บทที่ 15 ตายคาอก

บทที่ 15 ตายคาอก

เช้าตรู่... ท่าเรือเชลล์ทาวน์

เรือรบสังกัดหน่วย 153 ออกจากท่า

โลย่ายืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้าเรือ มองออกไปที่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ออกทะเลตั้งแต่มาถึงโลกนี้

เสียดายที่ไม้ถูพื้นกับถังน้ำแทบเท้ามันขัดบรรยากาศไปหน่อย

“โลย่า... ทำงานได้แล้ว!”

“คร้าบ!”

โลย่าหยิบไม้ถูพื้นกับถังน้ำ เดินไปถูพื้นดาดฟ้าเรือคู่กับฟูลบอดี้

เรือรบของหน่วยย่อยเป็นเรือขนาดกลาง ขนาดไม่ใหญ่กว่าเรือโกอิ้งแมรี่เท่าไหร่ จุคนได้สูงสุดแค่ร้อยคน

แถมรอบนี้ไม่ได้ออกมาเพื่อทำภารกิจสู้รบ กำลังพลที่พามาเลยยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ งานเลยตกมาอยู่ที่ทหารใหม่ๆ อย่างพวกเขา ที่ต้องรับเหมางานจิปาถะไปทำ

โลย่าไม่ได้คิดมาก

ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอก ยังไงก็น่าสนใจกว่ายืนเฝ้ายามอยู่ที่ป้อมปราการตั้งเยอะ

หลังจากทำงานเสร็จ ทั้งสองคนก็หลบไปนั่งอู้อยู่ที่มุมเงียบๆ อย่างรู้กัน

ฟูลบอดี้หัวเราะหึๆ เอาศอกกระทุ้งโลย่า ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เมื่อคืนไปท้าดวลกับจ่าโทมอร์แกน ผลเป็นไงบ้าง?”

“ยังต้องถามอีกเหรอ?”

โลย่ากรอกตาเซ็งๆ

จะเป็นยังไงได้ล่ะ? แพ้ยับเยินน่ะสิ!

มอร์แกนยืนนิ่งๆ ให้เขาอัดเต็มที่

เขาต่อยสุดแรงเกิด แต่มอร์แกนไม่สะเทือนเลยสักนิด กล้ามเนื้อแข็งโป๊กอย่างกับหิน เล่นเอาแขนโลย่าชาไปหมด

เจาะเกราะไม่เข้า!

พอรู้ว่าแรงสู้ไม่ได้ เขาเลยเปลี่ยนแผนวิ่งวนเป็นลิงหาจุดอ่อน กะจะใช้ท่าไม้ตายก้นหีบอย่าง “ลิงขโมยลูกท้อ” หรือ “จิ้มทวารพันปี”

ผลคือ... โดนมอร์แกนตบทีเดียวสลบเหมือด

ปีศาจชัดๆ!

ตอนนี้เขายังไม่มีคุณสมบัติพอจะไปท้าทายมอร์แกน แต่ถ้าวันไหนที่เขาเอาชนะมอร์แกนได้จริงๆ วันนั้นเขาจะมีต้นทุนพอที่จะยืนหยัดในอีสต์บลูได้

โลย่าสลัดความเซ็งทิ้ง หันมาสนใจภารกิจตรงหน้า

“ลูกพี่ รู้ไหมว่าเรากำลังจะไปไหน?”

“ดูจากทิศทางแล้ว... น่าจะไปหมู่บ้านไซรัป!”

ฟูลบอดี้ดูตำแหน่งดวงอาทิตย์แล้วสรุปอย่างรวดเร็ว

หมู่บ้านไซรัปตั้งอยู่บนเกาะทางตะวันออกเฉียงใต้ของหน่วย 153 เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบ แต่มีความพิเศษอย่างหนึ่งคือ เป็นที่ตั้งของตระกูลมหาเศรษฐีชื่อดังแห่งอีสต์บลู

ตระกูล “ไซรัป”

ชื่อหมู่บ้านไซรัปก็มาจากนามสกุลของเศรษฐีตระกูลนี้นี่แหละ หรือจะบอกว่าพวกเขาเป็นคนสร้างหมู่บ้านนี้ขึ้นมาก็ได้ ที่ดินและกิจการส่วนใหญ่บนเกาะเป็นของตระกูลนี้ทั้งนั้น

เจ้าที่ดินตัวจริงเสียงจริง

แถมตระกูลไซรัปยังมีอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ที่สามารถต่อเรือใบสามเสาขนาดกลางถึงใหญ่ได้เอง มีชื่อเสียงไปทั่วอีสต์บลู

ฟูลบอดี้ทำหน้าอิจฉาตาร้อน ตระกูลเขาก็ถือว่ามีเงินนะ แต่เทียบกับเศรษฐีตัวจริงพวกนี้แล้ว เทียบไม่ติดฝุ่น

“หมู่บ้านไซรัป... เศรษฐี...”

โลย่าทบทวนความจำ แล้วก็เจอข้อมูลที่ตรงกันในหัว

บ้านของคายะนี่นา!

แผนการชุบตัวของคุโระในอนาคต คือการฆ่าคุณหนูคายะเพื่อฮุบสมบัติของตระกูลเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย

“รวย... มรดก...”

โลย่าลูบคาง

จู่ๆ เขาก็ปิ๊งไอเดีย... ถ้าเขาได้แต่งงานกับคุณหนูคายะ เขาจะไม่ต้องเหนื่อยไปสิบปีเลยนะเนี่ย?

ไม่ใช่แค่อิสระทางการเงิน

ขาว สวย หมวย อึ๋ม (เอ่อ... อันหลังอาจจะยังไม่ใช่ตอนนี้) บอบบางน่าทะนุถนอม แถมจิตใจดีสุดๆ... คุณหนูแบบนี้ใครบ้างจะไม่ชอบ?

เขาชอบแน่ๆ ล่ะคนหนึ่ง

การมีภรรยาที่อ่อนหวาน เพียบพร้อม และงดงาม ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายชีวิตของเขาเหมือนกัน และคายะก็ตรงสเปกทุกอย่าง

ลุยแม่ม!

ไม่ลองไม่รู้

โลย่าลูบหน้าตัวเอง แล้วกระตุกแขนเสื้อฟูลบอดี้

“ลูกพี่ ขอยืมชุดเครื่องสำอางหน่อยดิ”

“หา? นายไม่ชอบแต่งหน้าไม่ใช่เหรอ?”

ฟูลบอดี้ทำหน้าหวงของ ชุดเครื่องสำอางนั่นเป็นสมบัติล้ำค่าของเขาเลยนะ รุ่นลิมิเต็ดจากเกาะกลาสบีด แฟชั่นชั้นนำแห่งอีสต์บลูเชียวนะ!

“เหอะ... ชั้นจะแต่งหล่อไปจีบสาวรวย!”

...

ไม่ถึงครึ่งวัน เรือรบก็มาถึงหมู่บ้านไซรัปและเทียบท่าที่อู่ต่อเรือของตระกูลไซรัปเพื่อทำการซ่อมแซม

พอรู้ข่าว หัวหน้าตระกูลไซรัปก็มารอรับด้วยตัวเอง พอเห็นร็อด สีหน้าซีดเซียวของเขาก็ดูสดใสขึ้นมาทันที

“แค่กๆ... นาวาเอกร็อด”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณไซรัป วันนี้ดูสดใสดีนะ”

“โธ่... ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เชิญที่บ้านเถอะครับ ผมให้เมอร์รี่เตรียมมื้อเย็นไว้แล้ว คืนนี้ดื่มกันสักหน่อย”

ทั้งสองคุยกันเหมือนเพื่อนเก่า เดินคุยเรื่องสัพเพเหระกันไป

โลย่ากับฟูลบอดี้เดินตามหลังในฐานะผู้คุ้มกัน พลางแอบสังเกตมหาเศรษฐีแห่งอีสต์บลู

เขาใส่แว่นกรอบทอง ผิวขาวซีดมาก รูปร่างผอมแห้ง เดินไปไอไปตลอดทาง ดูขี้โรคชัดเจน

อาจเป็นเพราะถูกโรคร้ายรุมเร้ามานาน ชายคนนี้เลยให้ความรู้สึกที่สบายๆ ไม่มีรังสีอำมหิตของผู้มีอำนาจ

พอมาถึงคฤหาสน์ตระกูลไซรัป เห็นความอลังการของคฤหาสน์และสวนสวยตรงหน้า โลย่ายิ่งมั่นใจในปณิธานที่จะแต่งเมียรวย

ชาติที่แล้วเขายังไม่เคยเห็นบ้านคนรวยที่หรูหราขนาดนี้มาก่อนเลย!

ที่หน้าประตูคฤหาสน์ ภรรยาของคุณไซรัปและลูกสาว “คายะ” ยืนรอต้อนรับอยู่ ทั้งคู่เหมือนแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน

ผมสีทองอ่อนยาวประบ่าเหมือนกัน ใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้มเหมือนกัน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนกัน ชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนเหมือนกัน กิริยามารยาทอ่อนโยนน่ารักเหมือนกัน และก็...

“แค่กๆๆ~~~”

สองแม่ลูกยกมือปิดปากไอพร้อมกัน

ขี้โรคเหมือนกันเปี๊ยบ

“คุณลุงร็อด!”

คายะโผเข้ากอดร็อดอย่างดีใจ

ด้วยสุขภาพที่อ่อนแอและต้องนอนติดเตียงเป็นส่วนใหญ่ คายะเลยรู้จักคนน้อยมาก เพื่อนสนิทของพ่ออย่างร็อด ถือเป็นคนนอกไม่กี่คนที่เธอสนิทด้วย

ไม่ไกลออกไป โลย่ายืนตัวแข็งทื่อ

ฟูลบอดี้สังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของโลย่า เลยถามด้วยความสงสัย

“โลย่า เป็นไรวะ?”

“เปล่า... แค่อกหัก”

โลย่าถอนหายใจ มองท้องฟ้า

อุดมคตินั้นอวบอิ่ม แต่ความจริงนั้นผอมแห้ง

เขาลืมเรื่องสำคัญที่สุดไป... อายุ! ตอนนี้คายะน่าจะอายุแค่สิบสองสิบสาม ยังเป็นเด็กน้อยที่โตไม่เต็มวัยด้วยซ้ำ!

เขาไม่ใช่โลลิคอนนะเว้ย

ช่างเถอะ... ผู้หญิงมีแต่จะขัดขวางการสร้างกล้ามเนื้อของลูกผู้ชาย

...

ค่ำคืนนั้น งานเลี้ยงอาหารค่ำหรูหราอลังการ

ปลาทะเลลึกหายากและวัตถุดิบล้ำค่าอื่นๆ ที่ปกติหาทานยาก ถูกนำมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะราวกับเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ ปรุงโดยทีมเชฟยอดฝีมือ กลิ่นหอมยั่วน้ำลาย บ่งบอกชัดเจนถึงสี่คำ:

คนรวยมันดีแบบนี้นี่เอง!

“อร่อย!”

โลย่าก็นั่งร่วมโต๊ะด้วย กินอย่างไม่ลืมหูลืมตา

นาวาเอกร็อดพาผู้ติดตามมาแค่สองคน และด้วยความที่เป็นกันเองของสามีภรรยาตระกูลไซรัป พวกเขาเลยชวนให้นั่งทานด้วยกัน

ในเมื่อร็อดไม่ขัด โลย่าก็ยินดีรับของฟรีอยู่แล้ว โอกาสที่จะได้กินของดีแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ

ขณะที่โลย่าก้มหน้าก้มตากิน สามีภรรยาตระกูลไซรัปก็ลอบสังเกตเขาอยู่

จากการคุยกับร็อดเมื่อตอนกลางวัน พวกเขารู้ว่าร็อดให้ความสำคัญกับทหารใหม่ที่ชื่อโลย่าคนนี้มาก ถึงขั้นเปรยๆ ว่าจะปั้นให้เป็นผู้บัญชาการหน่วย 153 คนต่อไป

ประจวบเหมาะกับที่พวกเขามีเรื่องกลุ้มใจที่ต้องการความช่วยเหลือพอดี

“หวังว่าเขาจะปกป้องคายะได้นะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═