บทที่ 38 บทสรุป

บทที่ 38 บทสรุป

พระจันทร์สว่างแขวนลอยสูงเด่น รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ภายในห้องหนังสือของตระกูลกู้

แสงเทียนวูบไหว สาดส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของขงเจี๋ย

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของฉู่อวิ๋นเกอ ทำให้สายลมยามวิกาลหนาวเหน็บขึ้นกว่าเดิม

ขงเจี๋ยฝืนข่มอาการใจสั่นเอาไว้ ทว่าปลายพู่กันกลับไม่หยุดชะงัก

เดิมทีฉู่อวิ๋นเกอรู้สึกเคียดแค้นต่อการทรยศของขงเจี๋ยเป็นอย่างมาก แทบอยากจะสับร่างของมันให้แหลกเป็นหมื่นๆ ชิ้น

ทว่าในยามนี้เขากลับเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง เพียงแค่มองดูมันจารึกแผ่นหยกบันทึกอยู่อย่างเงียบๆ

ทั้งสองคนต่างนิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยคำใด มีเพียงเสียงสลักแผ่นหยกบันทึกดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัดแห่งนี้

คลื่นลมสงบก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน...

ผ่านไปเนิ่นนาน

ขงเจี๋ยจรดพู่กันเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จสิ้น ก็วางพู่กันหยกในมือลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ

"ในเมื่อใต้เท้าฉู่สามารถมาปรากฏตัวอยู่ในตระกูลกู้ได้ คงจะเป็นเพราะท่านผู้สืบทอดอนุญาตให้มาเอาชีวิตของข้าน้อยแล้วสินะ"

ฉู่อวิ๋นเกอไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า เขาพยักหน้ารับอย่างไม่แยแส

เปลวเทียนวูบไหว เสียงลมพัดนอกหน้าต่างยิ่งโหมกระหน่ำแรงขึ้น

ฉู่อวิ๋นเกอมองดูอีกฝ่าย

คนที่กำลังจะตายด้วยน้ำมือของตนผู้นี้ บนใบหน้ากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไม่มีการอ้อนวอนขอชีวิต และไม่มีแม้แต่ความหวั่นไหวใดๆ

ขงเจี๋ยนั่งตัวตรงแหน่วอยู่หลังโต๊ะหนังสือเช่นนั้น

ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของขงเจี๋ยงอเข้าหากันเล็กน้อย กลางฝ่ามือมีเหงื่อเย็นผุดซึม ทว่าสีหน้ากลับยังคงดูนิ่งสงบ

เขาช้อนตาขึ้นมองฉู่อวิ๋นเกอ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

"หากใต้เท้าฉู่มีข้อสงสัยใด ขงเจี๋ยผู้นี้พร้อมจะตอบทุกอย่างที่รู้"

"แต่หากไม่มีสิ่งใดสงสัยแล้ว ก็ลงมือได้เลย"

"ระหว่างเจ้ากับข้า ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก"

"ตั้งแต่ตอนที่เจ้าเปิดโปงการมีอยู่ของวังเหมันต์จันทราให้ท่านผู้สืบทอดรู้ เคยคิดถึงจุดจบในวันนี้บ้างหรือไม่?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ขงเจี๋ยก็รู้ทันทีว่าโอกาสพลิกสถานการณ์มาถึงแล้ว

แม้ภายในใจจะยังคงเคลือบแคลง ว่าท้ายที่สุดแล้วเสิ่นอี้เดาได้อย่างไรว่าวังเหมันต์จันทราคือผู้อยู่เบื้องหลัง?

ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ปลอมตัวได้แนบเนียนถึงเพียงนี้แล้วแท้ๆ

"ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าไม่เคยปริปากบอกเรื่องวังเหมันต์จันทราให้ใครในตระกูลกู้รู้เลยแม้แต่คนเดียว"

"หึ..."

"นั่นมันก็แค่คำแก้ตัวของเจ้าฝ่ายเดียวเท่านั้น"

ฉู่อวิ๋นเกอแค่นหัวเราะ

คิดจริงๆ หรือว่าข้าจะหลงกลเจ้าอีก?

ขงเจี๋ยไม่ได้รีบร้อนแก้ตัว

เขาเพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับฉู่อวิ๋นเกอตรงๆ แล้วเอ่ยทีละคำ

"ใต้เท้าฉู่ลองคิดดูสักนิด การเปิดโปงวังเหมันต์จันทรา มันมีผลประโยชน์อันใดต่อตัวข้ากัน?"

ฉู่อวิ๋นเกอไม่ได้ต่อบทสนทนา

ขงเจี๋ยจึงเอ่ยต่อไปด้วยจังหวะที่ไม่ช้าไม่เร็ว ทว่ามีเหตุมีผลชัดเจน

"การเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา จะทำให้ข้าได้ผลประโยชน์อะไรหรือ?"

"หากจุดประสงค์ที่แท้จริงของวังเหมันต์จันทราถูกแฉออกไป"

"จุดจบก็มีเพียงตระกูลกู้ ตำหนักอมตะ และวังเหมันต์จันทราต้องสู้กันจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งเท่านั้น"

"แต่หากปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นกับตระกูลกู้ หรือวังเหมันต์จันทรา ล้วนยังมีทางหนีทีไล่ให้ทั้งสองฝ่าย"

"ใต้เท้าฉู่..."

"ท่านเป็นคนฉลาด ลองคิดดูสิว่า ข้ามีเหตุผลอะไรที่จะต้องเปิดโปงวังเหมันต์จันทรา?"

ภายในห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบงันถึงขีดสุด

ฉู่อวิ๋นเกอยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เขาจำใจต้องยอมรับว่า...

สิ่งที่ขงเจี๋ยพูดมานั้นมีเหตุผล

ตราบใดที่กู้ชิงเสวี่ยยังไม่รู้เรื่อง ด้วยความรู้สึกที่นางมีต่อวังเหมันต์จันทรา ย่อมไม่มีทางทอดทิ้งวังเหมันต์จันทราไปง่ายๆ แน่นอน

หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังคงสามารถเกี่ยวดองกับตำหนักอมตะต่อไปได้

"ดูเหมือนว่า ข้าจะเข้าใจเจ้าผิดไปสินะ?"

แววตาของฉู่อวิ๋นเกอสั่นไหว ฝ่ามือแอบรวบรวมพลังปราณอย่างเงียบเชียบ

พลังปราณกลางฝ่ามือรวมตัวกันฉับพลัน เปล่งประกายเจิดจ้า คลื่นพลังม้วนตัวดุจเกลียวคลื่น ทำเอาทั่วทั้งห้องหนังสือถึงกับสั่นสะเทือน

ปราณฝ่ามือเกรี้ยวกราดที่แฝงไปด้วยจิตสังหารเยือกเย็น พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของขงเจี๋ยอย่างจังด้วยพลังทำลายล้างที่น่าครั่นคร้าม

ขงเจี๋ยไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง กระทั่งดวงตาก็ไม่กะพริบเลยสักนิด...

เขากำลังเดิมพัน เดิมพันกับโอกาสที่จะได้พลิกสถานการณ์

ลมฝ่ามือหยุดชะงักลงห่างจากใบหน้าของขงเจี๋ยเพียงสองชุ่น ลมปราณที่ปะทะเข้ามาทำเอาเส้นผมของเขาปลิวไสว ทว่ากลับไม่ได้ทำอันตรายเขาเลยแม้แต่น้อย

ขงเจี๋ยลอบยิ้มอยู่ในใจ

ปลาติดเบ็ดแล้ว

"ขอบพระคุณใต้เท้าฉู่ที่ไว้ชีวิต"

ขงเจี๋ยมีสีหน้าราบเรียบ ค้อมตัวลงเล็กน้อย

ฉู่อวิ๋นเกอชักฝ่ามือกลับ พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว

จู่ๆ เขาก็ตระหนักถึงจุดหนึ่งที่ฟังไม่ขึ้น

"เจ้าไม่ได้หักหลังวังเหมันต์จันทราอย่างเห็นได้ชัด"

"เช่นนั้นการที่เจ้าอยู่ต่อหน้าเสิ่นอี้ ก็ถือว่ามีความดีความชอบไร้ซึ่งความผิด แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ห้ามข้าไม่ให้มาฆ่าเจ้าเล่า?"

"ยิ่งไปกว่านั้น..."

"ยังยินยอมให้ข้าลงมืออีกต่างหาก?"

เรื่องนี้มันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

ด้วยนิสัยการกระทำของเสิ่นอี้ ตราบใดที่ขงเจี๋ยยังมีคุณค่าให้หลอกใช้

เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้ตนมาเอาชีวิตขงเจี๋ยไปง่ายๆ แน่นอน

เว้นเสียแต่ว่า...

เว้นเสียแต่ว่าเสิ่นอี้จะอยากให้ขงเจี๋ยตายอยู่แล้วตั้งแต่แรก

แต่เพราะเหตุใดกันล่ะ?

ขงเจี๋ยแสร้งยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่

"บางที..."

"อาจเป็นเพราะข้าไปล่วงเกินท่านผู้สืบทอดเข้ากระมัง"

ขงเจี๋ยถอดถอนหายใจ

ก่อนจะเริ่มอธิบายว่าตนเองยืมอำนาจของตำหนักอมตะและตระกูลเสิ่นมาหาผลประโยชน์ให้ตระกูลกู้ได้อย่างไร

"ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายแล้วจะต้องมาจบเห่เช่นนี้"

"ท่านผู้สืบทอดต้องการจะกำจัดข้าทิ้ง แต่ไม่อยากลดตัวลงมาจัดการเอง จึงอยากจะยืมดาบฆ่าคน"

"ใต้เท้าฉู่ ท่านตกหลุมพรางของท่านผู้สืบทอดเข้าให้แล้ว"

ขงเจี๋ยรำพึงรำพันขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง ท่าทางดูเผินๆ เหมือนพูดลอยๆ คล้ายกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

"หากข้ากับเสิ่นอี้มีจุดเริ่มต้นที่เหมือนกัน ข้าก็อาจจะประลองปัญญาหักเหลี่ยมเฉือนคมกับเขาได้สูสีทีเดียว"

"ที่เขาเก็บข้าไว้ไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพราะกลัวว่าข้า..."

ผู้พูดเหมือนไร้เจตนา แต่ผู้ฟังกลับเก็บไปคิดเป็นตุเป็นตะ

ในใจของฉู่อวิ๋นเกอพลันเกิดความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา...

หากให้ขงเจี๋ยทำสัญญาทาส...

ใช้พลังปราณเป็นสื่อนำ ใช้หยดเลือดบริสุทธิ์เป็นพันธสัญญา กุมชีวิตของขงเจี๋ยเอาไว้ในกำมือของตน

เพียงแค่พลิกฝ่ามือ ก็สามารถทำให้มันอยู่สู้ตายมิสู้เป็นได้

หากเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่ามันจะทรยศ และยิ่งไม่ต้องกลัวว่ามันจะเล่นตุกติกอะไรอีก

คนที่มีสติปัญญาไม่ด้อยไปกว่าเสิ่นอี้ หากสามารถดึงมาใช้ประโยชน์ได้...

ฉู่อวิ๋นเกอเกือบจะเอ่ยปากออกมาแล้ว...

ทว่าในพริบตาที่เกิดแสงสว่างวาบในหัว เขาก็นึกถึงคำพูดก่อนจากไปของเสิ่นอี้ขึ้นมาได้ เหงื่อเย็นเยียบพลันผุดพรายขึ้นมาทันที

"หากคิดจะฆ่าขงเจี๋ย ก็แค่ลงมือเสีย อย่าไปฟังมันพูดอะไรทั้งนั้น"

อย่าไปฟังมันพูดอะไรทั้งนั้น

อย่าไปฟังมันพูดอะไรทั้งนั้น

ฉู่อวิ๋นเกอรู้สึกได้เพียงความหนาวเหน็บสายหนึ่งที่พุ่งพล่านขึ้นมาจากแผ่นหลัง ลามเลียไปตามกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย

เมื่อครู่นี้ตนเองกำลังทำอะไรอยู่?

ตนกำลังฟังขงเจี๋ยพูด

ตนกำลังถูกขงเจี๋ยจูงจมูกอยู่

ตั้งแต่คำว่า "ข้าไม่เคยหลุดปากเรื่องวังเหมันต์จันทรา" ไปจนถึงคำว่า "ท่านถูกเสิ่นอี้หลอกใช้แล้ว" และลามไปจนถึงประโยคที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจอย่าง "หากข้ากับเสิ่นอี้มีจุดเริ่มต้นที่เหมือนกัน"

ทุกย่างก้าว ล้วนถูกออกแบบมาเป็นอย่างดี ทุกคำพูด ล้วนมีไว้เพื่อชักนำตนไปสู่ทิศทางที่มันต้องการ

ให้ขงเจี๋ยทำสัญญาทาสอย่างนั้นหรือ?

ขงเจี๋ยมันเป็นคนดีนักหรืออย่างไร?

คนที่สามารถปั่นหัวลูกหลานตระกูลใหญ่ให้อยู่ในกำมือได้ จะยอมถูกผูกมัดด้วยสัญญาเพียงแผ่นเดียวง่ายๆ งั้นหรือ?

จะยอมให้ใครมากุมชะตาชีวิตของตนเองงั้นหรือ?

ต่อให้ทำสัญญาไปแล้ว ด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงของมัน มีหรือจะหาวิธีทำลายสัญญาไม่ได้? หาวิธีตลบหลังไม่ได้?

ฉู่อวิ๋นเกอรู้สึกว่าตัวเองช่างเหมือนหุ่นกระบอกชักใย

ที่ถูกสองคนฉลาดอย่างเสิ่นอี้และขงเจี๋ยดึงไปดึงมาจนเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกชักใยเช่นนี้ยิ่งกระตุ้นจิตสังหารของเขาให้รุนแรงขึ้น ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา

"เจ้าพูดถูก ฆ่าเจ้าไปก็คงน่าเสียดาย"

"หากเจ้ายอมทำสัญญาทาสล่ะก็..."

ขงเจี๋ยหลงคิดว่าแผนการสำเร็จ ภายในใจลอบดีใจว่าตนรอดตายแล้ว มุมปากถึงกับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น

ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากตอบรับ กลับเห็นประกายแสงเย็นเยียบพาดผ่านดวงตาของฉู่อวิ๋นเกอ

เหตุไม่คาดฝันพลันบังเกิด...

ฉู่อวิ๋นเกอลงมืออย่างฉับพลัน ปราณฝ่ามือทะลวงผ่านหน้าอก สังหารอีกฝ่ายสิ้นชีพในพริบตาเดียว

พรวด…!

เลือดสดๆ ย้อมโต๊ะหนังสือจนกลายเป็นสีแดงฉาน

ขงเจี๋ยเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ตนเองมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ปั่นหัวลูกหลานตระกูลใหญ่ได้ตามใจชอบ วางแผนการไม่มีพลาด

เหตุใด... เหตุใดถึงต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้?

"ก็เพราะว่า..."

"คนฉลาดมักจะตายไวน่ะสิ"

ร่างของขงเจี๋ยอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงกองกับพื้น สิ้นลมหายใจในทันที

ณ เงามืดตรงมุมกำแพง ดวงตาคู่หนึ่งได้จ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

เงามืดนั้นค่อยๆ คืบคลาน เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางของห้องนอนกู้ชิงเสวี่ยอย่างช้าๆ