บทที่ 26: เผยความจริง เจ้าแห่งสวรรค์หน้าม่วง

เมื่อเผชิญกับสายตาของชายผู้ทรงอำนาจ หลิวเปี้ยนทำเพียงยิ้มจางๆ ผู้นำตระกูลฉินผู้นี้ก็คือหัวหน้าโจรแห่งเมืองเฉวียนหลิงนั่นเอง แม้นามบัตรที่เขาส่งไปจะไร้ความหมาย แต่ชื่อที่ลงท้ายในนามบัตรคือชื่อจริงของหลิวเปี้ยนโดยไม่ปิดบัง ผู้นำตระกูลฉินจำได้ดีว่าหลิวเปี้ยนคือใคร แม้จะถูกตั๋งโต๊ะเนรเทศแต่ไฉนถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้

ไม่นานนัก ผู้นำตระกูลฉินก็กลับมามีสีหน้าปกติ "ต่อให้ท่านคือฝ่าบาท ตระกูลฉินของข้าก็ไม่มีวันก้มกราบ" เขากำนามบัตรในมือแน่น

"ข้าทราบเหตุผล แต่เรื่องราวมันเป็นอดีตไปแล้ว อนาคตย่อมไม่เป็นเช่นนั้น" หลิวเปี้ยนกล่าวถึงเรื่องที่เขาพบกับคนเมื่อคืน คนผู้นั้นบอกว่าตระกูลฉินไม่ได้เป็นโจร แต่เพราะทนราชวงศ์ฮั่นไม่ได้จึงแยกตัวออกมาปกครองตนเอง

"ท่านหมายความว่าอย่างไร?" ผู้นำตระกูลฉินไม่เข้าใจแผนของหลิวเปี้ยน และถึงเข้าใจก็คงคิดว่าหลิวเปี้ยนเพ้อฝัน เพราะตั๋งโต๊ะนั้นมีอำนาจล้นฟ้าเกินกว่าจะโค่นล้มได้ง่ายๆ

"ข้าหมายความว่าอย่างไร บอกไปท่านก็ไม่เชื่อ มาเข้าเรื่องกันเถอะ!" หลิวเปี้ยนเปลี่ยนเรื่องและนั่งลงบนเก้าอี้หวาย ผู้นำตระกูลฉินเริ่มสงสัย "เข้าเรื่อง? ข้ายังไม่ได้ถามเลยว่าท่านมาเมืองหลิงหลิงทำไม แล้วท่านกลับ..."

หลิวเปี้ยนขัดขึ้น "หัวหน้าโจรทั้งห้าตระกูลต่างพากันยกธิดาให้ชายคนเดียวกัน หากไม่มีอะไรผิดพลาด รายต่อไปต้องเป็นคุณหนูตระกูลฉินของท่าน"

ผู้นำตระกูลฉินเบิกตากว้างแววตาสั่นระริก "ท่านมาที่เฉวียนหลิงเพื่อเรื่องนี้งั้นรึ?"

หลิวเปี้ยนจิบชาพลางกล่าว "ธิดาของหัวหน้าโจรทั้งห้าแต่งให้คนๆ เดียวกัน หากเป็นชาวบ้านทั่วไปข้าคงเชื่อ แต่นี่คือกลุ่มหัวหน้าโจร! ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือสี่คนที่ผ่านมาต่างไม่ 'พึงพอใจ' หัวหน้าโจรเมืองฉงอันจึงต้องส่งธิดาคนโตไปอีก และดูท่ารายต่อไปจะเป็นคุณหนูตระกูลฉินสินะ"

การแต่งงานของลูกสาวหัวหน้าโจรไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การแต่งให้คนๆ เดียวกันนี่สิที่น่ากังขา!

"เจ้าจะมาทำไม? ต่อให้เจ้ายังครองราชย์ นางก็ไม่มีวันแต่งให้เจ้าหรอก! ทหาร! ส่งแขก!"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ท่านอยากเห็นคุณหนูต้องตกระกำลำบากจริงหรือ? หัวหน้าโจรผู้เกรียงไกรกลับต้องมาเกรงกลัวคนผู้นั้น ข้าล่ะสงสัยจริงๆ" เมื่อหลิวเปี้ยนพูดจบ ชายใบหน้าสีม่วงก็เดินเข้ามาในโถง พลางทำท่าผายมือให้หลิวเปี้ยนออกไป

หลิวเปี้ยนลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจก่อนเดินจากไป "ดื้อรั้นนัก ยังจะงมงายว่าพระศิวะจะช่วยท่านได้อีก หึ..."

พระศิวะ? ผู้นำตระกูลฉินเลิกคิ้วขึ้นอย่างลืมตัว 'หรือจะไม่ได้ผลจริงๆ?'

...หลิวเปี้ยนตั้งใจจะหาเบาะแสจากตระกูลฉินแต่กลับถูกปฏิเสธ ทว่าในเมื่อปากคนแก่ไม่อ้า เขาก็มีวิธีง้างปากคนหนุ่ม!

ในจังหวะที่กลุ่มของหลิวเปี้ยนกำลังจะพ้นประตูคฤหาสน์

"โอ๊ย... โอ๊ย..."

จ้าวหยุนและหลัวเฉิงตกใจรีบเข้าไปพยุงหลิวเปี้ยนที่กุมท้องลงไปกองกับพื้น

"นายท่าน! นายท่านเป็นอะไรไปพะยะค่ะ!"

จ้าวหยุนเอาหอกจ่อหน้าชายใบหน้าสีม่วง "เจ้าบังอาจทำร้ายนายท่าน!"

"หา? พวกข้าไม่ได้แตะต้องเขาสักนิด!" ชายใบหน้าสีม่วงร้อนตัวทันที

หลิวเปี้ยนพยายามแสร้งว่าปวดท้อง "ไม่เป็นไรๆ แค่ปวดท้องนิดหน่อย ขอไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวก็หาย"

ชายใบหน้าสีม่วงเอ่ยเหน็บแนม "นั่นไง ไปเข้าห้องน้ำก็หาย จะโวยวายทำไม!"

"พี่ชาย... ช่วยพาข้าไปห้องน้ำที มันไม่ไหวแล้ว... ซี๊ด..."

หลิวเปี้ยนแสดงละครได้แนบเนียนจนน่าได้รับรางวัลออสการ์

"ใครเป็นพี่ชายแก! ข้าชื่อ สงควาไห่"

ชายหน้าม่วงที่เป็นหัวหน้าโจรชื่อ 'สงควาไห่' พลางหันหลังเดินนำไปโดยไม่สนใจ

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลิวเปี้ยนแทบสำลัก! 'ระบบ! ออกมานี่! ฉันสัญญาว่าจะไม่ตีแก!'

ติ๊ง! ยินดีด้วยที่ท่านพบ 'เจ้าแห่งสวรรค์หน้าม่วง' สงควาไห่ จงรับเขามาเป็นพวกเสีย

ข้อมูลของสงควาไห่ปรากฏขึ้นในหัว:

ชื่อ: สงควาไห่

สถานะ: ขุนพลระดับ 3 ดาว, ยอดวีรบุรุษอันดับ 4 แห่งยุคไซ่ถัง

อาวุธ: ขวานยักษ์, กระบองทองแดง, ธนูสั่นสะเทือนสวรรค์

ความสามารถ: แรงมหาศาล (ยกประตูกลหนักพันชั่งได้)

'ขุนพลระดับสามดาว! แค่พลังยกประตูกลได้ก็เทียบชั้นหลู่จื้อเซินได้แล้ว' หลิวเปี้ยนคิดในใจ แต่ก็สงสัยว่าทำไมระบบไม่บอกข้อมูลคนอื่นๆ ด้วย ทว่าในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นขุนพลหรือยอดคน การได้รับคนเก่งมาไว้ในมือย่อมเป็นกำไร!

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ถึงจุดหมาย สงควาไห่ชี้ไปที่ห้องน้ำ "นั่นแหละห้องน้ำ เสร็จแล้วก็กลับทางเดิม อย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ"

หลิวเปี้ยนแสร้งทำเป็นปวดท้องก้มคำนับ สงควาไห่หันหลังเดินกลับทันที

"แม่เจ้าเอ๋ย ตัวใหญ่ชะมัด สมแล้วที่ยกประตูกลหนักพันชั่งได้" หลิวเปี้ยนยืนมองสงควาไห่เดินห่างออกไปพลางถอนหายใจด้วยความชื่นชม ก่อนจะวิ่งไปยังห้องน้ำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงบทสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง!