1363 - ผลไม้วิญญาณของเสี่ยวซง

1363 - ผลไม้วิญญาณของเสี่ยวซง

มือสังหารกลุ่มนี้หวังที่จะสังหารเย่ฟ่านในตอนที่ปราศจากความระมัดระวัง ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยราคาใดก็ตาม!

พลังการโจมตีของพวกเขานั้นท่วมท้น พลังที่สามารถทำลายล้างโลกได้เช่นนี้ สามารถทำลายตนเองได้เช่นกัน

ดวงตาของเย่ฟ่านเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากนั่นก็เพราะมือสังหารกลุ่มนี้ล้วนรวบรวมไปด้วยยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น

ต้องเข้าใจว่านับตั้งแต่ปรากฏตัวขึ้นมาบนโลกเย่ฟ่านเพิ่งจะเคยพบผู้ที่แข็งแกร่งมากกว่าอาณาจักรแปลงมังกรเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

อย่างไรก็ตามในปัจจุบันมีใครบางคนได้รวบรวมมือสังหารที่แข็งแกร่งเหล่านี้ไว้ด้วยกันเป็นจำนวนมากซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

“จะหนีไปไหน!”

เย่ฟ่านเปิดตาที่สามและไล่ตามชายชราที่สวมเสื้อคลุมหนังงูเก่าคร่ำคร่ากำลังหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้นเขาหันเกาทัณฑ์สีทองในมือกลับมาและยิงสังหารเย่ฟ่านอย่างไร้ความปรานี

ลูกเกาทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ที่โฮ่วอี้เคยใช้ยิงดวงอาทิตย์ถูกทำลายสิ้นซาก!

ลักษณะของลูกเกาทัณฑ์มีสีดำคล้ายกับลูกเกาทัณฑ์ที่เย่ฟ่านพบเจอเมื่อไม่นาน มันถูกยิงออกมาจากคันเกาทัฑ์สีทองซึ่งสร้างขึ้นจากพลังวิญญาณของเขาพลังอันมหาศาลพังทลายท้องฟ้าทันที

แม้ว่าพลังของลูกเกาทัณฑ์นี้จะทำให้โลกตกตะลึง แต่เย่ฟ่านก็เคยหลบหนีและเอาชนะได้สำเร็จมาแล้ว

เขาใช้ทักษะซิงจื่อหลบการโจมตีอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ดวงตาของชายร่างใหญ่ที่ซุ่มโจมตีนั้นดุร้ายอย่างสุดขีดด้วยความบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตามเขารู้ดีว่าตัวเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เย่ฟ่านอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงวิ่งหนีไปข้างหน้าเพื่อเพิ่มระยะห่างจากเย่ฟ่าน และโจมตีจากระยะไกลแทน

เย่ฟ่านมีทักษะการเคลื่อนไหวที่ดีที่สุดในจักรวาล ร่างของเขาตัดผ่านความว่างเปล่าในระยะทางหลายพันวาได้อย่างรวดเร็วจากนั้นเขาก็ตบฝ่ามือไปที่แผ่นหลังของคู่ต่อสู้ด้วยพลังทำลายล้างที่อธิบายไม่ได้

ปัง!

ร่างของชายชราถูกทุบจนแหลกละเอียด ในตอนที่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขากำลังจะหลบหนีไป เย่ฟ่านก็กวาดฝ่ามือเพียงเล็กน้อยและทำลายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นทันที

ทันใดนั้นลูกเกาทัณฑ์สีดำก็ตกลงมายังพื้น เย่ฟ่านเก็บไว้อย่างรวดเร็ว ในเวลาต่อมาเขากระแทกฝ่ามือออกไปหลายสิบครั้งและทำให้กลุ่มมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่าเสียชีวิตโดยที่ยังไม่มีโอกาสเคลื่อนไหวด้วยซ้ำ

อาวุธสังหารของพวกเขาตกลงมาบนพื้น พื้นที่ทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีเลือดส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

“ขอแสดงความยินดีกับน้องเย่ที่ได้รับอาวุธศักดิ์สิทธิ์โบราณทั้งสองชิ้น” นักพรตสืออี้กล่าว

สำหรับพวกเขานี่คือสมบัติล้ำค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกอย่างแน่นอน

เย่ฟ่านถืออาวุธศักดิ์สิทธิ์สีดำสองอันซึ่งมีน้ำหนักนับหมื่นจิน ในอนาคตอาวุธโบราณสองชิ้นนี้จะมีประโยชน์อย่างมากเมื่อเขาเดินทางออกไปกวาดล้างกลุ่มเทวทูตตกสวรรค์ในเยรูซาเลม

หลังจากการต่อสู้จบลง ศิษย์หลายคนยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ในทันที และยังคงรู้สึกตื่นเต้นเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนี้

ในการต่อสู้ครั้งนี้ภูเขาที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับเหมาซานถูกทำลายจนสิ้นซาก หากไม่ใช่ว่ายอดเขาเหมาซานได้รับการปกป้องจากค่ายกลโบราณ มันคงพังทลายลงมาตั้งแต่แรกแล้ว

เย่ฟ่านไม่ได้ตั้งใจจะสร้างปัญหาให้กับผู้คนจากเผ่าพันธุ์งูสวรรค์ แต่การตายของผู้พิทักษ์ทั้งสองนั้นถือว่าเป็นการหล่นหาที่ตายของพวกเขาเอง

“พวกเจ้ารู้ไหมว่าคนพวกนี้เป็นใคร?”

วันนี้เย่ฟ่านถูกซุ่มโจมตี เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต เขาจึงหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ออกมา เพื่อสอบถาม มันเป็นภาพถ่ายขาวดำจากสงครามโลกครั้งที่สอง ภายในภาพถ่าย มีร่างเปื้อนเลือด และเงาขนาดมหึมา

“เขาไม่ได้มาจากเผ่าเทพอสูรทั้งสี่ ไม่มีใครรู้ภูมิหลังของเขา” ผู้อาวุโสแห่งตระกูลจูเผ่าพันธุ์เฟิ่งหวงกล่าว

เย่ฟ่านพยักหน้าเมื่อเขาได้ยินคำกล่าวนี้ นี่เป็นสิ่งมีชีวิตของเผ่าพันธุ์อสูรอย่างแน่นอน เพียงไม่ทราบว่าเขาเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่หรือเซียนอสูรเท่านั้น

“เมื่อใดอาจารย์จะพาพวกเราออกเดินทาง?” โหย่วเหวยอวี้กล่าวด้วยความร้อนใจ

“ไม่ต้องรีบร้อนเพราะตอนนี้มีใครบางคนมาเยือนเราแล้ว หากเราเดินทางไปตะวันตกก่อนอาจพลาดการพบปะกับพวกเขา” เย่ฟ่านกล่าว

เย่ฟ่านคุยกับนักพรตสืออี้ขณะเดินทางกลับ

ผู้อาวุโสคนนี้มีความพิเศษเป็นอย่างมาก ขณะมีอายุมากกว่าหนึ่งพันสองร้อยปี เขาอาศัยอยู่อย่างสันโดษในภูเขาจงหนาน และเป็นบุคคลที่มีพลังเหนือธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

“ข้าไม่สามารถทะลวงเข้าสู่อาณาจักรเซียนเทียมขั้นสองได้” นักพรตเฒ่ากล่าวอย่างเศร้าโศก

เย่ฟ่านถอนหายใจ ไม่ใช่ว่านักพรตเฒ่าไม่แข็งแกร่ง แต่โลกเปลี่ยนไปหลังจากช่วงไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา และไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนักพรตเฒ่าจะก้าวมายืนอยู่ที่จุดนี้ได้

เย่ฟ่านคาดเดาว่าหากเขาสามารถช่วยผู้เฒ่าทะลวงเข้าถึงขอบเขตเซียนเทียมขั้นสองได้ นักพรตเฒ่าจะมีอายุมากกว่าสองพันปี แต่การบ่มเพาะจำเป็นต้องมีโชควาสนาประกอบด้วย

แน่นอนว่าเย่ฟ่านยังสามารถสอนทักษะบางอย่างแก่ผู้คนในโลกนี้ จากนั้นสิ่งที่เย่ฟ่านนำมาสั่งสอนลูกศิษย์ของเขาเป็นอย่างแรกก็คือทักษะการเคลื่อนไหว

“ข้ามีทักษะลับโบราณอื่นๆ บางอย่าง แต่ถ้าเจ้าต้องการเรียนรู้มัน เจ้าต้องตระหนักไว้ว่าข้อกำหนดนั้นสูงมาก และมีการทดสอบมากมายรอพวกเจ้าอยู่”

พวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่ผู้สืบทอดที่แท้จริงของวังสวรรค์ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เย่ฟ่านจะสอนทักษะซิงจื่อให้กับทุกคน สิ่งที่เขาถ่ายทอดออกมาตอนนี้คือทักษะการเคลื่อนไหวที่เห็นได้ทั่วไปในเป่ยโต้ว

แม้แต่นักพรตสืออี้ก็ยังอิจฉาเด็กน้อยทุกคน และขอเข้าร่วมเพื่อขอคำแนะนำอย่างนอบน้อม หลังจากนั้นเย่ฟ่านจึงสอนทักษะดังกล่าวอย่างละเอียดให้กับกลุ่มผู้อาวุโสของประเทศจีนด้วย

เมื่อสำเร็จ นักพรตเฒ่าทุกคนมีความสุขมาก จากนั้นพวกเขาก็แสดงความเคารพต่อเย่ฟ่านและขอตัวกลับสู่สำนักของตนเอง

ศิษย์หลายคนมีความสุขมาก ทักษะปราณโบราณนี้สูญหายไปหลายปี แต่ตอนนี้พวกเขาโชคดีที่ได้ฝึกฝนมัน พวกเขาจึงรู้สึกว่าการได้กราบเย่ฟ่านเป็นอาจารย์นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในชีวิตของพวกเขาอย่างแน่นอน

“ข้าจะจับเจ้าไปอยู่กับข้า” หวงเทียนหนี่วิ่งไล่ตามเสี่ยวซงอย่างรวดเร็ว

เอี๋ยนเสี่ยวอวี่ค่อนข้างสงบนิ่งในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป และร่วมแย่งชิงกระรอกตัวน้อยเช่นกัน

ไม่เพียงแค่หญิงสาวสองคนที่ต้องการเจ้าตัวสีม่วง แม้แต่จางชิงหยางและโหย่วเหวยอวี้ก็อดไม่ได้ พวกเขาต่างต้องการเจ้าตัวสีม่วงเช่นกัน

เสี่ยวซงรู้สึกเสียใจอย่างมาก ดวงตาสีดำกลมโตราวกับอัญมณีของมันเต็มไปด้วยน้ำตา มันมองดูพวกเขาด้วยความหวาดกลัว และซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของเย่ฟ่าน

เย่ฟ่านเห็นเช่นนั้นจริงเกิดความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและตำหนิทุกคนว่า

“นี่คือศิษย์น้องเล็กของพวกเจ้า เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว”

“อาจารย์ไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลเขาอย่างดี จะอาบน้ำให้ทุกวัน และหาอาหารอร่อยๆ ให้ทาน” หวงเทียนหนี่พยายามล่อลวง

เห็นได้ชัดว่านางต้องการเก็บเจ้าตัวสีม่วงไว้เป็นสัตว์เลี้ยง แต่คนอื่นก็ต้องการมันเช่นกัน หลายคนเสนอผลไม้แปลกใหม่ที่พวกเขาคิดว่าหายากออกมาให้เสี่ยวซง

เสี่ยวซ่งมองไปรอบๆ แต่ไม่ได้เลือกผลไม้เหล่านั้น ท่าทางของมันมีความดูถูกเหยียดหยามอย่างมาก สุดท้ายมันก็หยิบผลไม้ที่มีลักษณะคล้ายพระจันทร์สีเลือดออกมาจากทะเลแห่งความทุกข์

“ผลวิญญาณโบราณ?”

หลายคนต้องการที่จะคว้าผลพระจันทร์สีเลือดจากมือของเสี่ยวซง แต่ไม่มีใครกล้าทำแบบนั้น

เสี่ยวซงทานผลพระจันทร์สีเลือดจนหมด จากนั้นมันก็หยิบผลไม้ที่มีลักษณะคล้ายสาลี่สีเหลืองนวลออกมา การกระทำของมันทำให้กลุ่มอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั้งหลายรุมล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเสี่ยวซงเห็นพวกเขาเข้ามาใกล้ มันก็ตื่นกลัวและวิ่งไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเย่ฟ่านอีกครั้ง

………….