ตอนที่ 65 ปัญหาของเซียวชิงเสวียน

ตอนที่ 65 ปัญหาของเซียวชิงเสวียน

เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหยกและอัญมณี แม้จะไม่สันทัดเรื่องของโบราณ แต่แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า เพียงแค่หยกขาวมันแพะชิ้นนี้ ก็ถือเป็นอัญมณีระดับยอดพรีเมียมที่หาได้ยากยิ่งแล้ว

และการที่จะแกะสลักเป็นตราประทับหยกขนาดนี้ ราคาของมันคงเป็นตัวเลขมหาศาลแน่นอน

"ฉันจะถ่ายรูปส่งให้คุณปู่ดูนะ! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้คุณปู่คงตอบกลับมา!" เซียวชิงเสวียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปตราประทับฮองเฮาจากหลายๆ มุมไว้สองสามรูป

เฉินหยางวางตราประทับไว้บนโต๊ะ ฝาครอบกระจกค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดล็อกอย่างช้าๆ

ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันพลางเดินลงมาข้างล่าง เซียวชิงเสวียนกำลังจะอ้าปากเอ่ยปากเลี้ยงข้าว แต่ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

"เจียเจีย มีอะไรเหรอ?"

เธอรับสายฟังอยู่สองสามประโยค ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "เธอว่าไงนะ? เรื่องจริงเหรอ? ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

เซียวชิงเสวียนมีสีหน้าเคร่งเครียด พลางกล่าวอย่างรู้สึกผิด "เฉินหยาง สงสัยคงจะเลี้ยงข้าวนายตอนนี้ไม่ได้แล้วล่ะ! ฉันมีธุระด่วน!"

แม้เฉินหยางจะไม่ได้ยินปลายสายชัดเจน แต่เขาก็รู้ว่าสถานการณ์ดูจะค่อนข้างร้ายแรง จึงบอกว่า "ผมไปเป็นเพื่อนคุณด้วย!"

เซียวชิงเสวียนหันไปตะโกนบอกชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่โถงทางเดิน "หู่จื่อ พาคนมาด้วย!"

เธอและเฉินหยางรีบออกจากตึก ขึ้นรถแล้วซิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่หู่จื่อ หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ก็เรียกพนักงานอีกสิบกว่าคนแยกย้ายกันขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูสามคันขับตามไปติดๆ

เซียวชิงเสวียนขับรถมาถึง ร้านอัญมณีเซวียนเซวียน

ทันทีที่เฉินหยางและเซียวชิงเสวียนเดินเข้าไปในร้าน ก็พบว่าในห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คนมุงดู และมีเสียงโต้เถียงดังออกมาเป็นระยะ

ทั้งคู่เบียดฝูงชนเข้าไป เห็นหลี่เจียเจียกำลังพยายามอธิบายกับหญิงวัยกลางคนสองคนอย่างสุดความสามารถ เฉินหยางถึงกับชะงักไป เพราะหนึ่งในนั้นเขารู้จักดี เธอคือ เฉินซูฟาง แม่ของเย่เสวี่ยนั่นเอง

ส่วนหญิงผู้ดีอีกคนแต่งตัวจัดจ้านฉูดฉาด ใบหน้าและแววตามีส่วนคล้ายคลึงกับเฉินซูฟางอยู่หลายส่วน

เฉินซูฟางถือสร้อยคออาเกต (โมรา) ไว้ในมือ พลางโวยวายเสียงดัง "ก็นี่มันของที่ขายในร้านพวกคุณไม่ใช่เหรอ? ทำไมพอหันหลังกลับมาพวคุณถึงไม่ยอมรับล่ะ? ทำมาค้าขายหลอกลวงลูกค้าแบบนี้ ต่อไปใครจะกล้าเข้าร้าน?"

เธอพ่นน้ำลายแตกฟองจนแทบจะกระเด็นใส่หน้าหลี่เจียเจีย

หลี่เจียเจียยังคงรักษาใบหน้ายิ้มแย้มและอธิบายอย่างอดทน "คุณพี่คะ หนูรับประกันได้เลยค่ะว่า ร้านอัญมณีเซวียนเซวียนสาขาหลักของเราไม่มีทางขายของปลอมแบบนี้แน่นอน!"

"ร้านเราก็มีขายของเลียนแบบบ้างค่ะ แต่ตอนตั้งโชว์ที่ตู้ เราจะมีการติดป้ายประกาศชัดเจนว่าเป็นของเลียนแบบ หรือของเกรดรอง และตอนขายเราจะบอกลูกค้าตรงๆ เสมอ เราไม่มีทางเอาของปลอมมาหลอกขายเป็นของจริงเพื่อฉ้อโกงผู้บริโภคเด็ดขาด!"

"ถ้าพนักงานคนไหนแอบขายของปลอมให้คุณพี่ แล้วคุณพี่จับได้คาหนังคาเขา เราไม่เพียงแต่จะไล่ออกทันที แต่เราจะชดใช้ให้สิบเท่าด้วยค่ะ!"

เธอเป็นคนปากหวานและมีวาทศิลป์ ทำให้เฉินซูฟางหาช่องว่างที่จะอาละวาดหรือแถต่อไม่ได้เลย

เฉินซูฟางหน้าเปลี่ยนสีพลางแหวใส่ด้วยความโมโห "น้องสาวฉันอุตส่าห์มาเที่ยวหาฉันถึงที่นี่ ฉันเลยพาเธอมาเดินเล่นร้านพวกคุณ นึกไม่ถึงเลยว่าพวกคุณจะกล้าขายของปลอมให้หน้าด้านๆ ฉันล่ะอับอายแทนจริงๆ..."

เฉินซูผิง (น้องสาว) ก็เดือดดาลไม่แพ้กัน

"พวกเราซื้อมาจากร้านพวกคุณเห็นๆ ทำไมถึงไม่ยอมรับ? ร้านใจดำแบบนี้ควรจะโดนสั่งปิดให้เข็ด แล้วปรับให้ยับไปเลย! พวกคุณต้องชดใช้ให้เราสิบเท่า ร้อยเท่าถึงจะถูก!"

หลี่เจียเจียส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พลางยิ้มตอบ "คุณพี่ทั้งสองคะ ร้านอัญมณีเซวียนเซวียนที่คุณพี่ไปซื้อมาน่ะ มันเป็นของเลียนแบบค่ะ ไม่ใช่ร้านของเรา! ถ้าพวกคุณพี่ไม่บอก หนูยังไม่รู้เลยนะเนี่ยว่ามีร้านปลอมโผล่ขึ้นมา!"

เฉินซูฟางและเฉินซูผิงแทบจะอกแตกตาย

"อีเด็กปากดีนี่มันร้ายจริงๆ! พอหลอกเงินเขาเสร็จ ก็บอกว่าไม่ใช่ร้านตัวเอง..."

เฉินหยางพอจะจับใจความได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เซียวชิงเสวียนผลักประตูเปิดออก ทุกคนจึงเดินเข้าไปหา "เกิดอะไรขึ้น?"

พนักงานทุกคนรีบทำความเคารพ

หลี่เจียเจียบอกว่า "คุณเซียวคะ คุณพี่สองท่านนี้ไปซื้อสร้อยข้อมืออาเกตมาจากร้านอัญมณีเซวียนเซวียนที่ถนนไป๋อวิ๋นค่ะ ร้านนั้นอ้างว่าเป็นงานที่ 'ดีไซเนอร์เซวียนเซวียน' ออกแบบด้วยตัวเอง และบอกว่าถ้าพบว่าเป็นของปลอม ให้มาขอเงินคืนได้ที่ร้านเซวียนเซวียนสาขาใหญ่!"

"หลังจากพวกคุณพี่ซื้อสร้อยข้อมือไปแล้วรู้สึกแม่งๆ เลยไปจ้างนักประเมินอัญมณีข้างทางช่วยดูให้ ถึงได้รู้ว่าเป็นแค่อาเกตธรรมดา ไม่ใช่อาเกตหนานหง (อาเกตแดงใต้) อย่างที่กล่าวอ้าง"

"พอไปทวงถามที่ร้านโน้นแล้วไม่ได้เรื่อง พวกเขาเลยบุกมาที่สำนักงานใหญ่ของเรานี่แหละค่ะ!"

"แต่คุณเซียวคะ ที่ถนนไป๋อวิ๋นน่ะ เราไม่มีร้านสาขาเลยนะ!"

เฉินหยางรู้สึกประหลาดใจ สมัยนี้มีคนกล้าย้อมแมวขายกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ?

แถมที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากถนนไป๋อวิ๋นเท่าไหร่ พวกนั้นไม่กลัวเจ้าของจริงไปเจอเข้าหรือไง?

เฉินซูฟางเหลือบไปเห็นเฉินหยางเข้าพอดี สีหน้าเธอก็กลายเป็นกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเขาที่นี่อีกแล้ว

เซียวชิงเสวียนยื่นมือไปหยิบสร้อยคออาเกตชิ้นนั้นมาดูผ่านๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะแล้วส่งคืนให้ "ของปลอม!" เธอนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ร้านนั้นแอบอ้างชื่อฉัน มันไม่ใช่ร้านของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ชดใช้อะไรให้ทั้งนั้น!"

เฉินซูฟางเคยเห็นบารมีของท่านประธานสาวผู้เด็ดขาดคนนี้มาแล้วในงานวันเกิดของเย่เทียนหนาน เธอจึงไม่กล้าปริปากเถียงแม้แต่คำเดียว

ใบหน้าสวยของเซียวชิงเสวียนมืดครึ้มลง แววตาฉายรังสีเย็นเยียบ เธอหันหลังเดินออกจากร้านทันที

เฉินหยางรีบตามไปติดๆ

เฉินซูฟาง, เฉินซูผิง และผู้จัดการร้านสาขาใหญ่ต่างก็รีบวิ่งตามออกมา

เซียวชิงเสวียนสตาร์ทรถ พาสเฉินหยางเลี้ยวผ่านถนนเส้นหนึ่งมุ่งหน้าไปยังถนนไป๋อวิ๋น

"เอี๊ยด!" เซียวชิงเสวียนเบรกกะทันหัน รถจอดนิ่งสนิทหน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง

เฉินหยางเงยหน้ามองแล้วก็ต้องตกใจ ป้ายร้านเขียนว่า "ร้านอัญมณีเซวียนเซวียน" ตัวเบ้อเริ่มสะดุดตา การตกแต่งดีไซน์ทุกอย่างถอดแบบมาจากสำนักงานใหญ่เมื่อกี้เป๊ะๆ!

ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงเบรกดัง "เอี๊ยดๆ" ตามมาติดๆ หู่จื่อและพวกเฉินซูฟางต่างก็ขับรถตามมาถึงแล้ว

เซียวชิงเสวียนและเฉินหยางเดินขึ้นบันไดไปหน้าประตู พนักงานต้อนรับในชุดกี่เพ้าสองคนรีบเปิดประตูให้ ทันใดนั้นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนก็รีบวิ่งมาต้อนรับ พอเขาเห็นเซียวชิงเสวียนก็ตาค้างเพราะความงาม พลางยิ้มประจบประแจงก้มหัวปะหลกๆ "ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงผู้สูงศักดิ์และเลอโฉมท่านนี้ มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ?"

มุมปากของเซียวชิงเสวียนประดับด้วยรอยยิ้มเย็นๆ ที่ดูเหมือนจะมีแต่ก็ไม่มี

"ไปเรียกเจ้านายแกออกมา!"

เจ้าอ้วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแหยๆ "คุณผู้หญิงครับ มีธุระอะไรบอกผมก็ได้ครับ ผมในฐานะผู้จัดการร้านเซวียนเซวียน..."

"ทุกเรื่องแกตัดสินใจแทนได้งั้นเหรอ?" แม้เซียวชิงเสวียนจะยังยิ้มอยู่ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

เจ้าอ้วนตกใจจนเหงื่อกาฬไหลพราก รีบปาดเหงื่อที่หน้าผากไม่หยุด

"ผม... ผมจะไปเชิญเจ้านายมาเดี๋ยวนี้ครับ!" เขาหันหลังรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงบ่นพึมพำของผู้หญิงดังมาจากข้างบนด้วยความไม่พอใจ "มีเรื่องอะไรถึงขนาดต้องให้ฉันลงไปเคลียร์เอง? แล้วฉันจะจ้างแกมาทำไม ไอ้ขยะ!"

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง "กึกๆ" อย่างชัดเจน ก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรากฏตัวออกมา เธอสวมชุดกี่เพ้าสีขาว ผมยาวดัดลอนสีทอง แต่งหน้าจัดจ้าน ทาอายแชโดว์หนาเตอะ ดูแล้วเป็นการแต่งหน้าที่เกินงามไปมาก

เซียวชิงเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างเข้าใจสถานการณ์ "โอ้ ที่แท้ก็ 'ชิงเหมย' น้องสาวของฉันนี่เอง!"

เซียวชิงเหมยเห็นเซียวชิงเสวียนก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะ "เซียวชิงเสวียน!"

จบตอนที่ 65