ตอนที่ 19 : ปฏิบัติภารกิจ

"พักผ่อนเต็มอิ่มแล้วงั้นสิ?" อุจิวะ มาดาระพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา พลางมองไปยังทั้งสองคนที่หายหน้าหายตาไปนานกว่าหนึ่งเดือน

แม้น้ำเสียงของเขาจะไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกถูกคุกคาม ทว่าทั้งสองคนกลับไม่มีใครเกรงกลัวอุจิวะ มาดาระเลยแม้แต่น้อย

"พักผ่อนเต็มอิ่มแล้วล่ะ" อุจิวะ อิซึนะพยักหน้า

ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาใช้เวลาไปกับความลุ่มหลงมัวเมา ทุกๆ วันถ้าไม่ได้อยู่บนเตียงก็อยู่บนตัวของเซ็นจู โทบิรามะ พูดสั้นๆ ก็คืออุจิวะ อิซึนะรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยใช้เวลาอยู่ร่วมกับเซ็นจู โทบิรามะนานขนาดนี้มาก่อนเลย

ผู้คนพูดถูกจริงๆ ความรักคือสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงคนเรา

เซ็นจู โทบิรามะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน แน่นอนว่าถ้าทำได้ เขาไม่ขัดข้องเลยหากมันจะยาวนานกว่านี้ โชคร้ายที่เซ็ตสึสีดำยังคงแฝงตัวอยู่ในเงามืด คอยจับตาดูพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

"พวกนายต้องการภารกิจไหนล่ะ?" เซ็นจู ฮาชิรามะมองไปที่เซ็นจู โทบิรามะด้วยความขุ่นเคือง

หมอนี่อ้างว่าต้องการเวลาพักผ่อน แต่สุดท้ายก็ล่อไปซะกว่าหนึ่งเดือนเต็ม ขนาดตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บในอดีต เขายังไม่เคยใช้เวลาพักฟื้นนานขนาดนี้เลยไม่ใช่หรือไง?

อุจิวะ อิซึนะเอายาเสน่ห์อะไรให้เซ็นจู โทบิรามะกินกันเนี่ย? น้องชายของเขาเคยเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับการทำภารกิจมากที่สุด ทำงานแทบจะตลอดทั้งปีโดยไม่เคยหยุดพัก

แต่ตอนนี้ เริ่มจากหมกตัวอยู่ในห้องทดลองเป็นปีโดยไม่ออกมาเลย แล้วจู่ๆ ก็หายตัวไปอีกเป็นเดือน มันจะเกินไปแล้วนะ ถ้าไม่มีเซ็นจู โทบิรามะ แล้วใครจะมาจัดการเอกสารให้เขาล่ะ?

"ภารกิจจากสมาคมการค้าฟูจิวาระ" เซ็นจู โทบิรามะหยิบใบคำร้องขอภารกิจออกมา

สมาคมการค้าฟูจิวาระคือสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นไฟอย่างไม่มีข้อกังขา นานมาแล้วก่อนที่จะมีการก่อตั้งโคโนฮะ พวกเขาได้ว่าจ้างนินจาตระกูลเซ็นจูอยู่ตลอดทั้งปี และการก่อตั้งโคโนฮะก็เป็นหนี้บุญคุณการเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยของสมาคมการค้าฟูจิวาระอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น สมาคมการค้าแห่งนี้ยังได้นำพาสินค้ามากมายที่หมู่บ้านไม่มีมาสู่โคโนฮะอีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่า สมาคมการค้าฟูจิวาระคือผู้มีพระคุณรายใหญ่ที่สุดของโคโนฮะ นอกเหนือจากไดเมียว สมาคมการค้ามีภารกิจคุ้มกันมากมายในแต่ละปี ก่อนการก่อตั้งโคโนฮะ พวกเขามีตัวเลือกอื่นนอกเหนือจากตระกูลเซ็นจู

หลังจากก่อตั้งโคโนฮะ พวกเขาก็สามารถเลือกได้เพียงโคโนฮะเท่านั้นภายในอาณาเขตแคว้นไฟ และบางครั้งพวกเขาก็ยังมอบหมายภารกิจข้ามน้ำข้ามทะเลให้กับโคโนฮะด้วย

"มันก็แค่ภารกิจคุ้มกันทั่วไป ไม่ใช่ว่ามันเสียของไปหน่อยเหรอ? ด้วยความแข็งแกร่งของพวกนายสองคนรวมกัน พวกนายสามารถทำภารกิจที่มีระดับความยากสูงกว่านี้ได้อย่างสบายๆ เลยนะ"

มันเป็นเพียงแค่ภารกิจคุ้มกัน แม้ระยะทางจะไกลไปสักหน่อย แต่มันก็ไม่น่าจะต้องการทั้งเซ็นจู โทบิรามะและอุจิวะ อิซึนะลงมือพร้อมกัน เซ็นจู ฮาชิรามะขมวดคิ้ว

"จุดหมายปลายทางและบุคลากรของพวกเขาคือประเด็นสำคัญต่างหากล่ะ" เซ็นจู โทบิรามะชี้นิ้วไปที่คัมภีร์บนโต๊ะ

"แคว้นลมเป็นสถานที่แร้นแค้นที่ขาดแคลนทุกสิ่งทุกอย่าง ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่กองคาราวานพ่อค้าจะไปที่นั่น อย่างไรก็ตาม ประธานฟูจิวาระเป็นคนควบคุมสมาคมการค้าขนาดใหญ่ ทำไมเขาถึงต้องเดินทางไปแคว้นลมด้วยตัวเองด้วยล่ะ?" อุจิวะ อิซึนะเอ่ยขึ้น

"ใครจะไปรู้ล่ะ? บางทีอาจจะมีธุรกิจบางอย่าง แต่นี่มันไม่ใช่กงการอะไรของเราสักหน่อย" เซ็นจู ฮาชิรามะมักจะไม่ใส่ใจกับเรื่องพรรค์นี้อยู่เสมอ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ความแข็งแกร่งอันท่วมท้นของเขาทำให้เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องของคนอื่นมากนัก

แม้ว่าเซ็นจู ฮาชิรามะจะไม่เคยแสดงออกอย่างชัดเจน แต่ทุกการกระทำของเขาก็แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งของผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

"ตามไปดูหน่อยจะดีกว่า อีกอย่าง นี่ก็ผ่านมาเกือบปีแล้ว ถึงเวลาที่เราต้องสานสัมพันธ์กับสมาคมการค้าฟูจิวาระอีกครั้งแล้วล่ะ ขืนปล่อยไว้เดี๋ยวพวกเขาจะลืมข้อตกลงที่ทำไว้กับโคโนฮะซะเปล่าๆ" เซ็นจู โทบิรามะอธิบาย

โคโนฮะให้การคุ้มครองสมาคมการค้าฟูจิวาระตลอดทั้งปี ในขณะที่สมาคมการค้าฟูจิวาระช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของโคโนฮะและคอยรวบรวมข่าวสารข้อมูลให้แก่โคโนฮะ

เป็นเวลาหนึ่งปีแล้วตั้งแต่ที่พวกเขาถูกควบคุมไว้ หวังว่าประธานฟูจิวาระจะยังคงเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวเหมือนที่เขาเคยเป็นนะ

"ช่างเถอะ ตราบใดที่นายรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็พอ"

ตอนนี้เซ็นจู ฮาชิรามะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องมีข้อตกลงบางอย่างกับเซ็นจู โทบิรามะที่เขาไม่รู้อย่างแน่นอน แต่ไม่ว่ายังไง ในเมื่อน้องชายไม่ได้บอกเขา เขาก็คงไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

นั่นคือข้อดีของเขา นอกเหนือจากเรื่องการทดลองแล้ว เขาเชื่อใจเซ็นจู โทบิรามะอย่างหมดหัวใจ จะพูดว่าเขายกตระกูลเซ็นจูทั้งตระกูลให้เซ็นจู โทบิรามะดูแลจัดการก็คงไม่เกินจริงนัก

"อิซึนะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

ขณะที่อุจิวะ อิซึนะเดินไปที่ประตู จู่ๆ อุจิวะ มาดาระก็พูดขึ้นมา

อุจิวะ อิซึนะพยักหน้าโดยไม่เอ่ยคำใด นินจานั้นไม่จำเป็นต้องลังเลให้มากความ

...

"ประธานฟูจิวาระ ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะ" เซ็นจู โทบิรามะก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายคนที่ยืนอยู่ตรงประตูหมู่บ้านโคโนฮะ

"ท่านโทบิรามะ? ไม่ได้พบกันเสียนานจริงๆ ขอรับ ข้าคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้ว่าจ้างนินจาอย่างท่านอีกแล้วเสียอีก" ประธานฟูจิวาระกล่าวอย่างกระตือรือร้น

ท่าทีของเขาดูนอบน้อมถ่อมตนเป็นอย่างมาก เขารู้ดีว่าเซ็นจู โทบิรามะไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา อีกฝ่ายไม่ได้สนใจแม้กระทั่งไดเมียวหรือแคว้นไฟเลยด้วยซ้ำ

ประธานฟูจิวาระสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์และขยับขยายกองคาราวานพ่อค้าเล็กๆ จนเติบโตมาได้ถึงขนาดนี้ วิสัยทัศน์ของเขาย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เป็นเพราะเขาคว้าโอกาสจากเซ็นจู โทบิรามะไว้ได้ เขาจึงสามารถมีทุกสิ่งที่เขามีในวันนี้ได้ ดังนั้น เขาจึงให้ความเคารพต่อเซ็นจู โทบิรามะเป็นอย่างมาก

"นี่คืออุจิวะ อิซึนะ เขาจะรับผิดชอบภารกิจนี้ร่วมกับฉัน" เซ็นจู โทบิรามะหันไปด้านข้างและมองไปที่อุจิวะ อิซึนะ

"ท่านอิซึนะ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ" แม้ว่าประธานฟูจิวาระจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ตระกูลเซ็นจูและตระกูลอุจิวะจะมาทำภารกิจร่วมกัน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตก็คือการไม่ยุ่งเรื่องของชาวบ้าน

ทั้งเซ็นจู โทบิรามะและอุจิวะ อิซึนะ ล้วนไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้เลย

อุจิวะ อิซึนะพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำให้เขาเอ่ยปากพูดได้ พ่อค้าที่ถูกควบคุมโดยเซ็นจู โทบิรามะไม่คู่ควรให้เขาต้องมาเปลืองน้ำลายด้วยหรอก

"เลิกพูดจาไร้สาระกันได้แล้ว ทุกอย่างพร้อมรึยัง? ออกเดินทางกันเถอะ" เมื่อเห็นว่าอุจิวะ อิซึนะไม่อยากคุยกับประธานฟูจิวาระ เซ็นจู โทบิรามะจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

ยังไงซะ พวกเขาก็เป็นคนของตัวเองอยู่แล้ว ทำตัวเกินเลยไปนิดหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก

ถ้าพวกเขาไม่ซื่อสัตย์ เขาก็แค่ฆ่าทิ้งแล้วหาคนอื่นมาแทนก็สิ้นเรื่อง

"ขอรับ พวกเราเตรียมตัวจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละขอรับ"

ประธานฟูจิวาระปาดเหงื่อเย็นเฉียบที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก และหันไปตะคอกใส่พวกคนขับรถม้าและคนงาน

"เร็วเข้าๆ พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว ทุกคนเคลื่อนพลได้!"

"ขอรับ"

กองคาราวานรถม้าห้าคัน บรรทุกข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันสารพัดชนิด ค่อยๆ เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังแคว้นลม

แม้กองคาราวานจะมีคนจำนวนมากและสินค้าก็มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง แต่แค่เซ็นจู โทบิรามะและอุจิวะ อิซึนะสองคนก็เพียงพอแล้ว ท้ายที่สุด ในโลกนินจาปัจจุบันนี้ ไม่มีใครเทียบชั้นกับพวกเขาได้นอกจากเซ็นจู ฮาชิรามะและอุจิวะ มาดาระ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาทั้งสองคนร่วมมือกัน

เซ็นจู โทบิรามะแอบหยิกมือของอุจิวะ อิซึนะในเงามืด

"ตั้งสมาธิหน่อยสิ" อุจิวะ อิซึนะสะบัดมือของเซ็นจู โทบิรามะออกแล้วกระซิบ นายช่วยจริงจังเวลาทำภารกิจหน่อยไม่ได้หรือไง?

"รับทราบตามบัญชาครับ ท่านอิซึนะ" เซ็นจู โทบิรามะกล่าว

เมื่ออยู่ต่อหน้าอุจิวะ อิซึนะ เซ็นจู โทบิรามะมักจะอดไม่ได้ที่จะทำตัวเป็นเด็กอยู่เสมอ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาร่วมทำภารกิจด้วยกัน

เซ็นจู โทบิรามะรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

การเดินทางครั้งนี้ การคุ้มกันสมาคมการค้าฟูจิวาระเป็นเพียงภารกิจบังหน้าเท่านั้น สิ่งสำคัญคือการใช้โอกาสนี้สืบหาสถานการณ์ของหมู่บ้านซึนะงาคุเระในแคว้นลมต่างหาก

หมู่บ้านซึนะงาคุเระเพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่นาน และกิจการต่างๆ ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางนัก หากพวกเขาต้องการจะเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ตอนนี้แหละคือเวลาที่ดีที่สุด

สมาคมการค้าฟูจิวาระเองก็ต้องการใช้โอกาสนี้เข้าควบคุมเศรษฐกิจของหมู่บ้านซึนะงาคุเระเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว หมู่บ้านซึนะงาคุเระนั้นยากจนมากจริงๆ และไดเมียวแห่งแคว้นลมก็ไม่ได้ใส่ใจหมู่บ้านซึนะงาคุเระมากนักด้วย