บทที่ 14: ชัยชนะของเหล่านักเรียนทุน

ช่วงเวลาสุดท้ายของเช้าวันนั้นค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไปท่ามกลางห้องเรียนที่วุ่นวาย

สำหรับประสิทธิภาพการสอนในวันนี้ อาจารย์ผู้สอนทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนใจ

"เลิกเรียนได้ ไปกินข้าวซะ จำไว้ว่าต่อไปต้องตั้งใจฝึกฝนด้วยตัวเองให้มาก ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามข้า การทำสมาธิเป็นวิธีเดียวที่จะเพิ่มพลังวิญญาณได้ การฝึกฝนเคล็ดวิชาทำสมาธิตั้งแต่เนิ่นๆ เท่านั้นที่จะทำให้พวกเจ้าบรรลุพลังวิญญาณระดับ 10 ได้เร็วขึ้น"

หลังจากอาจารย์พูดจบ พวกนักเรียนหลังห้องที่ไม่สามารถเข้าสู่สภาวะทำสมาธิได้เลยตลอดทั้งคาบเรียนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

เนื่องจากอาจารย์ยังไม่ได้ออกไปจากห้อง นักเรียนเหล่านี้จึงนั่งประจำที่อย่างเชื่อฟัง ไม่มีใครกล้าลุกออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

อาจารย์เดินลงมาจากโพเดียมด้วยท่าทีเอามือไพล่หลัง และมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน เขามองดูเด็กหนุ่มที่เพิ่งออกจากสภาวะทำสมาธิและลืมตาขึ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า

"เด็กน้อย พรสวรรค์ของเจ้ายอดเยี่ยมมาก หลังจากที่ข้าสอนเคล็ดวิชาทำสมาธิ เจ้าก็เป็นคนแรกที่เข้าสู่สภาวะทำสมาธิได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้"

"แมัพรสวรรค์ของเจ้าจะยอดเยี่ยม แต่ต่อไปเจ้าต้องไม่เกียจคร้านในการบ่มเพาะพลัง หากพบปัญหาอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็มาหาข้าได้เสมอ ข้าจะตอบคำถามเจ้าอย่างใจเย็นแน่นอน จงตั้งใจบ่มเพาะพลังให้ดี ข้าตั้งความหวังกับเจ้าไว้สูงมากนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักบุญคุณ ความปรารถนาดีของอาจารย์นั้นชัดเจนมากจนเขาสัมผัสได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ลู่เฉินโค้งคำนับอาจารย์อย่างนอบน้อม และกล่าวด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจว่า

"ขอบคุณครับอาจารย์ ข้าจะตั้งใจบ่มเพาะพลังอย่างแน่นอน หากมีข้อสงสัยใดๆ ในอนาคต ข้าจะรีบมาสอบถามท่านทันที หวังว่าอาจารย์จะช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าได้"

ความถ่อมตัวและความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ของลู่เฉินทำให้อาจารย์ยิ่งพึงพอใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก เขาตบไหล่ลู่เฉินเพื่อเป็นกำลังใจ

ก่อนจะหันหลังกลับ อาจารย์ได้ส่งสายตาดุๆ ไปทางเสียวอู่ที่ยังคงนอนกรนอยู่

ในที่สุด อาจารย์ก็เดินเอามือไพล่หลังออกจากห้องเรียนไปอย่างจนใจ

ทันทีที่อาจารย์ลับสายตาไป นักเรียนใหม่คนอื่นๆ ในห้องก็ส่งสายตาที่ซับซ้อนมาทางลู่เฉิน

ในสายตาเหล่านั้นมีทั้งความอิจฉา ริษยา หรือแม้กระทั่งความท้าทายและความขุ่นเคืองปะปนอยู่

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากจะไปแทนที่ลู่เฉิน คนที่ได้รับความโปรดปรานจากอาจารย์ถึงเพียงนี้

ความขุ่นเคืองจากพวกนักเรียนหลังห้องที่มีต่อนักเรียนหัวกะทิ!

เมื่อเผชิญกับสายตาอันซับซ้อนของเหล่านักเรียนใหม่ ลู่เฉินกลับสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์แบบและไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจใดๆ

หลังจากลุกจากที่นั่ง เขาก็ตรงไปที่โต๊ะของเสียวอู่ทันที

เสียวอู่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านบานกระจกกระทบใบหน้าด้านข้างของนางขณะที่นอนกรนอยู่บนโต๊ะ แก้มสีชมพูระเรื่อของนางดูเปล่งปลั่งและมีสุขภาพดีราวกับแอปเปิลสีแดงที่สุกงอม

เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่เฉินก็ส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ถึงกับถลึงตาใส่นางในตอนท้าย นางช่างหลับสนิทเสียจริงๆ!

เขายื่นมือออกไปเคาะโต๊ะเสียงดัง ซึ่งในที่สุดก็ทำให้เสียวอู่ตื่นขึ้นมาได้

เมื่อตื่นขึ้นมา เสียวอู่ก็ขยี้ตาที่ยังคงงัวเงีย และเอ่ยถามด้วยท่าทีสะลึมสะลือว่า

"เกิดอะไรขึ้น ได้เวลากินข้าวแล้วเหรอ"

ลู่เฉินเลิกคิ้วและตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า

"ใช่ เลิกเรียนแล้ว เรารีบไปกินข้าวกันเถอะ บ่ายนี้นักเรียนทุนอย่างพวกเรามีนัดตัดสินแพ้ชนะกับพวกนักเรียนชั้นสูงนะ เสียวอู่ ในฐานะรองลูกพี่ของหอพักหมายเลข 7 เจ้าคือตัวหลักของเหล่านักเรียนทุน อย่าไปสายเพราะมัวแต่นอนหลับล่ะ"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เสียวอู่ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที นางกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ โบกหมัดเล็กๆ ที่ดูไม่น่าเกรงขามเลยสักนิด ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นขณะกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า

"ลูกพี่ลู่เฉิน ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีทางไปสายแน่นอน ฮึ่ม ไอ้พวกอันธพาลกระจอกๆ กล้ามารังแกนักเรียนทุนอย่างพวกเรา พี่หญิงเสียวอู่คนนี้จะคุ้มครองพวกนักเรียนทุนเอง คอยดูเถอะ ข้าจะอัดพวกมันจนต้องไปคลำหาฟันตัวเองบนพื้นเลย"

หลังจากปลุกเสียวอู่แล้ว ลู่เฉินก็ไปโรงอาหารพร้อมกับนาง ลู่เฉินกินข้าวที่ชั้น 1 ส่วนเสียวอู่ขึ้นไปที่ชั้น 2

ลู่เฉินเป็นนักเรียนทุนที่ยากจนและแทบจะไม่มีเงินติดตัว เขาจึงทำได้เพียงกินอาหารทั่วไปที่ชั้น 1

ในฐานะวิญญาจารย์ 1 วงแหวน เสียวอู่ได้รับเงินอุดหนุนเป็นเหรียญทองจากโถงวิญญาณยุทธ์มาแล้ว เมื่อมีเงิน เสียวอู่ก็เริ่มใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟู่ฟ่า เลือกกินแต่อาหารที่ดีที่สุด นางจึงไปที่ชั้น 2 ของโรงอาหาร

ช่วงเวลาประมาณบ่ายสองโมง ในป่าละเมาะหลังโรงเรียนนั่วติง!

กลุ่มนักเรียนสองกลุ่มจากโรงเรียนนั่วติงมารวมตัวกันในป่าละเมาะแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างถูกมือไปมาและสาดคำด่าทอใส่กัน พร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ

ทางฝั่งของนักเรียนทุน เสียวอู่ยืนเท้าสะเอว สีหน้าจริงจังราวกับแม่ทัพหญิงที่กำลังสั่งการกองทหารนับพัน นางหันไปถามหวังเซิ่งว่า

"หวังเซิ่ง ทุกคนมากันครบไหม"

เมื่อได้ยินคำถาม หวังเซิ่งก็ยืดตัวตรงทันทีและตอบกลับด้วยความภาคภูมิใจว่า

"นักเรียนทุนทุกคนมากันครบแล้ว ขาดแค่ถังซานคนเดียว แต่หมอนั่นไม่ทำตามกฎของหอพักหมายเลข 7 ของเรา พวกเราก็เลยไม่เคยนับมันเป็นพวกอยู่แล้ว"

คิ้วของเสียวอู่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางยิ่งมองถังซานแย่ลงไปอีก นางโบกมือแล้วกล่าวว่า

"ช่างเถอะ คนขี้ขลาดแบบนั้นต่อให้มาก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก มีข้ากับลูกพี่ลู่เฉินก็พอแล้ว"

"ลูกพี่ลู่เฉิน เราเริ่มกันได้เลย!"

ลู่เฉินพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็มองไปที่ผู้นำของกลุ่มนักเรียนชั้นสูง เซียวเฉินอวี่ ลูกชายของเจ้าเมือง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวานว่า

"พวกเจ้าอยากจะตัดสินกันยังไงล่ะ"

ประกายบางอย่างวาบขึ้นในดวงตาของเซียวเฉินอวี่ ในฐานะลูกชายของเจ้าเมือง เขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์เสียทีเดียว เขามีแผนการเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองอยู่บ้าง

การที่พวกนักเรียนทุนกล้ามาท้าดวลกับพวกเขาในครั้งนี้ แสดงว่าพวกนั้นจะต้องมีไพ่ตายอะไรบางอย่างซ่อนอยู่แน่

เซียวเฉินอวี่จะไม่ยอมเปิดฉากตะลุมบอนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เสนอเงื่อนไขของตนเอง

"พวกเราจะส่งตัวแทนฝ่ายละ 3 คน มาประลองแบบตัวต่อตัวสลับกันไป ผู้แพ้จะต้องออกจากการประลอง ส่วนผู้ชนะจะอยู่บนสนามเพื่อรับคำท้าของคนต่อไป จนกว่าคนของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะพ่ายแพ้ครบทั้ง 3 คน ฝ่ายที่มีคนเหลืออยู่บนสนามเป็นคนสุดท้ายคือผู้ชนะในการประลองครั้งนี้"

เซียวเฉินอวี่มีแผนการเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความแข็งแกร่งอันสมบูรณ์แบบ แผนการใดๆ ก็ล้วนไร้ผล

ลู่เฉินตกลงรับเงื่อนไขของเซียวเฉินอวี่!

ตัวแทนคนแรกของแต่ละฝ่ายคือหวังเซิ่งจากฝั่งนักเรียนทุน และหลิวหลงจากฝั่งนักเรียนชั้นสูง

วิญญาณยุทธ์ของหวังเซิ่งคือพยัคฆ์สงคราม มีพลังวิญญาณระดับ 8

วิญญาณยุทธ์ของหลิวหลงคือพลองยาว มีพลังวิญญาณระดับ 8 เช่นกัน

แม้พลังวิญญาณจะเท่ากัน แต่ในกรณีที่ไม่มีทักษะวิญญาณ วิญญาณยุทธ์พลองยาวของหลิวหลงนั้นสามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้ยืดหยุ่นกว่า

หลังจากการต่อสู้ผ่านไปสักพัก หลิวหลงก็สามารถเอาชนะหวังเซิ่งไปได้สำเร็จ

การพ่ายแพ้ในศึกแรกทำให้ขวัญกำลังใจของเหล่านักเรียนทุนลดทอนลง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสียวอู่ก็ทนรอไม่ไหวและก้าวออกมาเป็นตัวแทนคนที่สอง

การเคลื่อนไหวของนางนั้นปราดเปรียวอย่างยิ่ง

ทุกท่วงท่าล้วนรวดเร็ว เฉียบขาด และเด็ดเดี่ยว

ในการต่อสู้ นางจัดการทุ่มหลิวหลงกระเด็นออกไปได้ในการปะทะเพียงครั้งเดียว

เหล่านักเรียนทุนคว้าชัยชนะในศึกที่สองนี้มาได้ ซึ่งช่วยเรียกขวัญกำลังใจของพวกเขากลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมกับส่งเสียงเชียร์เสียวอู่ดังสนั่น

ทางฝั่งของกลุ่มนักเรียนชั้นสูง เซียวเฉินอวี่เห็นว่าความแข็งแกร่งของเสียวอู่นั้นไม่ธรรมดา เดิมทีเขาตั้งใจจะลงสนามเป็นคนสุดท้าย

แต่เซียวเฉินอวี่รู้สึกว่าฝั่งของเขาไม่มีใครรับมือเสียวอู่ได้เลยนอกจากตัวเขาเอง เขาจึงต้องก้าวออกมารับหน้าที่เป็นตัวแทนคนที่สอง

หลังจากเซียวเฉินอวี่ก้าวเข้าสู่สนาม เขาก็ใช้วิญญาณยุทธ์สถิตร่างทันที

ร่างของเขาสูงใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อขยายตัว ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยขนสีเทา เขี้ยวงอกออกมาจากปาก กรงเล็บแหลมคมยื่นออกมาจากนิ้วมือ และดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตที่มีรูม่านตาเรียวยาว

ยิ่งไปกว่านั้น วงแหวนวิญญาณสีขาววงหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยวนขึ้นมาจากใต้เท้าของเขา สิ่งนี้เป็นตัวบ่งบอกถึงสถานะของเขา นั่นคือการเป็นวิญญาจารย์ 1 วงแหวน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาใช้วิญญาณยุทธ์สถิตร่าง เหล่านักเรียนทุนกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม พวกเขากลับมองไปที่เสียวอู่ด้วยความคาดหวัง

ในตอนนี้ เสียวอู่ก็ใช้วิญญาณยุทธ์สถิตร่างเช่นกัน ขาของนางยาวขึ้นจนมีสัดส่วนที่ดูเกินจริงเมื่อเทียบกับร่างกาย ดวงตาสีดำของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง และมีหูกระต่ายขนปุกปุยคู่งอกขึ้นมาบนศีรษะ

สิ่งที่ทำให้เหล่านักเรียนชั้นสูงหวาดกลัวยิ่งกว่าก็คือ วงแหวนวิญญาณสีเหลืองวงหนึ่งค่อยๆ ลอยวนขึ้นมาจากใต้เท้าของเสียวอู่

วงแหวนวิญญาณสีเหลือง วงแหวนวิญญาณ 100 ปี!

เมื่อเทียบกับวงแหวนวิญญาณ 10 ปีของเซียวเฉินอวี่ วงแหวนวิญญาณ 100 ปีย่อมหายากและล้ำค่ากว่าอย่างเห็นได้ชัด

ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย ด้วยความได้เปรียบอย่างท่วมท้นของวงแหวนวิญญาณ 100 ปีที่มีเหนือวงแหวนวิญญาณ 10 ปี เสียวอู่จึงเอาชนะเซียวเฉินอวี่ไปได้อย่างง่ายดาย

หลังจากความพ่ายแพ้ของเซียวเฉินอวี่ กลุ่มนักเรียนชั้นสูงก็ไม่สามารถส่งตัวแทนคนที่สามออกมาได้อีก ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่เซียวเฉินอวี่ก็ยังถูกล้มลง กลุ่มนักเรียนชั้นสูงจึงสูญเสียความกล้าไปจนหมดสิ้น

การดวลกันตามที่นัดหมายไว้จบลงด้วยชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จของเหล่านักเรียนทุนในที่สุด!