บทที่ 20 จุดประสงค์ของอาเต๋อป้าย และพิธีการที่เสร็จสิ้น

บทที่ 20 จุดประสงค์ของอาเต๋อป้าย และพิธีการที่เสร็จสิ้น

"เฒ่าปีศาจพิษ นี่หมายความว่าอย่างไร?"

อิงชางเทียนมองอาเต๋อป้ายอย่างระแวดระวัง เขาพยายามดึงแขนกลับแต่ก็ไม่เป็นผล

"ไม่มีอะไร งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่นี้ ข้าจะเป็นคนคุ้มครองเอง!"

"เจ้า..."

แววตาของอิงชางเทียนวูบไหว

เขารีบชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในใจอย่างรวดเร็ว

แม้จะไม่รู้ว่าอาเต๋อป้ายตั้งใจจะยื่นมือเข้าช่วยมากน้อยเพียงใด แต่เขาก็ไม่คิดจะเสี่ยง

หากมีเพียงอู๋ชิงเฉิงคนเดียวก็แล้วไปเถิด เขามั่นใจว่าสามารถรับมือนางได้

แต่อาเต๋อป้ายนั้นต่างออกไป ชายผู้นี้มีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับตัวเขาเอง

"ฮึ่ม!"

อิงชางเทียนสะบัดแขนเสื้ออันวิจิตรตระการตา ก่อนจะเดินกลับไปที่นั่งของตนด้วยความฮึดฮัดขัดใจ

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็ต้องบันดาลโทสะในทันที

โต๊ะของเขาถูกตั้งโดดเดี่ยวอยู่ที่เดิม

เหล่านักบวชและยายเฒ่าที่อยู่ทั้งสองข้างยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

แต่ไอ้พวกบัดซบด้านหลังที่ไปหลบซ่อนตัวเสียตั้งไกลนั่นมันหมายความว่าอย่างไร!

"พวกเจ้าทุกคน กลับมานี่เดี๋ยวนี้!!"

กลุ่มคนที่ประดับรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้าจำต้องเดินกลับมายังตำแหน่งเดิมอย่างว่าง่าย

หลังจากนั่งลง แต่ละคนล้วนรู้สึกกระสับกระส่าย

พวกเขาได้แต่สวดภาวนาในใจ ขออย่าให้ชายที่ชิงตัวเจ้าสาวไม่สำเร็จผู้นี้เกิดคลุ้มคลั่งหาเรื่องพวกตนเลย

พวกเขาก็แค่อยากกินเลี้ยงอย่างสงบ ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก?

"เจ้าตำหนักอู๋ เชิญดำเนินพิธีต่อเถิด"

เมื่อกล่าวจบ ร่างของอาเต๋อป้ายก็วูบไหว พริบตาเดียวก็กลับไปนั่งยังที่นั่งที่จัดไว้ให้

กู๋ตี้ลี่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

"ท่านหัวหน้าอา ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านกำลังจะได้ในสิ่งที่ปรารถนาแล้ว"

เมื่อเผชิญกับการหยอกล้อของกู๋ตี้ลี่ อาเต๋อป้ายเพียงยิ้มบางๆ โดยไม่ตอบโต้สิ่งใด

กู๋ตี้ลี่เบ้ปากด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะหันความสนใจกลับไปยังลานประลองยุทธ์อีกครั้ง

พิธีมงคลสมรสยังคงดำเนินต่อไป

"เอ่อ ข้าเดินต่อจากตรงที่เพิ่งลงมาได้ไหม?"

อู๋ชิงเฉิงกลอกตาใส่หลินอี้เทียน นางแตะปลายเท้าเบาๆ แล้วทะยานร่างกลับขึ้นไปบนลานประลองยุทธ์อย่างสง่างาม

"รีบปีนขึ้นไปเถอะ จบงานนี้แล้ว เราค่อยมาคุยเรื่องยาบำรุงสิบขนานกันดีๆ"

ป๋ายจีผลักหลินอี้เทียนเบาๆ แล้วเดินผละออกไป

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น หลินอี้เทียนก็ได้แต่หอบแฮ่กๆ ขณะปีนบันไดขึ้นไปอีกครั้ง

ระหว่างที่ปีน เขาก็คอยเหลียวหลังไปมองพวกตัวก่อกวนเหล่านั้น

เมื่อเห็นว่าแม้สีหน้าของแต่ละคนจะแตกต่างกันไป แต่ทุกคนก็นั่งนิ่งอย่างมั่นคง

ในที่สุดครั้งนี้ หลินอี้เทียนก็ขึ้นไปถึงยอดลานประลองยุทธ์ได้อย่างไร้อุปสรรค

เมื่อเรียวเท้าหยกของอู๋ชิงเฉิงปรากฏแก่สายตาเป็นสิ่งแรก

หัวใจของหลินอี้เทียนที่แต่เดิมสงบนิ่ง หรือถึงขั้นรำคาญใจนิดๆ กลับเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

โรคแพ้ความสูงบ้าบอนี่ หลินอี้เทียนคิดในใจ

เมื่อหลินอี้เทียนขึ้นไปถึงจุดสูงสุด

ร่างอรชรของอู๋ชิงเฉิงที่นั่งอย่างสง่างามอยู่บนเกี้ยวหงส์ก็ปรากฏแก่สายตาอย่างเต็มตา

เมื่อครู่เขามองนางจากด้านล่างและไม่ได้คิดอกุศลใดๆ

แต่ตอนนี้ พอได้มองนางอีกครั้ง ทำไมถึงเริ่มมีความคิดฟุ้งซ่านผุดขึ้นมาได้ล่ะ?

ความคิดฟุ้งซ่านพวกนี้จะส่งผลต่อความสามารถในการขี่ถั่วเซียนของเขาหรือไม่นะ?

"บ่าวสาวคำนับฟ้าดิน!!"

ทางด้านขวาของเกี้ยวหงส์ ซึ่งเป็นฝั่งซ้ายของหลินอี้เทียน จู่ๆ ผู้อาวุโสใหญ่ก็ตะโกนขึ้นมาสุดเสียง ทำเอาหลินอี้เทียนสะดุ้งโหยง

หลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดจากป๋ายจี ความกล้าของเขาก็มีมากขึ้นไม่น้อย

เขายังไม่ลืมที่จะถลึงตาใส่ผู้อาวุโสใหญ่อย่างดุดัน

เมื่อครู่ตอนที่ข้าโดนรังแก เจ้าไม่เห็นจะโผล่หัวมาช่วย ทีตอนนี้ล่ะมายืนตะโกนปาวๆ อยู่ได้

น่ารังเกียจชะมัด!

อู๋ชิงเฉิงลุกขึ้นจากเกี้ยวหงส์ ส่วนหลินอี้เทียนก็ค่อยๆ เดินเข้าไปขนาบข้างนาง

เขาชำเลืองมองอู๋ชิงเฉิงด้วยความแปลกใจ ร่างกายของนางดูเหมือนกำลังสั่นเทาเล็กน้อย

ทว่าความรู้สึกนั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองหันหลังกลับ เผชิญหน้าไปยังทิศทางของแขกเหรื่อที่อยู่เบื้องล่าง

"คำนับครั้งที่หนึ่ง!!!"

ทั้งสองค้อมกายลงเล็กน้อย

"คำนับครั้งที่สอง!!!"

พวกเขาค้อมกายลงอีกครั้ง

"คำนับกันและกัน!!!"

ทั้งสองค่อยๆ หันหน้าเข้าหากัน

สบตากันและกัน

หลินอี้เทียนมองไม่เห็นใบหน้าของอู๋ชิงเฉิงอย่างชัดเจนนัก แต่ใบหน้าของเขากลับดูแดงระเรื่อเล็กน้อย

ความรู้สึกเขินอายนี้มันคืออะไรกัน?

หรือว่าจิตใจของเขาจะไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป แล้วมันจะส่งผลต่อการขี่ถั่วเซียนของเขาหรือไม่?

โชคดีที่การคำนับเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว หลินอี้เทียนจึงลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"ดื่มสุรามงคล!!!"

สุรามงคลคล้องแขนงั้นหรือ?

สวรรค์!

หลินอี้เทียนเบิกตากว้าง จ้องมองอู๋ชิงเฉิงตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

สายตาของเขาทะลุผ่านช่องว่างของม่านลูกปัด และคราวนี้เขาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

พวงแก้มดั่งหยกของอู๋ชิงเฉิงซับสีเลือดฝาดระเรื่อ

ทั้งสองรับจอกสุราที่สาวใช้นำมามอบให้ ก่อนที่ท่อนแขนของคนทั้งคู่จะค่อยๆ คล้องกันและกัน

เมื่อได้กลิ่นกายหอมกรุ่นที่ลอยโชยมาจากร่างของอู๋ชิงเฉิง หลินอี้เทียนก็รู้สึกราวกับลมหายใจของตนจะหยุดเต้น

"เสร็จสิ้นพิธี!!!"

เมื่อสิ้นเสียงของผู้อาวุโสใหญ่ พลุดอกไม้ไฟก็ถูกจุดปะทุขึ้นเหนือลานประลองยุทธ์ สว่างไสวเต็มท้องฟ้า

เหล่าศิษย์ตำหนักหลานเยว่ต่างลุกขึ้นยืน โห่ร้องแสดงความยินดีพร้อมกับปรบมือเกรียวกราว

ผู้ที่มาร่วมงานด้วยความตั้งใจดีต่างก็เริ่มกล่าวคำอวยพร

ส่วนกลุ่มคนที่หวังมากินดื่มฟรีก็ยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ

เมื่อมองดูดอกไม้ไฟที่พร่างพรายเต็มท้องฟ้า อู๋ชิงเฉิงก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

นาง... แต่งงานแล้วจริงๆ หรือนี่?

มีความเศร้าหมองเจืออยู่จางๆ มีความสูญเสียปะปนอยู่ลึกๆ แต่กลับไม่ได้รู้สึกเสียใจมากนัก

ขณะที่กำลังครุ่นคิด นางก็หันไปมองชายที่นางเก็บมาได้ซึ่งยืนอยู่ข้างกาย

แววตาที่เดิมทีเคยอ่อนโยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา

ในจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้งเช่นนี้ ชายผู้นี้กลับเสกเมฆสีขาวมาจากไหนก็ไม่รู้

เขากำลังตบตีเมฆสีขาวก้อนนั้น ท่าทางเหมือนอยากจะปีนขึ้นไปแต่ก็หวาดหวั่นไม่กล้า

เมื่อเห็นพฤติกรรมของหลินอี้เทียน อู๋ชิงเฉิงก็บันดาลโทสะทันที นางถลกกระโปรงขึ้นแล้วเตะอัดเข้าที่บั้นท้ายของเขาอย่างแรง

"โอ๊ย บ้าเอ๊ย! ใครเตะข้าฟะ! ตาเฒ่าป๋าย เป็นเจ้าใช่ไหม!! ไม่อยากได้เมียแล้วหรือไง!!"

ป๋ายจีถึงกับพูดไม่ออก...

ลูกเตะนั้นส่งให้หลินอี้เทียนลอยกระเด็นขึ้นไปบนถั่วเซียนพอดี

ตอนนี้เขากำลังนอนแผ่หราอยู่บนนั้นพลางลูบบั้นท้ายตัวเองปอยๆ

ความจริงแล้วมันไม่ได้เจ็บเลยสักนิด แต่คนเรามันก็ต้องแกล้งทำเป็นเจ็บไว้ก่อน!

มิเช่นนั้นเขาจะรีดไถ... หรือหาข้ออ้างแลกของมีค่าจากคนอื่นได้อย่างไร?

ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วเขาสามารถขี่ถั่วเซียนได้!

"วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เขานั่งอยู่บนถั่วเซียนแล้วหัวเราะร่าอย่างคนโง่งม

"หึ สวะก็คือสวะ แต่งงานทีดีใจจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปเลย"

คำพูดของอิงชางเทียนเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย แต่ลึกๆ ในใจ เขากลับปรารถนาที่จะเข้าไปแทนที่หลินอี้เทียนเสียเอง

ท่ามกลางแขกเหรื่อมากมาย มีคนผู้หนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า

คนผู้นั้นคืออาเต๋อป้าย ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ได้มอบของขวัญล้ำค่าและรับประกันงานแต่งงานของคนทั้งสอง

"ในเมื่อพิธีเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าตำหนักอู๋ โปรดตามข้ากลับแดนทักษิณเถิด"

อาเต๋อป้ายผนึกปราณขยายเสียงของตน ทำให้ได้ยินดังก้องไปทั่วทุกทิศทาง

ลานประลองยุทธ์ที่เคยอึกทึกครึกโครมพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

หลงเหลือเพียงเสียงพึ่บพั่บของกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

ผู้ที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงต่างรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่างางแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของจักรพรรดินีจะมีจุดหักมุมมากมายถึงเพียงนี้

นับว่าเป็นงิ้วฉากเด็ดที่แสดงให้ชมอย่างต่อเนื่องเสียจริงๆ

ผู้คนในตำหนักหลานเยว่ล้วนเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ

ในฐานะผู้ครอบครองแดนเหนืออ้างว้าง มีกี่ปีแล้วที่พวกเขาต้องถูกหยามเกียรติเช่นนี้?

ทีแรกก็จงหยวน แล้วตอนนี้ก็แดนทักษิณอีก

แต่ละฝ่ายต่างไม่เห็นตำหนักหลานเยว่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ทีแรกอิงชางเทียนก็ตกตะลึง แต่หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงและรอดูสถานการณ์ต่อไป

"ว่าอย่างไร คิดจะเล่นบทตั๊กแตนจับจั๊กจั่น โดยไม่รู้ว่ามีนกขมิ้นอยู่ข้างหลังอย่างนั้นหรือ?"

น้ำเสียงของกู๋ตี้ลี่ลอยแว่วเข้าหูของอิงชางเทียนอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของอิงชางเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ

แม้จะไม่เกรงกลัวสตรีผู้นี้ แต่ทางที่ดีก็ไม่ควรไปยั่วยุยุแหย่นางในเวลานี้

เมื่อเห็นว่าอิงชางเทียนไม่ตอบโต้นาง กู๋ตี้ลี่ก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงหันไปหาพระถังซัมจั๋งแทน

"ผู้อาวุโสถัง ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?"