ตอนที่ 99 เข้ามาทักทาย

ตอนที่ 99 เข้ามาทักทาย

ถังปิงปิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน "เป็นนายเหรอ?"

เซียวชิงเสวียนทำหน้าเหวอ "พวกคุณรู้จักกันด้วยเหรอ?"

เฉินหยางยังไม่ทันได้อ้าปาก ถังปิงปิงก็เผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยออกมา

"ยิ่งกว่ารู้จักอีกนะ เรียกว่าเป็นคนคุ้นเคยกันเลยดีกว่ามั้ง?"

คนที่ถูกคนร้ายลอบโจมตีจนต้องเข้าสถานีตำรวจถึงสองครั้งติดๆ กันแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องจำแม่นเป็นธรรมดา

เซียวชิงเสวียนงงเป็นไก่ตาแตก มองเฉินหยางโดยสัญชาตญาณ

เฉินหยางจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งสองครั้งให้ฟังคร่าวๆ

เซียวชิงเสวียนไม่เคยได้ยินเฉินหยางเล่าเรื่องนี้มาก่อน พอได้ฟังก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ "นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว! เฉินหยาง ให้ฉันจัดหาบอดี้การ์ดไปดูแลนายสักสองสามคนไหม?"

เฉินหยางชะงักไปก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ "ไม่เป็นไรหรอกครับ! ไอ้พวกกระจอกพวกนั้นเข้าไม่ถึงตัวผมง่ายๆ หรอก!"

ขืนเขาเดินดุ่มๆ โดยมีบอดี้การ์ดที่เซียวชิงเสวียนจัดให้เดินตามเป็นขบวนไปทั่วเมือง มันคงจะดึงดูดสายตาคนมากเกินไปหน่อย

ถังปิงปิงมองเซียวชิงเสวียนพลางล้อเลียน "นี่ยังจะบอกว่าไม่ใช่แฟนเด็กอีกเหรอ ฉันไม่เคยเห็นเธอทำท่าทางกระวนกระวายเพราะผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลยนะ?"

เซียวชิงเสวียนหน้าแดงซ่านทันทีจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"เธอพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ?"

ถังปิงปิงไม่สนใจความขัดเขินของเพื่อนรัก

"ชิงเสวียน เธอนี่อินเทรนด์ไม่เบานะ! จะให้ฉันเรียกว่ารักต่างวัย หรือว่า 'วัวแก่กินหญ้าอ่อน' ดีล่ะ? ปีนี้เธออายุ 25 ใช่ไหม ส่วนเฉินหยางดูแล้วอย่างมากก็น่าจะแค่ 23! ฮิฮิ!"

เซียวชิงเสวียนยิ่งหน้าแดงก่ำเข้าไปใหญ่ ไม่รู้จะหาคำไหนมาโต้ตอบดี

เฉินหยางเองก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เขาจึงกระแอมออกมาทีหนึ่ง

"อย่างแรกเลยนะครับ ผู้กองถังเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง ผมกับชิงเสวียนไม่ได้คบกันจริงๆ ครับ! อีกอย่าง ต่อให้คบกันจริง เรื่องผู้หญิงอายุมากกว่าผู้ชายมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรในยุคนี้แล้ว!"

แม้เซียวชิงเสวียนจะรู้ดีว่าเฉินหยางพูดเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ให้เธอ แต่พอได้ยินเขาปฏิเสธว่าไม่ได้คบกัน ในใจเธอก็ยังรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

ถังปิงปิงยิ้มกริ่ม "ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเรื่องผู้หญิงแก่กว่ามันแปลกอะไรหรอก แค่แปลกใจนิดหน่อยที่จอมจู้จี้อย่างคุณหนูเซียวผู้สูงส่ง จะมาตกหลุมรักผู้ชายที่เด็กกว่าตัวเองได้ นี่แหละที่เป็นเรื่องอัศจรรย์!"

"คุณหนูเซียว แฟนเด็กของเธอเนี่ยรู้จักปกป้องเธอดีจังเลยนะ!"

คำพูดเหล่านี้ทำเอาทั้งเฉินหยางและเซียวชิงเสวียนไปไม่เป็น เซียวชิงเสวียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะทำเสียงแง่งอนใส่ "ในเมื่อเธอบอกว่าเขาเป็นแฟนฉัน งั้นการที่เขาจะปกป้องฉันมันมีอะไรผิดตรงไหน?"

"วันนี้เธอเป็นคนเลี้ยงไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังไม่สั่งอาหารอีกล่ะ?" เธอรีบเปลี่ยนประเด็นทันที

ถังปิงปิงอมยิ้ม เรียกพนักงานมาสั่งอาหารสองสามอย่าง

"ปกติเธอขี้เหนียวจะตาย วันนี้ไฉนถึงนึกอยากเลี้ยงข้าวฉันขึ้นมา? คงไม่ใช่ว่ามีเรื่องลำบากใจจะให้ช่วยหรอกนะ?" เซียวชิงเสวียนแขวะเข้าให้

ถังปิงปิงถลึงตาใส่เพื่อน

"ทำคุณบูชาโทษจริงๆ!" ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน การหยอกล้อกันแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติที่เห็นจนชินตา

พูดจบเธอก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเริ่มมีแววกังวลผุดขึ้นมา

"เป็นอะไรไป? เจอเรื่องยากอีกแล้วเหรอ?" เซียวชิงเสวียนเลิกเล่นทันที พอเห็นสีหน้าเพื่อนเธอก็รู้ได้ทันทีว่าถังปิงปิงต้องเจอปัญหาเรื่องงานแน่ๆ

ถังปิงปิงส่ายหัว หลายเรื่องเซียวชิงเสวียนไม่เข้าใจและเธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

เธอกระดกน้ำชาเย็นเข้าปากไปอึกใหญ่ ก่อนจะจ้องมองเฉินหยางแล้วถามว่า "เฉินหยาง นายดูของเก่าเป็นจริงๆ เหรอ?"

เฉินหยางพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ไม่ถึงกับเก่งกาจอะไรหรอกครับ แค่พอรู้นิดหน่อย!"

เขารู้ดีว่าถังปิงปิงยังคงกลุ้มใจเรื่องคดีลักลอบขนโบราณคดีอยู่

เซียวชิงเสวียนมองเฉินหยางด้วยดวงตาเป็นประกายพลางยิ้ม "เรื่องอื่นฉันไม่รู้นะ แต่ถ้าเรื่องประเมินของเลอค่าล่ะก็ หาเฉินหยางไม่ผิดหวังแน่นอน!"

ใบหน้าของเธอแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

"ตอนนั้นเขาเป็นคนเจอตราประทับหยกของฮองเฮาสมัยฮั่นตะวันตกที่นี่ ปู่ของฉันดีใจจนเนื้อเต้น ไม่ได้เห็นท่านมีความสุขขนาดนี้มานานมากแล้ว หลังจากนั้นเฉินหยางก็ยังช่วยประเมินของเก่าในร้านให้ปู่ฉันอีกหลายชิ้น..."

เซียวชิงเสวียนเล่าเรื่องราวความสำเร็จของเฉินหยางอย่างออกรส แม้บางเรื่องถังปิงปิงจะเคยได้ยินมาจากปากของหลี่ฉงโหลวมาบ้างแล้ว แต่พอมาฟังจากปากของเซียวชิงเสวียน ความรู้สึกที่ได้กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ถังปิงปิงมองเฉินหยางด้วยความประหลาดใจ เขาทำเอาเธอคาดไม่ถึงจริงๆ ในใจเริ่มมีความหวังริบหรี่

"ปิงปิง ถ้าเธอต้องการคนช่วยประเมินของเก่าในงานหรือที่ไหนก็ตาม ลองให้เฉินหยางช่วยดูสิ รับรองว่าจะมีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงแน่นอน!"

เซียวชิงเสวียนคุยอวดด้วยความมั่นใจเต็มที่

จังหวะนั้น พนักงานก็เริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ

ทั้งสามคนนั่งทานไปคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างมีความสุข

ถังปิงปิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้น "เฉินหยาง พรุ่งนี้นายช่วยแวะไปที่สถานีตำรวจหน่อยได้ไหม ไปช่วยงานฉันหน่อย?"

จริงๆ แล้วเฉินหยางไม่อยากจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากพวกนี้เท่าไหร่ เพราะนอกจากจะไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว ยังอาจจะเจ็บตัวฟรีแถมเสียเวลาทำมาหากินอีกด้วย

เซียวชิงเสวียนดูความคิดเขาออก จึงพูดว่า "เฉินหยาง ปิงปิงเป็นเพื่อนรักของฉัน ถ้านายพอมีเวลาว่างก็ช่วยเธอหน่อยเถอะ แต่ถ้านายรู้สึกว่าความสามารถตัวเองยังจำกัด หรือกลัวจะไปเกะกะงานเธอ นายก็ตัดสินใจเอาเองแล้วกันนะ!"

เธอก็ลำบากใจเหมือนกัน ฝั่งหนึ่งคือเพื่อนสนิท อีกฝั่งคือผู้ชายที่เธอถูกใจ เธอไม่อยากทำให้ใครขุ่นเคือง แต่อีกใจก็หวังว่าเฉินหยางจะช่วยถังปิงปิงแก้ปัญหาได้จริงๆ

ถังปิงปิงมองเซียวชิงเสวียนด้วยความทึ่ง เห็นได้ชัดว่าเซียวชิงเสวียนกลัวจะทำให้เฉินหยางโกรธ ถึงขนาดใช้คำพูดเชิงสอบถามและแสดงท่าทีเหมือนสาวน้อยแบบนี้ ซึ่งมันช่างขัดกับภาพพจน์ "นางพญาหิมะ" ที่เธอเคยรู้จักเหลือเกิน

เฉินหยางคีบเป๋าฮื้อเข้าปากพลางยิ้ม "ตกลงครับ เรื่องเล็กน้อย!"

เซียวชิงเสวียนใจชื้นขึ้นมาทันที เธอมองเฉินหยางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่หวานซึ้ง

"คนสวยครับ ผมขอเชิญคุณดื่มสักแก้วได้ไหม?" ทันใดนั้น ก็มีเสียงภาษาจีนสำเนียงแปร่งๆ ดังขึ้น ชายผิวขาวร่างใหญ่ก้าวตรงเข้ามา เขาคือ ทอมมัส นั่นเอง

เฉินหยางและเซียวชิงเสวียนอึ้งไปเล็กน้อย

ทอมมัสถือแก้วไวน์แดงไว้ในมือขวา จ้องมองถังปิงปิงตาไม่กะพริบ พร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเต็มที่

เขาทำเหมือนมองไม่เห็นเฉินหยางและเซียวชิงเสวียนที่นั่งอยู่ข้างๆ เลย

ถังปิงปิงในวันนี้สวมชุดลำลองสีเทา ปล่อยผมยาวสลวยมาข้างหลัง ท่วงท่ากิริยาแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่บอกไม่ถูก

ผู้คนรอบข้างแอบมองเซียวชิงเสวียนและถังปิงปิงกันมานานแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามเข้าหา มีเพียงทอมมัสที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ถังปิงปิงปรายตามองทอมมัสด้วยสายตาเย็นชา

"การเข้ามาทักทายผู้หญิงแปลกหน้าโดยพลการแบบนี้ ไม่ใช่พฤติกรรมของสุภาพบุรุษเลยนะคะ?"

ทอมมัสส่ายหัวรัวๆ "ไม่ครับไม่! เลดี้ผู้สูงส่ง เป็นเพราะคุณที่เปล่งประกายราวกับดวงดาว ดึงดูดสายตาของผู้ชาย สุภาพบุรุษถึงได้หวั่นไหวเพราะคุณ! ไม่อย่างนั้น ความสูงส่งที่ผู้หญิงพวกนั้นคิดไปเอง มันก็แค่การหลงตัวเองไปวันๆ เท่านั้นแหละ!"

นัยน์ตาสีเทาของเขาจ้องมองถังปิงปิงเขม็งโดยไม่กะพริบ

"เลดี้ผู้สูงส่ง การมาทานอาหารแบบนี้ในสถานที่สาธารณะมันเป็นเรื่องขยะสิ้นดี! ด้วยความงามที่หาใครเปรียบไม่ได้และออร่าที่ใครก็เอื้อมไม่ถึงของคุณ เราควรจะไปทานอาหารในร้านอาหารตะวันตกสุดหรู! ไวน์แดง อาหารฝรั่ง ดอกไม้ แสงเทียน และเสียงดนตรี นั่นแหละคือการหาความสุขที่แท้จริง!"

"ทานเสร็จแล้ว เราค่อยไปเปิดห้องกัน! นี่จะเป็นทริปการพบกันที่โรแมนติกที่สุด!"

"คนสวย ผมขอเลี้ยงเอง! ไปร้านอาหารฝรั่งกันเถอะ!"

พูดจบ ทอมมัสก็เอื้อมมือจะไปคว้ามือขวาของถังปิงปิงที่วางอยู่บนโต๊ะ

ถังปิงปิงหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอคว้าขวดแก้วบนโต๊ะฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวของทอมมัสอย่างแรง!

"โอ๊ย!" ทอมมัสร้องโหยหวน เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผาก!

ผู้คนรอบข้างถึงกับฮือฮา พากันลุกพรึบขึ้นมามองถังปิงปิงจากระยะไกล นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงหน้าตาสวยงามเรียบร้อยขนาดนี้จะโหดได้ใจขนาดนี้!

"คุณทอมมัส! คุณทอมมัส!" จู่ๆ ก็มีเสียงร้องลั่นพร้อมกับคนที่รีบวิ่งเข้ามา นั่นคือ ฟั่นเต๋อเปียว "คุณทอมมัส ผมไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว ทำไมคุณถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้ล่ะครับ?"

ฟั่นเต๋อเปียวขวัญหนีดีฝ่อ ถ้าแขกวีไอพีคนนี้ได้รับบาดเจ็บ เขาไม่โดนเจ้านายฆ่าตายเหรอ?

เขามองกวาดไปรอบๆ แล้วคำรามลั่น "ใครทำ? แม้แต่แขกของนายท่านเซี่ยพวกแกยังกล้ารังแกเหรอ? อยากตายนักใช่ไหม?"

ถังปิงปิงยังไม่ทันอ้าปาก เฉินหยางก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดนิ่งๆ ว่า "ฉันทำเอง มีปัญหาอะไรไหม?"

จบตอนที่ 99