ตอนที่ 856 ตอนพิเศษ: ฉู่เทียนเย่ (35)

ตอนที่ 856 ตอนพิเศษ:  ฉู่เทียนเย่ (35)

เหอย่งเซิงมองไปที่หน้าจอและเห็นรูปของ ฉู่เทียนเย่... เขาขยี้ตาตัวเอง

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ฉู่เทียนเย่

จากนั้นก็ก้มลงมองรูปในโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง

ผู้ชายในรูปหน้าตาเหมือน ฉู่เทียนเย่ไม่มีผิดเพี้ยน... เหอย่งเซิงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตกตะลึง

คนตรงหน้าเขาคือคุณชายท่านนั้นจริงๆ!

แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!

แถมยังแต่งงานกับซูเหยียนที่เป็นพี่สาวของคู่หมั้นเขาเนี่ยนะ?!

เหอย่งเซิงสับสนไปหมด รู้สึกว่าสมองประมวลผลตามไม่ทันแล้ว

ขณะที่เขากำลังสับสน ซูชิงเหยียนก็เขย่าแขนเขา "ย่งเซิง? ย่งเซิงคะ?"

เหอย่งเซิงได้สติกลับมาทันที เขาหันไปมองซูชิงเหยียน "หืม? มีอะไรเหรอ"

ซูชิงเหยียนพูดว่า "ฉันกำลังถามว่า คุณช่วยฝากงานให้พี่เขยหน่อยได้ไหมคะ ช่วงนี้บริษัทคุณรับคนเพิ่มหรือเปล่า ถ้าไม่ คุณก็ช่วยฝากให้พี่เขยเป็นคนขับรถก็ได้..."

พูดถึงตรงนี้ ซูชิงเหยียนก็หันไปมอง ฉู่เทียนเย่ "พี่เขยคะ พี่ขับรถเป็นไหมคะ"

ฉู่เทียนเย่ "...เป็น"

"งั้นก็ดีเลยค่ะ" ซูชิงเหยียนยิ้ม "พี่เขยคะ อย่าคิดว่าอาชีพคนขับรถไม่ดีนะคะ ความจริงแล้วคนขับรถคือคนที่เจ้านายให้ความสำคัญที่สุดเลยนะคะ เดี๋ยวทำไปสักพักพี่ก็เข้าใจเองค่ะ"

เธอหันไปยิ้มให้เหอย่งเซิง "ช่วยได้ไหมคะ"

เหอย่งเซิง "!!"

ให้คุณชายแห่งตระกูลฉู่มาเป็นคนขับรถให้เขาเนี่ยนะ? เขาอยากตายหรือไง!

เหอย่งเซิงหันไปมอง ฉู่เทียนเย่อีกครั้ง ก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มตอบกลับมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา ทำเอาเหอย่งเซิงถึงกับหนาวสันหลังวาบ

เขากลืนน้ำลาย "ฉู่... ฉู่..."

ฉู่เทียนเย่เลิกคิ้วขึ้น

หมอนี่เพิ่งจะดูโทรศัพท์มือถือแล้วก็เอาแต่จ้องเขา  ฉู่เทียนเย่จึงรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายน่าจะจำเขาได้แล้ว

ยังไงซะ เขาก็พอจะเคยได้ยินชื่อตระกูลเหอมาบ้าง

ดังนั้น หลังจากที่เหอย่งเซิงพูดจบ เขาก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า "ผมแซ่ลู่ครับ ลู่เหยี่ย"

ลู่เหยี่ย... เหยี่ย... ตอนนี้เหอย่งเซิงยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก เพราะแม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกัน!

เขากลืนน้ำลายลงคอ "คุณชายลู่ สวัสดีครับ สวัสดี..."

พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปหา ฉู่เทียนเย่

ฉู่เทียนเย่ไม่ได้จับมือตอบ แต่กลับหันไปมองซูชิงเหยียน "ผมมีงานทำอยู่แล้ว ไม่รบกวนคุณช่วยหาให้หรอกครับ"

พูดจบ ฉู่เทียนเย่ก็หันไปมองซูเหยียน "คุณภรรยา พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ผมรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยแล้ว"

คุณภรรยา?

ซูเหยียนไม่ทันรู้ตัวในทันทีว่าเขากำลังเรียกเธอ

จนกระทั่งเห็น ฉู่เทียนเย่เอาแต่จ้องมองมา เธอถึงเพิ่งเข้าใจ พวงแก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

เธอกระแอมไอแก้เขิน "อืม"

ทั้งสองเดินขึ้นไปชั้นบน

เหอย่งเซิงยังคงยืนอยู่ชั้นล่าง สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของ ฉู่เทียนเย่ เขาอยากจะตามขึ้นไปพูดคุยด้วย แต่ก็ไม่กล้า จึงทำได้เพียงยืนมองพวกเขาสองคนเดินจากไป

จังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเดินเข้าห้อง จู่ๆ  ฉู่เทียนเย่ก็หันกลับมามองเหอย่งเซิง เขาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาทำท่ารูดซิปปิดปาก

นี่คือการส่งสัญญาณให้เหอย่งเซิงปิดปากให้สนิท และห้ามเปิดเผยตัวตนของเขาเด็ดขาด

เหอย่งเซิงเข้าใจในทันที เขายืดตัวตรงแหน่ว เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มแผ่นหลัง!

จนกระทั่ง ฉู่เทียนเย่เดินเข้าห้องไป เหอย่งเซิงถึงรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะกลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง

ซูชิงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เป็นอะไรไปคะ คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

เหอย่งเซิงคลายเนกไทของตัวเอง

เขากระแอมไอแล้วพูดว่า "อืม ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายจริงๆ นั่นแหละ ขอตัวกลับก่อนนะ พวกคุณค่อยๆ ทานกันไปเถอะ"

ซูชิงเหยียนพยักหน้ารับ

จากนั้นเหอย่งเซิงก็หันหลังเดินออกไป

เมื่อถึงประตู เขาก็หันกลับมามองคู่หมั้นของตนอีกครั้ง เหอย่งเซิงไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของ ฉู่เทียนเย่ แต่ก็ไม่อยากเห็นคู่หมั้นของตนไปล่วงเกินอีกฝ่ายเข้าจริงๆ จึงกำชับเสียงเบาว่า "ทำตัวดีๆ กับพี่สาว... กับพี่สาวและพี่เขยของคุณให้มากหน่อยนะ"

สีหน้าของซูชิงเหยียนมืดครึ้มลงทันที

เธอขมวดคิ้วถาม "หมายความว่ายังไงคะ"

"มะ... ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่มีคนดูในไลฟ์สดเยอะแยะ ถ้าเกิดมีเรื่องบาดหมางกันมันจะดูไม่ดีน่ะ"

ซูชิงเหยียนมองเหอย่งเซิงอย่างครุ่นคิด

เธอขบกรามแน่นก่อนจะโพล่งถามขึ้น "พี่ย่งเซิง ฉันรู้นะคะว่าพี่กำลังปิดบังอะไรฉันอยู่..."

หัวใจของเหอย่งเซิงกระตุกวูบ