บทที่ 48 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

บทที่ 48 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เมื่อเห็นรูปถ่ายใบสุดท้าย หลีเสียนก็พ่นลมหายใจออกมายาวๆ แล้วเตรียมจะเก็บรูปถ่ายทั้งหมดกลับเข้าไปในอัลบั้ม

"ต้องซ่อนสมุดเล่มนี้ไว้..."

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะเขา

หลีเสียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เวลาแบบนี้จะมีใครมากัน?

เขาเร่งมือเก็บรูปถ่ายให้เร็วยิ่งขึ้น ทว่าคนข้างนอกดูเหมือนจะไม่อยากรอช้านัก เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมาเปิดประตู เสียงเคาะก็รัวและดังขึ้นกว่าเดิม

ก๊อกๆๆๆๆๆ

ซ่งชิงจางเห็นดังนั้นจึงรวบรูปถ่ายที่เหลือพร้อมกับสมุดอัลบั้มยัดเข้าไปใต้ผ้าห่ม แล้วพยักพเยิดให้หลีเสียนรีบไปเปิดประตู

หลีเสียนลุกขึ้นยืน

ตอนนี้คนที่อยู่หน้าประตู ถ้าไม่ใช่ "คุณจาง" ก็ต้องเป็นคุณผู้หญิง

เขาเปิดประตูออกและสบตาเข้ากับนัยน์ตาของคุณผู้หญิงพอดิบพอดี

อีกฝ่ายแสร้งทำเป็นชะโงกหน้าเข้ามามองข้างในอย่างไม่ใส่ใจนัก และเห็นเหลียงเพ่ยกับซ่งชิงจางนั่งอยู่ข้างเตียง

"ทั้งสามคนมาทำอะไรกันที่นี่คะ?"

คำถามของคุณผู้หญิงทำให้เส้นประสาทของหลีเสียนตึงเครียดขึ้นมาทันที ทว่าเธอกลับดูไม่สนใจคำตอบเลยแม้แต่น้อย และพูดประโยคต่อไปในทันที

"อาหารกลางวันเสร็จแล้ว เชิญทุกท่านลงไปทานได้เลยค่ะ"

คุณผู้หญิงยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองส่งทั้งสามคนเดินออกจากห้องไป หลังจากล็อกประตูแล้วมุมปากของเธอก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอเดินตามทุกคนไปจนถึงหน้าบันได แล้วผายมือออกเป็นเชิง "เชิญ"

หลีเสียนจำต้องเดินลงบันไดไปตามคำเชิญของเธอ

ตอนที่เดินสวนกับคุณผู้หญิง จู่ๆ เธอก็เรียกเขาไว้

"ใบหน้าของคุณไปโดนอะไรมาคะ?"

หลีเสียนชะงักฝีเท้ากึก

เขาดันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย!

หลีเสียนรีบหาข้ออ้างในหัวอย่างรวดเร็วเพื่อปัดสวะ "ผม..."

"ต้องดูแลรักษาใบหน้าของตัวเองให้ดีๆ นะคะ"

คุณผู้หญิงพูดแทรกคำแก้ตัวของหลีเสียน ก่อนจะทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วปล่อยให้เขาเดินจากไป

[เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณผู้หญิงคุยง่ายจัง??]

[ถามรวดเดียวสองคำถาม แต่ไม่ยอมรอให้ผู้เล่นตอบก็ปล่อยผ่านไปซะงั้น ทำไมผีในดันเจี้ยนนี้ถึงเปลี่ยนนิสัยกะทันหันล่ะ?]

หลีเสียนเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน เขาเดินลงบันไดไปด้วยความสงสัยเต็มอก

ยิ่งเดิน ฝีเท้าก็ยิ่งช้าลงเรื่อยๆ

ซ่งชิงจางหันกลับมามองด้วยความงุนงง "พี่คิดอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมเดินช้าจัง?"

คำถามนั้นทำให้หลีเสียนหยุดชะงักอยู่กับที่ทันที

"ผมว่ามันมีอะไรแปลกๆ"

ตอนนั้นทั้งสองคนลงมาถึงชั้นสองแล้ว หลีเสียนหันขวับกลับไปมอง บันไดทอดยาวหายไปตรงมุมเลี้ยว ไร้ซึ่งวี่แววของคุณผู้หญิงที่ควรจะเดินตามหลังมา

จู่ๆ หลีเสียนก็รู้สึกขนลุกซู่ เขาหันหลังและออกตัววิ่งกลับขึ้นชั้นบนทันที!

ซ่งชิงจางมองแผ่นหลังของหลีเสียนอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ อีกฝ่ายถึงวิ่งกลับไปแบบนั้น

หลีเสียนวิ่งก้าวกระโดดขึ้นบันไดรวดเดียวจนถึงชั้นสาม โถงทางเดินว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของคุณผู้หญิง เขาพุ่งตัวไปที่หน้าห้องของตัวเองด้วยความเร็วสูงสุดแล้วผลักประตูเข้าไป

ภายในห้อง คุณผู้หญิงกำลังยืนอยู่ข้างเตียง ปลายนิ้วของเธอแตะอยู่บนผ้าห่มของหลีเสียนและทำท่าจะเลิกมันขึ้น

ข้อความคอมเมนต์พร้อมเครื่องหมายคำถามและตกใจลอยผ่านหน้าจอไปรัวๆ

[?!!]

[คุณผู้หญิงมาอยู่ที่นี่ได้ไง?!]

[ยัยนี่แอบเข้าห้องคนอื่นด้วยเหรอเนี่ย?!]

[เชี่ย ช้าไปก้าวเดียวมีหวังเกมโอเวอร์แน่!]

[สตรีมเมอร์ปฏิกิริยาไวเกินไปป่าว?! ตอนที่จู่ๆ เขาวิ่งขึ้นบันไดมา ฉันยังงงอยู่เลยว่าเขาจะทำอะไร...]

"คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่?"

เมื่อได้ยินคำถาม คุณผู้หญิงก็ชะงักมือและหันมามองหลีเสียนที่กำลังเดินจ้องหน้าเธอเข้ามาทีละก้าว

เธอเก็บมือกลับไปอย่างแนบเนียน สีหน้าไม่มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังถามกลับมาว่า "ทำไมคุณถึงกลับมาล่ะคะ?"

หลีเสียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณผู้หญิง น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที "นี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติต่อแขกเหรอครับ? ฉวยโอกาสตอนคนไม่อยู่เข้ามาค้นห้องคนอื่นเนี่ยนะ?"

เมื่อเห็นว่าหลีเสียนไม่หลงกล คุณผู้หญิงก็ก้าวช้าๆ เข้ามาหาเขา หยุดยืนตรงหน้าแล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

"ฉันขอตัวก่อน เชิญคุณตามสบายค่ะ"

ตอนที่เดินออกไป คุณผู้หญิงก็ช่วยดึงประตูปิดให้หลีเสียนด้วย เธอไม่ได้เอ่ยปากขอโทษเลยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ แต่การที่เธอยอมล่าถอยออกไปเองก็แสดงว่าเธอไม่สามารถรื้อค้นข้าวของในห้องของแขกได้หากเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขา

หลีเสียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วจัดเก็บรูปถ่ายที่กระจัดกระจายกลับเข้าอัลบั้ม ก่อนจะเอามันไปซุกไว้ใต้หมอน

ตลอดช่วงบ่าย คฤหาสน์สไตล์ตะวันตกแห่งนี้ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าสยดสยอง

คุณผู้หญิงไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นอีกเลยหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ คาดว่าคงจะกลับเข้า "ห้อง" ของตัวเองเพื่อเตรียมงานนิทรรศการในวันพรุ่งนี้ ส่วนคนอื่นๆ ก็เดินวนหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรเพิ่มเติมอีก

ตกกลางคืน หลีเสียนยกมือขึ้นเคาะประตูห้องบานหนึ่ง

คนข้างในมาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือหลีเสียน เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจไปวูบหนึ่ง

"ผมเข้าไปได้ไหม? คุณ... จาง?"

หลีเสียนช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งตรงหน้า

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูดัง "ปัง" ใส่หน้าเขา

หลีเสียน "..."

เขากำของในมือแน่น จ้องมองบานประตูตรงหน้าพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง และในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินหนี ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

"เข้ามาสิ"

ทั้งสองมองหน้ากัน ชายหนุ่มมีสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ ราวกับไม่รู้สึกเลยว่าการกระทำเมื่อครู่ของตนเองมีอะไรผิดแปลกไป ส่วนหลีเสียนก็ได้แต่มองประเมินชายคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอือมระอา ราวกับกำลังวิเคราะห์ว่าหมอนี่มีปัญหาทางจิตตรงไหนหรือเปล่า

แต่สุดท้ายเขาก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้องของชายหนุ่ม และสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากเข้ามาก็คือการมองไปที่ภาพวาดบุคคลในห้อง

พื้นผิวของภาพวาดดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่ามันยังไม่ได้ถูกทาด้วยน้ำยาเคลือบเงา และนิ้วมือของคนในภาพวาดก็ชูขึ้นมาสี่นิ้วแล้ว

แต่ชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เลยแม้แต่น้อย

หลีเสียนโยนของบางอย่างไปให้เขา

ชายหนุ่มรับไว้ตามสัญชาตญาณ และพบว่าสิ่งที่อีกฝ่ายโยนมาให้คือขวดบรรจุของเหลวใส

"นี่อะไร?"

ชายหนุ่มจ้องมองของเหลวในมือแล้วเอ่ยถาม

"น้ำยาเคลือบเงา ทาลงบนภาพวาดแล้วจำนวนนิ้วก็จะไม่เพิ่มขึ้นอีก"

เมื่อภาพวาดบนผนังได้ยินประโยคนี้ มันก็สั่นสะท้านเบาๆ อย่างลี้ลับ

สายตาของชายหนุ่มละจากขวดในมือมามองใบหน้าของหลีเสียน สีหน้าของเขาดูเหมือนจะประหลาดใจมากกว่าจะดีใจเสียอีก

"ขอบใจ"

ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ

หลีเสียนแอบลอบสังเกตปฏิกิริยาของเขามาตลอด เมื่อได้รับคำตอบก็เลิกคิ้วขึ้น "ตามหลักแล้ววันนี้ผมควรจะตายไปแล้ว แต่กลายเป็นว่าผมยังรอดมาได้ นายไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าผมรอดมาได้ยังไง?"

อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "ฉันมีวิธีของฉันก็แล้วกัน"

"วิธีอะไร?"

ชายหนุ่มตอบโพล่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ไปขโมยมาจากห้องนายไง"

"..."

"..."

[...]

[ไอ้หมอนี่ มันพูดจาบ้าบออะไรของมันเนี่ย?]

[ดูทรงแล้วประสาทไม่ค่อยจะดีนะ]

[สตรีมเมอร์จะไปช่วยคนแบบนี้ทำไม?]

บทสนทนาจบลงตรงที่หลีเสียนทนไม่ไหวต้องเดินกระแทกประตูหนีออกไป ก่อนที่จะปิดประตู เขาได้ทิ้งท้ายกับชายหนุ่มไว้ว่า

"พรุ่งนี้เช้าเอามาคืนผมด้วย"

[จบแล้ว]