บทที่ 7 เหยาเหยาขาเผือกออนไลน์

หลังจากเฉินเฟิงมาถึงบริษัท เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเปิดคอมพิวเตอร์เล่นเกมแก้เบื่อ

ใช่แล้วล่ะ ก่อนหน้านี้เฉินเฟิงได้ทุ่มเงินลงทุนในบริษัทของซูหลิงเสวี่ยไปเป็นจำนวนมาก ตามข้อกำหนดของบทประพันธ์ เขาจำเป็นต้องมาสมัครงานเป็นพนักงานที่นี่เพื่อจะได้จับตาดูซูหลิงเสวี่ยได้ตลอดเวลา

ในเมื่ออยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว เขาก็เลยมาที่นี่ตรงๆ เสียเลย ยิ่งไปกว่านั้น บุตรแห่งสวรรค์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาจะได้คอยกดขี่อีกฝ่ายเพื่อหาแต้ม ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่มา

หลังจากเล่นเกมไปได้กว่าหนึ่งชั่วโมง เขาก็เริ่มหมดอารมณ์ ระหว่างนั้นเขาบังเอิญเห็นซูหลิงเสวี่ยแวบหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอยู่ดี

ครู่ต่อมา ซูเสวี่ยเหยาก็โทรมา เสียงหวานใสของเธอดังแว่วผ่านสายโทรศัพท์

"ฮัลโหล พี่คะ วันนี้ว่างหรือเปล่า? ไปเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

"ว่างสิ ตอนนี้พี่อยู่บริษัทพี่สาวเธอเนี่ย จะให้พี่ไปรับหรือเธอจะมาหาพี่ล่ะ?"

"ไม่รบกวนพี่หรอกค่ะ เดี๋ยวฉันไปหาพี่เอง"

"ตกลง งั้นพี่จะรอนะ"

"พี่คะ เดี๋ยวเจอกันนะ รักนะคะ จุ๊บ!"

ซูเสวี่ยเหยาวางสายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักด้วยอาการของคนกำลังตกหลุมรักอย่างจัง

วันนี้เธอตื่นแต่เช้าตรู่มาอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ ก็เพื่อจะได้ไปเดินช้อปปิ้งกับเฉินเฟิงโดยเฉพาะ

เธอรู้สึกว่าในเมื่อหมั้นหมายกับเฉินเฟิงแล้ว ก็ต้องควงเขาออกไปอวดสายตาชาวบ้านเสียหน่อย

สิบกว่านาทีต่อมา ซูเสวี่ยเหยาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง

"พี่คะ ฉันมาแล้ว! ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ"

เมื่อมองดูชุดที่เด็กสาวสวมใส่ นัยน์ตาของเฉินเฟิงก็เป็นประกาย

วันนี้ซูเสวี่ยเหยาสวมชุดโลลิต้าสีฟ้าอ่อน กระโปรงฟูฟ่องประดับด้วยลูกไม้และโบว์ กิ๊บติดผมประดับมุกติดอยู่บนผมดัดลอนสีบลอนด์น้ำนม ดวงตากลมโตราวกับเมล็ดอัลมอนด์เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ เมื่อประกอบกับถุงน่องสีขาวและรองเท้าหนังหัวกลม เธอดูกระจ่างตาไม่ต่างจากเจ้าหญิงน้อยที่เดินหลุดออกมาจากเทพนิยาย

ซูเสวี่ยเหยาสังเกตเห็นประกายวิบวับในดวงตาของเฉินเฟิงเช่นกัน เธอรู้ทันทีว่าการใช้เวลาแต่งตัวตั้งนานสองนานในวันนี้นั้นคุ้มค่าแล้ว

ซูเสวี่ยเหยาหมุนตัวอวดโฉมตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยถาม

"พี่คะ วันนี้ฉันสวยไหม?"

"วันนี้เธอสวยที่สุดเลย ไปกันเถอะ เจ้าหญิงน้อยของพี่"

"ฮี่ๆ ฉันไม่ได้สวยขนาดที่พี่พูดสักหน่อย"

ซูเสวี่ยเหยาถูกเฉินเฟิงจูงมือเดินจากไป เธอเดินกระโดดโลดเต้นไปตลอดทาง

พนักงานในบริษัทของซูหลิงเสวี่ยต่างพากันงุนงงไปตามๆ กัน

"นายน้อยเฉินไม่ได้ตามจีบท่านประธานซูแล้วเหรอ? นายน้อยเฉินตามจีบท่านประธานมาตั้งนาน ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย?"

"พวกเธอจะไปรู้อะไรล่ะ? นายน้อยเฉินเสียทั้งแรงกายและเงินทองไปตั้งเยอะ คงจะรู้สึกว่าท่านประธานซูจีบยากเกินไปล่ะมั้ง ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปจีบน้องสาวแทน"

"ก็เป็นไปได้นะ ถ้าเกิดนายน้อยเฉินมาจีบฉันก็คงจะดี ฉันอาจจะตกลงไปตั้งนานแล้วก็ได้ ฉันว่าหน้าตาฉันก็สะสวยใช้ได้อยู่นะ"

"เธอน่ะเหรอ? สะกดคำว่า 'สวย' เป็นหรือเปล่าเถอะ?"

"เป็นสิยะ!"

"ฉันหมายถึงเธอควรจะหยิบกระจกขึ้นมาส่องดูตัวเองบ้างนะ"

"นี่หล่อนกำลังชมว่าฉันสวยใช่ไหม?"

"เปล่าๆๆ ฉันหมายความว่า อะไรก็ตามที่ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในกระจกของเธอนั่นแหละ ถึงจะเรียกว่าสวย"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

"นี่หล่อนอยากโดนดีใช่ไหม"

พนักงานที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหัวเราะร่วน

"งานของพวกคุณเสร็จหมดแล้วหรือไง? หรือว่าไม่อยากทำที่นี่แล้ว?"

จู่ๆ น้ำเสียงที่เย็นชาและทรงอำนาจก็ดังขัดจังหวะความสนุกสนานของพวกเขา ราวกับคุณครูที่โผล่พรวดเข้ามาในห้องเรียนที่กำลังวุ่นวาย

พนักงานทุกคนรีบนั่งตัวตรงแหน่ว ทำทีเป็นทำงานอย่างขะมักเขม้นในทันที

ถึงแม้ว่าท่านประธานจะเข้มงวดมาก แต่สวัสดิการของที่นี่ก็ดีมากจริงๆ พวกเขาจึงไม่อยากตกงานโดยเด็ดขาด

ตอนนี้ซูหลิงเสวี่ยกำลังหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เหตุผลก็หนีไม่พ้นเรื่องที่เธอตกลงยอมไปเป็นสาวใช้ของเฉินเฟิงเมื่อคืนนี้นั่นแหละ

เธอคิดว่าตัวเองจะยอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายๆ แต่ใครจะรู้ว่ายิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกรับไม่ได้

ถ้าพวกลูกน้องรู้เรื่องนี้เข้า พวกเขาจะเอาเธอไปนินทาว่ายังไงบ้าง?

ซูหลิงเสวี่ยรู้สึกปวดหัวตึบ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้พลิกผันกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

...

เฉินเฟิงและซูเสวี่ยเหยาลองเสื้อผ้าตัวแล้วตัวเล่า

บอดี้การ์ดนับสิบคนที่เดินตามหลังต่างหอบหิ้วถุงช้อปปิ้งน้อยใหญ่เต็มไม้เต็มมือไปหมด

บนใบหน้าของเด็กสาวอย่างซูเสวี่ยเหยาเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางด้านหน้า

"พี่คะ ข้างหน้าเหมือนจะมีเรื่องอะไรสนุกๆ ด้วยแหละ เราไปดูกันเถอะ นะคะ?" ซูเสวี่ยเหยาเขย่าแขนเขาพลางทำปากยื่นปากยาวและส่งสายตาออดอ้อน

"เอาสิ ในเมื่อเสวี่ยเหยาของพี่อยากดู งั้นเราก็ไปดูกัน"

"เย้! เหยาเหยาขาเผือกออนไลน์แล้วค่า"

ซูเสวี่ยเหยาดึงแขนเขาและเดินเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น

ความจริงแล้วเขารู้ดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น คนๆ นั้นก็คือหลินฮ่าว

หลังจากที่ระบุตัวตนของตัวเอกได้ เขาก็ส่งคนไปสะกดรอยตามหลินฮ่าวอยู่ตลอดเวลา

เนื่องจากหลินฮ่าวไม่ได้เป็นคนเริ่มลงมือก่อน แม้ว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นจะถูกซ้อมจนสะบักสะบอม แต่เขาก็จ่ายค่าชดเชยไปเพียงไม่กี่หมื่นหยวน แถมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นยังเป็นฝ่ายยอมความเอง หลินฮ่าวจึงไม่ต้องถูกคุมขัง

ในรายงานจากลูกน้องต่อมา เขาได้รับรู้ว่าหลินฮ่าวมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ และเขาก็มีผู้หญิงมาด้วย

เขาจึงจงใจพาซูเสวี่ยเหยามาที่ห้างนี้โดยเฉพาะ

หลินฮ่าวที่มีรอยฟกช้ำดำเขียวที่เบ้าตา กำลังสาดฝีปากด่าทอกับชายอ้วนลงพุงที่กำลังโอบกอดหญิงสาวแต่งหน้าจัดจ้านไว้ในอ้อมแขน

"ไอ้กระจอกอย่างแกมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าที่นี่ด้วยเหรอ? ทำไมไม่ปล่อยให้แม่หนูที่อยู่ข้างๆ แกมาอยู่กับฉันล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้แกสักแสนหยวน"

"แกรู้หรือเปล่าว่าคุณหนูหยางเป็นใคร ไอ้หมูอ้วน? แกจะด่าฉันยังไงก็ได้ แต่แกไม่มีสิทธิ์มาดูถูกคุณหนูหยาง"

"แม่หนูน้อย ทำไมไม่มาอยู่กับเสี่ยล่ะจ๊ะ? เสี่ยรับรองเลยว่าหนูจะได้ใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายไปทั้งชาติ"

"ได้สิ! แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อเดียวนะ ถ้าแกสามารถเอาชนะไอ้มนุษย์แพนด้านี่ได้ ฉันจะไปกับแก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางอวี่ซิน ชายอ้วนก็คึกคักขึ้นมาทันทีราวกับถูกฉีดเลือดไก่ เขากำหมัดแน่นและเดินสืบเท้าเข้าไปหาหลินฮ่าว

ในหัวของเขากำลังจินตนาการไปไกลถึงตอนที่ได้ลิ้มรสอาหารจานเด็ดอย่างหยางอวี่ซินเสียแล้ว

หลินฮ่าวถูกหยางอวี่ซินเรียกว่าไอ้มนุษย์แพนด้า ถึงแม้เขาจะไม่พอใจเอามากๆ แต่เขาก็ยังจีบหยางอวี่ซินไม่ติด ไว้จีบติดเมื่อไหร่ เขาจะต้องทำให้เธอได้ลิ้มรสความร้ายกาจของเขาอย่างแน่นอน

ตอนนี้ เขาต้องระบายความโกรธทั้งหมดไปที่ไอ้หมูอ้วนตรงหน้าเสียก่อน

ยังไงเสียหลินฮ่าวก็ไม่ใช่คนธรรมดา เพียงไม่นานเขาก็ซัดไอ้หมูอ้วนตรงหน้าจนหมอบกระแตไปกองกับพื้น

"ว้าย ที่รัก คุณเป็นอะไรไหมคะ?"

หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านเห็นผู้อุปถัมภ์ของตนถูกซัดจนร่วง ก็รีบคลานเข้าไปดูอาการ

เมื่อมองดูชายที่กำลังนอนโอดครวญ เธอก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งตำรวจ

"อวี่ซิน ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ? อวี่ซิน"

หลินฮ่าวที่เพิ่งจะคว่ำชายอ้วนลงไปได้หมาดๆ คิดว่าท่าทางของตัวเองเมื่อครู่นี้ช่างหล่อเหลาบาดใจ และมั่นใจว่ามันต้องไปเตะตาหยางอวี่ซินอย่างแน่นอน

เขาจึงเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีหยิ่งผยองทั้งที่มีรอยช้ำเบ้าตาดำปื้น ดูเต็มไปด้วยความหลงตัวเอง ซึ่งในสายตาคนนอกมันช่างดูน่าขันสิ้นดี

หลังจากเรียกอยู่หลายครั้ง เขาก็พบว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย เขาจึงหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้เขาแทบคลั่ง

ศัตรูตัวฉกาจของเขาและหญิงสาวที่เขากำลังตามจีบกำลังยืนพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนิทสนม

เมื่อศัตรูคู่อาฆาตมาพบกัน นัยน์ตาก็พลันลุกโชนไปด้วยไฟแค้น

"อวี่ซิน ไอ้เฉินเฟิงคนนี้มันไม่ใช่คนดีนะ เธอควรจะอยู่ห่างๆ มันไว้"

"หลินฮ่าว นี่นายกำลังสอนฉันงั้นเหรอ? ถ้าคุณปู่ไม่สั่งให้ฉันพานายมาซื้อเสื้อผ้า นายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาเดินข้างฉันหรือไง? แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าอวี่ซินเสียที เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"