บทที่ 24 อาการคลั่งรักแผลงฤทธิ์

บทที่ 24 อาการคลั่งรักแผลงฤทธิ์

ภายในห้องอาบน้ำ ไอน้ำลอยอวลปกคลุมไปทั่วบริเวณ

แสงไฟสีส้มอมเหลืองสาดส่องลงมาจากเพดาน กระทบผิวน้ำที่แตกกระจายกลายเป็นประกายสีทองระยิบระยับ พลิ้วไหวไปตามเกลียวคลื่น

กลีบดอกไม้สีม่วงลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำอุ่นในสระ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ โชยมาแตะจมูก

กู้ชิงเสวี่ยยืนอยู่ริมสระ เหม่อมองอย่างใจลอย

เสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มเรือนร่างอรชรของดรุณีที่เพิ่งโตเป็นสาว แม้ชุดนอนจะหลวมโพรก ทว่ากลับไม่อาจปิดบังทรวดทรงองค์เอวส่วนเว้าส่วนโค้งของนางได้เลย

นางหลับตาลงครู่หนึ่ง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ ปลดสายรัดเอวออกอย่างแผ่วเบา

อาภรณ์ค่อยๆ ลื่นไหลร่วงหล่นลงมา

เผยให้เห็นหัวไหล่มนกลมกลึง ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะ เปล่งประกายเรืองรองจางๆ

เส้นสายหัวไหล่ของนางโค้งมนงดงาม ไหปลาร้าเรียวเล็กประณีต เอวคอดกิ่วที่แทบจะรวบได้ด้วยมือเดียวขับเน้นให้เห็นถึงสัดส่วนที่อ่อนช้อยของเด็กสาว

กู้ชิงเสวี่ยย่ำเท้าเปล่าเปลือยลงไปในสระน้ำ ความนุ่มที่หน้าอกซึ่งเริ่มเปล่งปลั่งเป็นทรง สั่นไหวระริกไปตามจังหวะก้าวย่าง

ช่วงเวลานี้สมควรจะเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายที่สุด ทว่ากลับไม่อาจกลบเกลื่อนภาพจำที่ฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของนางได้เลย

"พี่สาวเย่จี..."

"อีกครึ่งเดือนให้หลัง จะเป็นวันที่คุณหนูใหญ่ต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์ระดับกึ่งมหาจักรพรรดิแล้วนะเจ้าคะ..."

"ก็น่าจะเป็นช่วงสามวันให้หลังนี้นี่แหละ..."

กู้ชิงเสวี่ยวักน้ำขึ้นมา ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลรดบ่าและลำคอ ลื่นไหลไปตามร่องไหปลาร้า ก่อนจะจมหายไปในร่องอก

นางใช้นิ้วเขี่ยผิวน้ำอย่างเหม่อลอย ระลอกคลื่นซัดสาดทำให้เงาสะท้อนที่ดูซีดเซียวในน้ำแตกกระจาย

"เมื่อครู่นี้ตัวข้าทำตัวไม่รู้ความเกินไปแล้วใช่ไหมนะ..."

กู้ชิงเสวี่ยซุกใบหน้าลงในฝ่ามือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหดหู่และโทษตัวเอง

เพียงเพราะได้ยินว่าอีกไม่นานเสิ่นอี้จะต้องจากไป นางก็เลยหันหลังเดินหนีเขาออกมาราวกับเด็กกำลังประชดประชัน

แถมยังไม่ได้มองหน้าเขาดีๆ ไม่ได้พูดจากันให้รู้เรื่องสักคำ ก็เดินหนีออกมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น

"ทั้งๆ ที่เสิ่นอี้ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ๆ..."

"เขายังคอยใส่ใจความรู้สึกของข้าอยู่ตลอดเวลา"

"เป็นข้าเองที่งี่เง่าไร้เหตุผล เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป"

เสิ่นอี้ในฐานะนายน้อยแห่งตำหนักอมตะ ผู้สืบทอดตระกูลเสิ่น ในเมื่อพี่สาวของเขากำลังจะเผชิญทัณฑ์สวรรค์ การเดินทางกลับบ้านเรือนก็ถือเป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่ง

อีกอย่าง เขาก็รั้งอยู่ที่เมืองเมฆอัสดงมาเนิ่นนานแล้ว ยอมทำเพื่อตัวนางและทำเพื่อตระกูลกู้มากมายถึงเพียงนี้โดยไม่มีเสียงบ่นแม้แต่ครึ่งคำ

กลับเป็นตัวนางเองเสียอีก ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเสิ่นอี้มีฐานะสูงส่งเพียงใด...

รู้อยู่เต็มอกว่าตนเองไม่คู่ควรกับเขา สัญญาหมั้นหมายย่อมต้องถูกถอนไม่ช้าก็เร็ว แต่กลับยังละโมบอยากจะได้อะไรมากกว่านี้

อยากจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา

อยากจะได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเช่นนี้จากเขาตลอดไป

อยากให้สายตาของเขาหยุดอยู่ที่นางเพียงผู้เดียว

อยากจะ...

อยากจะอยู่เคียงข้างเขาไปตลอดชีวิต…

กู้ชิงเสวี่ยดำดิ่งลงไปใต้น้ำ ปล่อยให้น้ำอุ่นท่วมมิดหัว นางใช้วิธีนี้เพื่อทำให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลงอย่างสิ้นเชิง

เมื่ออยู่ใต้น้ำ โลกทั้งใบก็พลันเงียบสงัดไร้สรรพเสียงใดๆ มีเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่กำลังเต้นตึกตัก...

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตยามที่ได้อยู่ร่วมกับเสิ่นอี้ผุดขึ้นมาเบื้องหน้าของนางทีละฉากๆ

นึกถึงตอนที่กู้หาน 'มาเยือนถึงหน้าประตู' แล้วเสิ่นอี้ก็ดึงตัวนางเข้าไปปกป้องไว้ในอ้อมกอด

นั่นเป็นครั้งแรกที่นางถูกบุรุษแปลกหน้าโอบกอด

นึกถึงตอนที่ตัวเองนอนดิ้น แล้วเผลอไปกอดเสิ่นอี้หลับไปทั้งคืนด้วยความสะลึมสะลือ

คืนนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่นางได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม และได้ฝันดี

นึกถึงตอนที่ได้ไปเดินเที่ยวตลาดกลางคืนในเทศกาลสารทจีน ลอยโคมด้วยกัน และหยอกล้อกันไปตลอดทางในย่านการค้า

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ท่านแม่จากไป ที่นางรู้สึกผ่อนคลายสบายใจถึงเพียงนี้ ราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาและไร้กังวลอีกครั้ง

.……..

แม้ว่าเวลาที่ทั้งสองได้ใช้ร่วมกันจะมีไม่มากนัก ทว่าความทรงจำเหล่านี้ก็มักจะทำให้มุมปากของกู้ชิงเสวี่ยยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเสมอ

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดกู้ชิงเสวี่ยก็สงบสติอารมณ์ลงได้

ในวินาทีนี้ ในที่สุดนางก็มองเห็นหัวใจของตนเองได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

กู้ชิงเสวี่ยโผล่พรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ อ้าปากหอบหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด

ที่แท้โดยไม่ทันรู้ตัว นางก็เผลอรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นไปเสียแล้ว

"แต่ว่า..."

"แค่มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน ก็จะอยู่ด้วยกันไปได้ชั่วชีวิตเลยอย่างนั้นหรือ"

กู้ชิงเสวี่ยก้มหน้าลง มองดูเงาสะท้อนอันเลือนรางในน้ำ

ผิวน้ำค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง เงาสะท้อนก็เริ่มชัดเจนขึ้น

นั่นคือตัวของกู้ชิงเสวี่ยเอง ดวงหน้างดงามราวกับภาพวาด ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหม่นหมองที่ยากจะปิดบัง

เสิ่นอี้คือบุตรแห่งสวรรค์ เป็นตัวตนที่ผู้คนทั้งโลกต่างแหงนหน้ามอง

แล้วตัวนางเองเล่าคืออะไร

เป็นเพียงบุตรีตระกูลกู้ สูญเสียระดับพลังบำเพ็ญเพียร กลายเป็นเศษสวะที่ไม่อาจฝึกตนได้ แค่จะก้าวเท้าออกจากบ้านยังต้องโดนคนถากถางเย้ยหยัน

กู้ชิงเสวี่ยถึงขั้นเคยสูญเสียความกล้าที่จะก้าวเดินออกจากประตูห้องไปด้วยซ้ำ

แล้วนางมีคุณสมบัติอะไรไปยืนอยู่เคียงข้างเสิ่นอี้ เพื่อกอบโกยความอ่อนโยนที่ไม่ใช่ของตนเองเช่นนี้

ช่องว่างฐานะระหว่างคนทั้งสอง ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้เพียงความรู้สึกมาลบเลือนให้หายไปได้

ในเมื่อบัดนี้วาสนาใกล้จะสิ้นสุดลง แล้วนางมีสิทธิ์อะไรไปเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้เล่า

นางควรจะยอมรับความจริงตั้งนานแล้ว

แต่ทำไมกันนะ...

ทำไมหัวใจของนางถึงยังได้เจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้

"เสิ่นอี้..."

"เจ้าคู่ควรกับภรรยาที่ดีกว่านี้"

ไม่ใช่เศษสวะที่ภูมิหลังต่ำต้อยและสูญสิ้นพลังบำเพ็ญเพียรอย่างกู้ชิงเสวี่ย

ควรจะเป็นพวกเทพธิดาหรือสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่คู่ควรเหมาะสมกับเขา สามารถยืนเคียงข้างและคอยช่วยเหลือเกื้อกูลเขาได้ต่างหาก

ความคิดนี้เดิมทีแสนจะหนักอึ้งเหลือทน

แต่กู้ชิงเสวี่ยกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ราวกับหินก้อนยักษ์ที่ทับถมอยู่ในใจได้หล่นตุบร่วงลงพื้นไปแล้ว

ในเมื่อสามวันให้หลัง เสิ่นอี้ถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องจากไป และสัญญาหมั้นหมายก็สมควรต้องถูกถอน

นี่คือความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

แทนที่ตัวเองจะมามัวนั่งวิตกกังวลว้าวุ่นใจ สู้เก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้เอาไว้ให้ดีไม่ดีกว่าหรือ

ถนอมช่วงเวลาสามวันสุดท้ายในฐานะคู่หมั้นของเสิ่นอี้เอาไว้

ถนอมทุกความอ่อนโยนที่เขามอบให้

ถนอมความทรงจำที่จะจารึกอยู่ในใจไปชั่วชีวิตช่วงนี้เอาไว้

ต่อให้สุดท้ายแล้วมันจะเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งก็ตามที

อย่างน้อยยามที่ทั้งสองต้องพรากจากกัน ในตอนที่ถูกถอนหมั้น นางก็ยังสามารถโบกมือลาด้วยรอยยิ้มได้

อย่างน้อยในวันข้างหน้าเมื่อหวนนึกถึง ก็ยังสัมผัสได้ถึงรสชาติหวานอมเปรี้ยวจางๆ...

"ถือเสียว่าตัวเองแค่ฝันดีไปตื่นหนึ่งก็แล้วกัน..."

กู้ชิงเสวี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ม่านน้ำตาในดวงตาค่อยๆ สลายไป แทนที่ด้วยความกระจ่างใสหมดจด

นางหยัดกายลุกขึ้นจากสระ หยดน้ำลื่นไหลไปตามเรือนร่าง ส่องประกายสีทองแวววาวภายใต้แสงไฟ

เมื่อเช็ดตัวจนแห้ง กู้ชิงเสวี่ยก็หยิบชุดนอนที่ตัดเย็บจากผ้าไหมสีขาวนวลดุจแสงจันทร์ซึ่งวางอยู่ด้านข้างขึ้นมา

บริเวณปลายแขนเสื้อปักลายดอกหยวนจื่อที่กำลังเบ่งบานอยู่สองสามดอก ฝีเข็มละเอียดประณีต กลีบดอกดูมีชีวิตชีวาราวกับของจริง

กู้ชิงเสวี่ยสวมชุดนอน เนื้อผ้าไหมแนบชิดไปกับเรือนร่าง ถูกความอวบอิ่มที่หน้าอกดันจนนูนเด่นเป็นทรง

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กู้ชิงเสวี่ยก็หันไปจัดการกับเส้นผมยาวที่ยังชื้นอยู่เล็กน้อยหน้าคันฉ่องทองเหลือง

ดรุณีน้อยในกระจกมีใบหน้าที่ผ่อนคลาย คิ้วเรียวคลายปม มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มที่ยากจะปิดบัง

ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกไอร้อนรมจนแดงระเรื่อ ขับเน้นให้นางดูงดงามหยดย้อยมากยิ่งขึ้นไปอีก

นางฮัมเพลงเบาๆ ไปพลาง จัดเตรียมความเรียบร้อยของใบหน้าไปพลาง หมายใจจะทิ้งความทรงจำแสนงดงามไว้ให้กับชายในดวงใจ

และไม่อยากทิ้งความเสียใจใดๆ ไว้ให้ตัวเองเช่นกัน

สตรีมักแต่งกายงดงามเพื่อชายที่ตนพึงใจ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน

กู้ชิงเสวี่ยผลักประตูห้องอาบน้ำออก สายลมยามราตรีพัดปะทะใบหน้า หอบเอากลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ใบหญ้าในลานกว้างมาด้วย

นางก้าวเดินอย่างเบิกบานใจผ่านระเบียงทางเดิน ชายกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวเบาๆ ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน

กู้ชิงเสวี่ยในยามนี้มีรอยยิ้มที่ปล่อยวางประดับอยู่บนใบหน้า แววตาสุกใสกระจ่าง ช่างดูแตกต่างจากเด็กสาวที่เดินจากมาด้วยความอ้างว้างเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นคนละคน

สิ่งแรกที่จะทำเมื่อกลับไปถึง ก็คือการขอโทษเสิ่นอี้

จากนั้น...

ก็จงใช้เวลาสามวันสุดท้ายนี้ให้คุ้มค่าที่สุด

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม อย่างน้อยในวินาทีนี้ นางก็ไม่อยากหลงเหลือความเสียใจใดๆ เอาไว้อีกแล้ว

เมื่อผลักประตูบานหลังของห้องนอนเปิดออก สายตาของกู้ชิงเสวี่ยก็สอดส่ายมองหาเงาร่างอันคุ้นเคยเป็นอันดับแรก

"เสิ่นอี้..."

กู้ชิงเสวี่ยท่องประโยคที่จะพูดต่อไปเงียบๆ ในใจ พร้อมกับให้กำลังใจตัวเองอย่างเงียบเชียบ

มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว

"ขอโทษนะ..."

"เมื่อครู่นี้ข้าเอาแต่ใจตัวเองไปหน่อย"

"สามวันนี้ ปล่อยให้ข้าได้ทำหน้าที่คู่หมั้นของเจ้าให้ดีที่สุดเถอะนะ"