บทที่ 17 โจรสลัดมาแล้ว

บทที่ 17 โจรสลัดมาแล้ว

ทุ่งหญ้านอกหมู่บ้าน...

โลย่าพิงต้นไม้ใหญ่ สายตาคอยสอดส่องระวังภัยรอบตัวอยู่ตลอดเวลา

ไม่ไกลออกไป คายะกำลังวิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้อย่างมีความสุข

“นานแล้วเหมือนกันนะที่ไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้”

ตั้งแต่มาเป็นทหารเรือ เขาแทบไม่มีเวลาว่างเลยในแต่ละวัน เหมือนพวกบ้าคลั่งการออกกำลังกายที่ถ้าวัดไหนไม่ได้ฝึกจะรู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว

เขาเองก็เป็นแบบนั้น

จังหวะชีวิตในค่ายทหารต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง แรกๆ ก็ไม่ชิน แต่พอได้ออกมาสัมผัสความสวยงามของชีวิตบ้าง มันก็ดีไปอีกแบบ

เหมือนภาพตรงหน้านี้

ผ่อนคลาย... สบายใจ

ถ้าคายะโตกว่านี้อีกหน่อย แล้วมีลูกสาวตัวน้อยน่ารักวิ่งเล่นอยู่ข้างๆ สองแม่ลูกช่วยกันเก็บดอกไม้ไล่จับผีเสื้อ...

โลย่าจินตนาการภาพในอีกสิบปีข้างหน้า รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว

นี่คงเป็นความสุขสินะ

คายะเดินเอียงคอเข้ามาหา

“ดูคุณมีความสุขจังเลยนะคะ?”

“ครับ... ผมกำลังคิดถึงเรื่องอีกสิบปีข้างหน้าน่ะ”

โลย่ายิ้มมุมปาก แรงจูงใจในการต่อสู้เพิ่มขึ้นอีกโข การทำงานหนักก็เพื่ออนาคตที่สวยงามไม่ใช่หรือไง?

“อีกสิบปีข้างหน้า?”

คายะทำหน้างง ไม่เข้าใจว่าอีกสิบปีข้างหน้ามีเรื่องอะไรน่าขำ

“คุณนี่เป็นคนแปลกจัง!”

“ผมก็คิดงั้นเหมือนกัน”

โลย่าหัวเราะร่า

สงสัยจะอยู่ในค่ายทหารนานเกินไป จนติดโรคทหารมาแล้ว... เห็นแม่หมูยังมองว่าสวยเลย

นี่ยังอีกไกลกว่าจะถึงวันนั้น แต่เขาเกือบจะตั้งชื่อลูกรอแล้วนะเนี่ย

คาฮุย? หรือคาลี่ดีนะ?

คายะนั่งลงข้างๆ โลย่า หายใจหอบเล็กน้อย เมื่อกี้เล่นเพลินไปหน่อย พอได้สติถึงเพิ่งรู้สึกเหนื่อย

หลังจากพักจนหายเหนื่อย คายะก็นั่งกอดเข่า ถามเสียงเบาด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“โลย่า... ช่วยเล่าเรื่องโลกภายนอกให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอนครับ”

คำขอจากนายจ้างต้องจัดให้อยู่แล้ว!

ขณะที่โลย่ากำลังเค้นสมองเตรียมจะเล่าเรื่องการผจญภัยสุดตื่นเต้นและโม้เรื่องความเก่งกาจของตัวเอง...

“แย่แล้ว!”

“โจรสลัดมา!”

“ทุกคนรีบหนีเร็ว!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากป่าทิศทางเดียวกับชายฝั่ง ตะโกนซ้ำไปซ้ำมาว่า “โจรสลัดมาแล้ว!”

สีหน้าของโลย่าเปลี่ยนไปทันที เขาลุกพรวดขึ้นยืน เอาตัวบังคายะไว้ข้างหลัง สายตาเคร่งเครียดถึงขีดสุด

“คุณหนูคายะ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะปกป้องคุณเอง!”

“อ๊ะ... ขอบคุณค่ะ”

คายะหลบอยู่หลังโลย่า มือกำเสื้อเขาแน่นด้วยความกลัว

พอคนคนนั้นวิ่งมาถึงจุดที่โลย่าและคายะอยู่ เขาก็หยุดและกรีดร้องใส่พวกเขาด้วยความหวาดกลัว

“หนีเร็วเข้า! โจรสลัดมาแล้ว!”

“ใจเย็นๆ!!!”

โลย่าตะคอกเสียงดัง ทำให้อีกฝ่ายเงียบกริบทันที แล้วรีบถามต่อ

“พวกมันมีกี่คน? ธงโจรสลัดหน้าตาเป็นยังไง?”

“เอ่อ...”

อุซปพูดไม่ออก

เขาแค่โกหกจะแกล้งชาวบ้านเล่นเฉยๆ มันไม่มีโจรสลัดที่ไหนหรอก แล้วจะไปรู้จำนวนคนหรือหน้าตาธงได้ยังไง?

โลย่ามองเด็กหนุ่มที่อ้ำอึ้ง ก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองตื่นตูมเกินเหตุ ไม่คิดว่าจะพาคุณหนูคายะมาเจอเรื่องเสี่ยงอันตรายตั้งแต่วันแรก เลยอดร้อนรนไม่ได้

“ขอโทษที่ทำให้ตกใจ... ชั้นคือโลย่า ทหารเรือจากหน่วย 153 ช่วยบอกข้อมูลเกี่ยวกับโจรสลัดมาเถอะ วางใจได้ ทหารเรือของเราจะปกป้องหมู่บ้านไซรัปให้ปลอดภัยเอง!”

“อ่า... ผม...”

อุซปยิ่งลนลานเข้าไปใหญ่

คนตรงหน้าดันเป็นทหารเรือตัวจริงซะงั้น

ซวยแล้ว... ซวยแล้ว... เขาแค่เล่นตลกนิดหน่อยเอง จะทำยังไงดี? จะโดนจับไปทรมานไหมเนี่ย?

ขณะที่อุซปกลัวจนฉี่แทบราด ชายฉกรรจ์สามคนถืออาวุธครบมือก็พุ่งพรวดออกมาจากป่าทิศชายฝั่ง

“ลูกพี่! ข้างหน้ามีหมู่บ้านจริงๆ ด้วย!”

“ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า โชคดีจริงๆ ที่ไอ้เด็กนั่นมันนำทางมาให้”

โจรสลัด!

ทั้งสามคนเห็นอุซปเลยแอบตามมา แล้วก็เจอหมู่บ้านจริงๆ พอเห็นโลย่าและคนอื่นอยู่ริมทาง พวกมันก็ยกดาบขึ้นเตรียมโจมตีทันที

ดีเลย... จะได้จับมาเค้นข้อมูลหมู่บ้านซะหน่อย

โลย่าสูดหายใจลึก หันไปมองคายะที่กำลังตื่นตระหนก ด้วยร่างกายของคุณหนู อย่าว่าแต่วิ่งหนีเลย แค่เดินเร็วๆ ไม่กี่ก้าวก็คงหอบแล้ว

เขาแบกเธอวิ่งได้ แต่การหันหลังให้ศัตรูที่มีดาบมันโง่บัดซบ อีกอย่าง... เขาเป็นทหารเรือ จะทิ้งชาวบ้านหมู่บ้านไซรัปไม่ได้

โลย่ายิ้มอ่อนโยน ปลอบโยนคายะเสียงนุ่ม

“ไปหลบหลังต้นไม้นั้นนะ หลับตาแล้วนับหนึ่งถึงร้อย... พอนับเสร็จ ทุกอย่างก็จะจบลงเอง”

“อื้ม!”

คายะพยักหน้าหงึกหงัก

เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้และจะเป็นตัวถ่วง การไม่สร้างปัญหาให้โลย่าคือความช่วยเหลือที่ดีที่สุด

เด็กสาววิ่งไปหลบหลังต้นไม้ หลับตาปี๋ ภาวนาให้โลย่าปลอดภัย

พอจัดการเรื่องคายะเสร็จ โลย่าก็หันมามองอุซปที่ยังยืนตัวสั่น แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“นาย... ชั้นจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ นายรีบไปบอกให้ชาวบ้านอพยพ แล้วไปที่คฤหาสน์ตระกูลไซรัป ตามหาทหารเรือที่ชื่อ ‘ฟูลบอดี้’ ซะ”

อาจจะมีโจรสลัดพวกอื่นอีก ต้องเตรียมรับมือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

“อะ... เข้าใจแล้ว!”

อุซปวิ่งหนีป่าราบ ไม่คิดว่าจะมีโจรสลัดโผล่มาจริงๆ ความกลัวกัดกินหัวใจจนแทบสิ้นสติ

หนี... ต้องหนีไปให้ไกล!

เห็นอุซปวิ่งหนี พวกโจรสลัดก็รีบเร่งฝีเท้าไล่ตาม ขืนปล่อยให้มันไปแหกปากบอกชาวบ้าน แผนการอาจจะพังได้

แต่เงาร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางทางไว้

โลย่ายืนตระหง่านอยู่กลางถนน ถามเสียงเย็น

“พวกแกเป็นใคร?”

“พวกเราคือกลุ่มโจรสลัดแบล็ก...”

“หุบปาก! อยากโดนกัปตันฆ่าตายหรือไง?!”

คนหนึ่งกำลังจะหลุดปาก แต่โดนอีกคนตะคอกขัดไว้ทันที ดูเหมือนจะไม่อยากเปิดเผยชื่อกลุ่ม

หน่วยสอดแนม!

โลย่าเดาได้ทันที

ยิ่งกลุ่มโจรสลัดแข็งแกร่งเท่าไหร่ การเตรียมตัวก่อนปล้นก็จะยิ่งรอบคอบเท่านั้น เพราะหมู่บ้านจนๆ มีเยอะแยะ ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปปล้นแล้วไม่เจออะไร ก็เสียเที่ยวเปล่า

โจรสลัดไม่ชอบทำงานฟรี

การส่งหน่วยสอดแนมมาหาข่าวก่อนเป็นกลยุทธ์พื้นฐานของกลุ่มโจรสลัดใหญ่ๆ เพื่อประเมินความมั่งคั่งและเลือกเป้าหมายที่คุ้มค่าที่สุด

ต้องจับเป็น!

โลย่าตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

พวกโจรสลัดสามคนก็ดูออกว่าโลย่าไม่ใช่หมูในอวย พวกมันส่งสายตากันแวบหนึ่ง แล้วตัดสินใจพร้อมกัน

“ฆ่ามัน!”

ทั้งสามพุ่งเข้าใส่ ดาบยาวตวัดฟันใส่คอ เอว และหัวของโลย่าจากทิศทางที่รับมือยาก

แม้พวกมันจะไม่ได้ฝึกมาอย่างเป็นทางการ แต่การใช้ชีวิตเสี่ยงตายมาหลายปีก็หล่อหลอมความโหดเหี้ยมตามแบบฉบับโจรสลัดขึ้นมา!

เผชิญหน้ากับการโจมตีพร้อมกันสามทาง โลย่ายิ่งใจเย็นและสุขุม เส้นทางการหลบหลีกและการสวนกลับปรากฏขึ้นในสมองโดยอัตโนมัติ

โลย่าถอยหลังครึ่งก้าว ปลายดาบเฉี่ยวหน้าเขาไปนิดเดียว เท้าซ้ายเตะสวนเข้าใส่โจรสลัดที่พุ่งมาจากด้านข้างจนกระเด็น ขณะที่มือขวาพุ่งไปคว้าข้อมือของโจรสลัดทางขวาที่ถือดาบอยู่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้า

หยุดการโจมตีของทั้งสามคนได้พร้อมกัน

“กร๊อบ!”

โลย่าออกแรงบีบมือ หักข้อมือโจรสลัดดังกร๊อบ แล้วลากร่างที่กำลังร้องโหยหวนเหวี่ยงไปกระแทกใส่โจรสลัดตัวหน้าสุดจนล้มกลิ้งไปด้วยกัน

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

หัวหน้าทีมโจรสลัดผลักลูกน้องที่ทับตัวเองอยู่ออกอย่างเกรี้ยวกราด จังหวะที่กำลังจะลุกขึ้น มีดสั้นคมกริบก็ปักลงพื้นข้างๆ หัวเขา เสียงโลหะสั่นเครือดังวิ้งๆ

ร่างของเขาแข็งทื่อไปทันที

“98, 99, 100”

หลังต้นไม้ใหญ่ คายะหลับตานับจนครบหนึ่งร้อย

พอลืมตาขึ้น เธอก็ค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมาดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ เห็นโจรสลัดสามคนถูกมัดรวมกันเป็นก้อน หน้าตาปูดบวมบ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งโดนยำมา

“ไง!”

โลย่านั่งไขว่ห้างอยู่บนก้อนหินข้างๆ ยิ้มทักทายเด็กสาว

“ฝีมือใช้ได้ใช่ไหมล่ะ?”

“อื้ม!”

คายะเอามือกุมอก

สุดยอดไปเลย!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═