยากทำตัวเปิ่นๆ ต่อหน้าคนที่ตัวเองแอบชอบในเดตแรกหรอก

ไว้คราวหน้าเขาจะไปลองร้านอาหารฝรั่งดูก่อน แล้วค่อยชวนเธอไปกินด้วยกัน

จ้าวหย่งมาร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้บ่อยมาก เจ้าของร้านทักทายเขาอย่างเป็นกันเองทันทีที่เห็นหน้า เมื่อสังเกตเห็นหลี่ม่านจวินยืนอยู่ข้างๆ วิญญาณความสอดรู้สอดเห็นของเขาก็ลุกโชนขึ้นมาทันที อาศัยจังหวะที่จ้าวหย่งเดินมาสั่งอาหารคนเดียว เขากระทุ้งศอกใส่จ้าวหย่งอย่างมีเลศนัย "นี่นายมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย?"

จ้าวหย่งส่ายหน้า

เจ้าของร้านถึงบางอ้อ "นัดดูตัวล่ะสิ?"

"อืม ขอข้าวผัดไข่สองที่ แล้วก็ซุปสามสหายถ้วยหนึ่งครับ" จ้าวหย่งสั่งอาหาร

เจ้าของร้านตบแขนเขาเบาๆ "คนนี้ดูดีเลยนะเว้ย คว้าโอกาสไว้ให้ได้ล่ะ ฉันรอไปกินเหล้ามงคลของนายปีนี้อยู่นะ"

จ้าวหย่งปรายตามองเขาอย่างจนใจ "พี่เจิ้ง อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลย หล่อนอาจจะไม่ได้ชอบผมด้วยซ้ำ"