ตอนที่ 13 : การทดลองกับมนุษย์

อุจิวะ มาดาระน่ะไม่เป็นไรหรอก เขาเคยเห็นเซ็นจู โทบิรามะป้อนอาหารให้อีกฝ่ายที่ร้านดังโงะมาแล้ว แต่เขาไม่คิดเลยว่าเซ็นจู โทบิรามะจะพิถีพิถันในทุกรายละเอียดขนาดนี้

แต่เซ็นจู ฮาชิรามะนั้นตกตะลึงอย่างแท้จริง เขาไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างโทบิรามะและอิซึนะเลย เขาคิดมาตลอดว่าทั้งสองคนเข้ากันไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ราวกับน้ำและไฟ

แต่ตอนนี้เขากำลังเห็นอะไรเนี่ย? น้องชายของเขารู้จักวิธีปรนนิบัติคนอื่นด้วยงั้นเหรอ แถมคนคนนั้นยังเป็นอุจิวะ อิซึนะอีก นี่เขาตื่นเร็วไปใช่ไหม? หรือว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกกันเนี่ย?

"สถานการณ์ของพวกนายสองคนคืออะไรกันเนี่ย?"

ต่อให้เซ็นจู ฮาชิรามะจะซื่อบื้อแค่ไหน ป่านนี้เขาก็น่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้แล้ว

"พวกเราคบกันอยู่ มีปัญหาอะไรรึเปล่า?" เซ็นจู โทบิรามะถาม ถ้าเขาขืนกล้าบอกว่ามีปัญหาล่ะก็แม้ว่าเขาอาจจะจัดการกับเซ็นจู ฮาชิรามะไม่ได้ แต่เขาจะจัดการกับโคโนฮะไม่ได้เชียวเหรอ?

เขากล้าพูดเลยว่าสมองของเซ็นจู ฮาชิรามะและอุจิวะ มาดาระรวมกันก็ยังสู้เขาไม่ได้ ในเมื่อเขาสามารถทำให้โคโนฮะกลายเป็นแบบในชาติที่แล้วได้ เขาก็สามารถทำแบบเดียวกันในชาตินี้ได้ถ้าเขาต้องการ

"ไม่มีปัญหา แค่สงสัยน่ะ" ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เซ็นจู ฮาชิรามะมักจะโอนอ่อนต่อคำขู่ของเซ็นจู โทบิรามะค่อนข้างง่าย เขารู้สึกว่าถ้าเขาบอกว่ามีปัญหา เซ็นจู โทบิรามะคงจะฆ่าเขาในวินาทีถัดไปแน่ๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สามารถทำได้จริงก็ตาม

เซ็นจู ฮาชิรามะตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องทันที

"ตกลงว่าอิซึนะฟื้นคืนชีพกลับมาได้ยังไงกัน?" การตายของอุจิวะ อิซึนะเป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ เขาได้สูญเสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็รู้ดี

แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ?

"ฉันชุบชีวิตเขาโดยใช้เซลล์ของพี่และอุจิวะ มาดาระ" เซ็นจู โทบิรามะพูดอย่างรวบรัด

"นายทำการทดลองกับมนุษย์อีกแล้วเหรอ?" แม้ว่ามันจะเป็นคำถาม แต่เซ็นจู ฮาชิรามะกลับพูดด้วยความมั่นใจ สีหน้าของเขาจริงจัง ราวกับว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นทันทีที่เซ็นจู โทบิรามะพยักหน้า

เซ็นจู โทบิรามะพยักหน้า ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ จะทำการทดลองโดยไม่มีตัวทดลองได้ยังไง? โดยเฉพาะการทดลองที่พลิกผันความเป็นความตาย มันก็ยิ่งต้องการตัวทดลองมากขึ้นไปอีก

แม้ว่าการทดลองคาถาสัมภเวสีคืนชีพจะเป็นสิ่งที่เขาทำในชาติที่แล้ว แต่เขาก็ใช้ตัวทดลองไปมากมายเช่นกัน นำไปสู่ความตายหลายต่อหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการเสียสละที่จำเป็นสำหรับการชุบชีวิตของอิซึนะ

แม้ว่าการผสานเนตรสังสาระจะไม่ต้องการตัวทดลองมากมายนัก แต่นั่นก็เป็นเพียงเพราะเซลล์ของเซ็นจู ฮาชิรามะและอุจิวะ มาดาระนั้นทรงพลังเกินไป และเขาก็ยังมีข้อมูลการวิจัยจากชาติที่แล้วด้วย

ตัวทดลองเพียงคนเดียวที่ใช้ก็คือตัวอุจิวะ มาดาระเอง แต่นั่นก็เป็นความสมัครใจ

พี่ชายของเขาแค่ไร้เดียงสาเกินไป จินตนาการว่าทุกสิ่งสวยงามไปหมด แน่นอนว่าโลกของเขามันสวยงาม เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด และไม่มีใครกล้าขัดขวางเจตจำนงของเขา เขาไม่เคยคำนึงถึงวิธีการเอาชีวิตรอดของผู้อ่อนแอเลย

แต่เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว อิซึนะกลับมาแล้ว และเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำการทดลองที่ไร้ความหมายอีกต่อไป

"ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามทำการทดลองกับมนุษย์เด็ดขาด!" เซ็นจู ฮาชิรามะตั้งคำถามพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาคิดว่าการให้เซลล์ของเขากับโทบิรามะจะช่วยหยุดยั้งไม่ให้เขาทำการทดลองกับมนุษย์ได้ แต่มันกลับเปล่าประโยชน์ โทบิรามะก็ยังทำมันอยู่ดี

"นี่ล้วนเป็นการเสียสละที่จำเป็นสำหรับการทดลอง! ต่อให้ฉันไม่ทำ คนอื่นก็ทำอยู่ดี แล้วถ้าเราถูกแซงหน้าขึ้นมาล่ะจะทำยังไง?" เซ็นจู โทบิรามะพูดด้วยความขุ่นเคือง

ในชาติที่แล้ว พี่ชายของเขาก็เป็นคนที่คอยห้ามทำการทดลองอยู่เสมอ โดยเชื่ออย่างโลกสวยว่าโลกนินจาได้รับสันติภาพแล้ว ผลก็คือ หลังจากที่เขาตายไป เขาก็ทิ้งภาระอันยุ่งเหยิงอย่างโคโนฮะไว้ให้เขาจัดการเพียงลำพัง

โคโนฮะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนอยากจะสร้างขึ้นมาหรอกเหรอ? แต่คนหนึ่งกลับออกจากหมู่บ้านไป ส่วนอีกคนก็ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร

ทิ้งเขาไว้ให้ต้องดิ้นรนและประคับประคองมันอยู่เพียงลำพัง

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง ฉันกำลังพูดถึงเรื่องการทดลองกับมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องอื่น" เซ็นจู ฮาชิรามะกล่าว มาถึงขั้นนี้แล้ว โทบิรามะก็ยังคิดแต่จะเปลี่ยนเรื่องแทนที่จะยอมรับผิด

การทดลองเพื่อชุบชีวิตคนตายมันจะไปเหมือนกับการทดลองอื่นๆ ได้ยังไงล่ะ?

คนอื่นคงไม่หมกมุ่นกับการชุบชีวิตคนตายเท่ากับเซ็นจู โทบิรามะหรอก นี่มันเป็นการเพิกเฉยต่อชีวิตชัดๆ

"มันต่างกันตรงไหน! มันก็เป็นการทดลองเหมือนกันนั่นแหละ" เซ็นจู โทบิรามะคำราม ถ้าไม่ใช่เพราะเซ็นจู ฮาชิรามะแอบเข้ามาแทรกแซงอย่างลับๆ เขาอาจจะได้เจออิซึนะในชาติที่แล้วไปแล้วก็ได้

"นาย... นาย..." เซ็นจู ฮาชิรามะชี้หน้าเซ็นจู โทบิรามะอยู่นานโดยไม่พูดอะไรสักคำ เพราะเขามองเห็นความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเซ็นจู โทบิรามะ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโทบิรามะถึงกลายเป็นแบบนี้ เขาเพิ่งจะดุไปแค่นิดเดียวเอง แม้ว่าเขาจะไม่อนุญาตให้ทำการทดลอง แต่โทบิรามะก็ทำมันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แถมอุจิวะ อิซึนะก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วด้วย

เซ็นจู ฮาชิรามะก็แค่พูดไปอย่างนั้น เขาเคยพูดแบบเดียวกันนี้มาแล้วอย่างชัดเจน

เซ็นจู ฮาชิรามะจ้องมองเซ็นจู โทบิรามะเขม็ง ผลักดันความสามารถในการรับรู้ของตนจนถึงขีดสุด พยายามค้นหาเหตุผลของการเปลี่ยนแปลงในตัวของเซ็นจู โทบิรามะ

"การทดลองก็ทำไปแล้ว ตอนนี้มาพูดถึงมันจะมีประโยชน์อะไร?" แม้ว่าอุจิวะ มาดาระจะรู้สึกถึงความผิดปกติระหว่างทั้งสองคน แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปแทรกแซง นี่เป็นเรื่องระหว่างพี่น้อง คนนอกอย่างพวกเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าเซ็นจู ฮาชิรามะกำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ มันก็แค่ตัวทดลองบางส่วนไม่ใช่เหรอ? เซ็นจู ฮาชิรามะไม่รู้หรือไงว่าเซ็นจู โทบิรามะเป็นคนแบบไหน? แม้แต่เขาก็ยังรู้เลยว่าเซ็นจู โทบิรามะไม่มีทางใช้คนบริสุทธิ์มาเป็นตัวทดลองอย่างแน่นอน

ในกรณีนั้น เซ็นจู โทบิรามะก็สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ดังนั้น อุจิวะ มาดาระจึงเอื้อมมือไปดึงเซ็นจู ฮาชิรามะกลับมา ไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนคลุ้มคลั่งต่อไป

"มาเข้าเรื่องกันดีกว่า ตกลงว่าพวกนายสองคนมาที่นี่ทำไม?" อุจิวะ มาดาระมองไปที่เซ็นจู โทบิรามะและอุจิวะ อิซึนะ

"ไม่มีอะไรมากหรอก แค่มาบอกให้เซ็นจู ฮาชิรามะรู้ว่าข้ากลับมาแล้ว ก็แค่มาทักทายน่ะ" เมื่อเห็นว่าเซ็นจู โทบิรามะไม่มีอารมณ์จะพูด อุจิวะ อิซึนะจึงเอ่ยคำแรกกับเซ็นจู ฮาชิรามะตั้งแต่เดินเข้ามาในสำนักงานโฮคาเงะ

ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากจะคุยกับเซ็นจู ฮาชิรามะเลยจริงๆ ผู้ชายคนนี้คือคนที่ชักนำพี่ชายของเขาไปในทางที่ผิดและทำให้พี่ชายต้องผิดคำสัญญา แต่ในเมื่อเซ็นจู โทบิรามะไม่อยากจะพูด อุจิวะ อิซึนะก็ย่อมต้องก้าวออกมารับภาระนี้แทน

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคนสองคนที่อยู่ด้วยกันคือความเข้าใจซึ่งกันและกัน และเซ็นจู โทบิรามะกับอุจิวะ อิซึนะก็ทำได้ดีมากในเรื่องนี้มาตลอด

"เอ๊ะ? มาบอกให้ฉันรู้งั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?" เซ็นจู ฮาชิรามะตอบสนองไม่ทันไปชั่วขณะ

"ก็เพราะนายเป็นโฮคาเงะยังไงล่ะ ถึงข้าจะไม่ชอบโคโนฮะ แต่ข้าก็จะอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่นี้ไป การมีตัวตนเอาไว้มันก็น่าจะดีกว่านะ" อุจิวะ อิซึนะพูดด้วยความเหนื่อยใจ

การที่เซ็นจู ฮาชิรามะหัวทึบขนาดนี้ การที่เขาเป็นโฮคาเงะมันไม่มีปัญหาจริงๆ งั้นเหรอ?

เขารู้สึกเป็นห่วงอนาคตของโคโนฮะเสียจริงๆ

"อ๋อ อ๋อ งั้นเดี๋ยวฉันจะให้คนจัดการเรื่องตัวตนให้นายนะ" เซ็นจู ฮาชิรามะตอบกลับ ในที่สุดก็เข้าใจสักที

"ไม่จำเป็นหรอก ฉันจัดการเรื่องนั้นไปแล้ว แค่ต้องใช้เวลาสักหน่อยน่ะ" เซ็นจู โทบิรามะกล่าว

เขาได้จัดการเรื่องนี้ไปตั้งแต่วันแรกที่อุจิวะ อิซึนะกลับมาแล้ว มันก็แค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย ท้ายที่สุดแล้ว การไม่ให้ผู้คนรู้ว่าอุจิวะ อิซึนะฟื้นคืนชีพกลับมาจากความตายมันย่อมดีกว่า

เพื่อความแนบเนียน มันเลยต้องเสียเวลาไปบ้าง