บทที่ 24: ห้าหัวหน้าโจรผู้ยิ่งใหญ่ กับการทยอยยกธิดาให้

ระบบระบุว่าเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนกับอีกสี่วันจะถึงวันแต่งงานของฉินเหลียงอวี้ แต่เมื่อหลิวเปี้ยนออกจากเซียงหยางก็เหลือเวลาเพียงหนึ่งเดือนกับอีกสองวัน หากนับรวมเวลาเดินทางยี่สิบเอ็ดวันจนมาถึงเมืองเฉวียนหลิง ก็จะเหลือเวลาอีกเพียงสิบเอ็ดวันเท่านั้น

แม้เป้าหมายส่วนตัวของหลิวเปี้ยนจะเป็นฉินเหลียงอวี้ แต่ข้อตกลงกับเล่าเปียวคือการจัดการกับหัวหน้าโจรในเมืองหลิงหลิงและสร้างความเกรงขามให้กับเหล่าตระกูลใหญ่และกลุ่มโจรในเกงจิ๋ว ทั้งนี้ เมืองหลิงหลิงนั้นไม่ได้อยู่ในหนานเยว่โดยตรง แต่เป็นเพียงพื้นที่ติดกันเท่านั้น ในยุคฮั่นตอนต้นหนานเยว่คือเจียวจื่อ หนึ่งในสิบสามมณฑล ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็นมณฑลเจียวจื่อปกครองเก้าเมือง ในปี ค.ศ. 187 หลังจากซือเซี่ยเข้าครองตำแหน่ง เขาก็ได้สถาปนารัฐอิสระขึ้นมาปกครองดินแดนหลิ่งหนานทั้งเก้าเมืองกลายเป็นขุนศึกไปโดยปริยาย

ทว่าแม้หลิวเปี้ยนจะมองข้ามเล่าเปียวผู้ไร้ทหารไร้ขุนพลได้ แต่หัวหน้าโจรในหลิงหลิงนั้นมีฝีมือไม่ธรรมดา หลิวเปี้ยนจึงวางแผนจะใช้วิธีของเล่าเปียว คือการล่อลวงด้วยผลประโยชน์จัดงาน "งานเลี้ยงหงเหมิน" เพื่อกำจัดหัวหน้าโจรเหล่านั้นทิ้งเสีย แต่เขาก็ยังกังวลเรื่องการลอบสังหารจากครอบครัวของพวกโจร เพราะหลิงหลิงอยู่ติดกับหลิ่งหนานซึ่งเต็มไปด้วยวิชาอาคมและยาพิษจากแดนใต้ หลิวเปี้ยนจึงต้องวางแผนอย่างรอบคอบ

เมื่อเดินทางเข้าสู่เขตเมืองเฉวียนหลิงก็เป็นเวลายามเซิน (15:00-17:00 น.) ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวและพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า จางหู่หาที่พักให้คณะเสร็จสรรพ หลิวเปี้ยนโอบกอดเฉินหยวนหยวนที่ถือพิณไว้แน่นและพากันเข้าพัก จากนั้นจึงสั่งให้ซุนฮกไปสืบข่าวคราว ขนบธรรมเนียม และข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับเมืองหลิงหลิงที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อเขา

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เมื่อตะวันลับฟ้าและหลิวเปี้ยนกำลังทานมื้อเย็น ซุนฮกและจางหู่ก็กลับมาพร้อมข้อมูลที่ครบถ้วน ทว่าเมื่อรายงานจบ ซุนฮกกลับเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "นายท่าน เมืองเฉวียนหลิงเป็นที่ตั้งของที่ว่าการเมืองหลิงหลิง เหตุใดเราจึงไม่ขอความช่วยเหลือจาก เล่าตู เจ้าเมืองหลิงหลิงเล่า..."

หลิวเปี้ยนที่กำลังทำตัวเป็นคุณชายเจ้าสำราญเคล้าเฉินหยวนหยวนหันไปมองซุนฮก "เหตุใดต้องไปหาเขา? งั้นเจ้าบอกข้าซิว่าเขาเป็นคนอย่างไร?"

ซุนฮกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าด้วยความอับอาย เพราะเขาก็ไม่รู้ลึกซึ้งนัก หลิวเปี้ยนจึงเฉลย "เขาเป็นคนจองหองและชอบอวดเบ่ง แต่พอเจอเรื่องวิกฤตกลับขี้ขลาดตาขาว! คนอ่อนแอเช่นนี้ไม่คู่ควรแก่การฝากฝังการใหญ่!" (หลิวเปี้ยนรู้เรื่องนี้จากประวัติศาสตร์สามก๊กที่ว่าเมื่อเล่าปี่นำทัพมาบุกหลิงหลิง เล่าตูที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ก็ทิ้งเมืองหนีไปทันที)

ซุนฮกฟังแล้วก็จำนนด้วยเหตุผล ทว่าหลิวเปี้ยนกลับนึกขึ้นได้ถึงประโยคหนึ่งที่ซุนฮกเพิ่งกล่าวไป "เจ้าบอกว่ามีคนกำลังจะจัดงานแต่งงานในอีกสามวันงั้นรึ? เรื่องเป็นอย่างไร?"

ซุนฮกประสานมือ "เรียนนายท่าน เป็นธรรมเนียมท้องถิ่นพะยะค่ะ ธิดาคนโตของหัวหน้าโจรเมืองฉงอัน หนึ่งในหกหัวหน้าโจรที่ยิ่งใหญ่ของหลิงหลิง กำลังจะถูกส่งตัวไปแต่งงานที่เมืองซืออัน และขบวนจะผ่านเมืองเฉวียนหลิงในอีกสามวันพะยะค่ะ"

"จัดงานที่ไหน?"

"หอระฆังบนถนนเน่ยเฉวียนพะยะค่ะ" หลิวเปี้ยนเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ บันทึกข้อมูลนี้ไว้ในใจ

สามวันผ่านไป... อีกแปดวันจะถึงวันแต่งงานของฉินเหลียงอวี้

เป็นเวลาช่วงยามเซินอีกครั้ง หลิวเปี้ยนที่ฝึกฝนวิชาหอกหัวเสือทองคำและเพลงหอกตลบหลังจนคล่องแคล่วว่องไวขึ้นกว่าเดิมมาก ได้สั่งให้จ้าวหยุนและจางหู่ไปสืบเรื่องเจ้าบ่าวที่เมืองซืออันก่อน และผลที่ได้คือเจ้าบ่าวไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่เป็นคนจากมณฑลเจียวจื่อ!

งานแต่งงานจัดขึ้นที่หอระฆัง หลิวเปี้ยนตัดสินใจพาเฉินหยวนหยวนไปสืบเรื่องนี้ด้วยตนเอง โดยมีหลัวเฉิง หลู่จื้อเซิน และหวังป๋อตางติดตามไปคุ้มกันในเงามืด