1362 - อาวุธโบราณ

1362 - อาวุธโบราณ

นี่คือผู้พิทักษ์ถ้ำหลงเฉวียนที่หายตัวไปนานกว่าร้อยปี เสื้อผ้าที่มีร่องรอยการขาดและมีความเก่าแก่ บ่งบอกว่าเขาอยู่ที่นี้มานานมากเพียงใด

เขาสวมเสื้อคลุมที่มีเกล็ดของงูสวรรค์ แม้ว่าเขากำลังตกอยู่ภายใต้อำนาจของเย่ฟ่าน แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะนั่งรอความตาย และต้องการที่จะต่อสู้กลับ

ศีรษะของเขาแหลกละเอียดไปแล้ว อย่างไรก็ตามวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขายังคงกลายควบคุมกระบี่งูสวรรค์และฟาดฟันเข้าหาเย่ฟ่านอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าการโจมตีครั้งนี้ของเขาไร้ผล เย่ฟ่านเพียงสะบัดนิ้วของเขา กระบี่งูสวรรค์กลับกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณเท่านั้น

คนผู้นี้มีอายุมากกว่าสองพันปีและก้าวเข้าสู่เส้นทางของเซียนเทียมขั้นสองไปไกลมากแล้ว

ในตอนนั้น แก่นแท้ของสวรรค์พิภพไม่ได้หายากเหมือนในปัจจุบัน เขาเดินทางไปที่ภูเขาฉางไป๋เพื่อค้นหาโสมวิญญาณมาตลอดหลายปี ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝนของเขา

แม้ว่ากะโหลกศีรษะจะปลิวออกไปจากร่าง แต่วิญญาณของเขายังไม่ถูกทำลาย

ทันใดนั้น ลูกเกาทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ยังคงแวววาว และเปล่งแสงสว่างราวกับพระอาทิตย์ ท้องฟ้าแยกออกจากกัน ภูเขาเบื้องล่างเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ และพุ่งตรงไปที่หน้าผากของเย่ฟ่านโดยตรง

พลังศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ในโลกใบนี้มีพลังที่สามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้ คือลูกเกาทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ และในขณะนี้มันมีลักษณะแบบเดียวกันกับที่โฮ่วอี้ยิงดวงอาทิตย์ทั้งเก้าในยุคโบราณ

เย่ฟ่านเอนตัวไปข้างหลังและขยับเท้าของเขา หลังจากที่ทักษะซิงจื่อถูกใช้ร่างกายของเขาก็เหมือนภาพมายาและสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างง่ายดาย

“ตายไปด้วยกันกับข้า!”

ชายร่างใหญ่ผู้แข็งแกร่งจากราชวงศ์ชิงตะโกนด้วยน้ำเสียงดุร้าย และนัยต์ตาของเขาแดงก่ำ ร่างกายของเขาเกิดรอยร้าว ในเวลาต่อมาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่อาบไปด้วยเปลวไฟอันร้อนแรงก็พุ่งเข้าหาเย่ฟ่าน

ชายคนนี้รู้ดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้เย่ฟ่านอย่างแน่นอนดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะทำลายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองไปพร้อมกับศัตรู

เย่ฟ่านเพียงกระแทกกำปั้นออกไปยางพาราก็กระแทกวิญญาณของชายร่างใหญ่กลับกระเด็นออกไปหลายวา

ในระยะไกล แสงจากเปลวไฟลุกโชติช่วงอีกครั้ง และคราวนี้มีความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น เกิดการพังทลายไปทั่วบริเวณ

พลังการโจมตีครั้งนี้น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดและไม่มีมนุษย์คนใดสามารถต้านทานมันได้อย่างแน่นอน

เมื่อเป็นเช่นนั้นเย่ฟ่านจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาตบฝ่ามือไปข้างหน้าและบดขยี้วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของชายร่างใหญ่ให้ดับสูญไปตรงนั้น!

แน่นอนว่าลูกเกาทัณฑ์ที่ลุกโชนด้วยเพลิงก็จางหายไปทันที ทันใดนั้นลูกเกาทัณฑ์สีดำดอกหนึ่งก็ตกลงบนพื้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็หายไปและความสงบก็กลับคืนมา

นี่คือลูกเกาทัณฑ์สีดำ และไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำมาจากวัสดุชนิดใด น้ำหนักของมันมีมากมานับหมื่นจินและทำให้พื้นดินเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ทันทีที่มันสัมผัสพื้น

“ลูกเกาทัณฑ์ช่างน่ากลัวจริงๆ มันสร้างขึ้นมาจากอะไรกันแน่?”

เย่ฟ่านครุ่นคิด นี่เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน มันสามารถทำร้ายร่างกายของเขาได้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพลังของมันเหนือกว่าอาวุธระดับราชาผู้ยิ่งใหญ่ทั่วไปมาก

เย่ฟ่านใช้พลังวิญญาณสังเกตดูรูปเกาทัณฑ์อย่างระมัดระวังเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าอาวุธชิ้นนี้จำเป็นจะต้องใช้วิญญาณของตัวเองเป็นสื่อจึงจะสามารถควบคุมได้

ซึ่งแน่นอนว่าวิธีนี้จะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บไปพร้อมกับศัตรู

“ผู้พิทักษ์ทั้งสองออกจากถ้ำหลงเฉวียนไปนานกว่าร้อยปี และไม่เคยปรากฏตัวในโลกนี้ อย่างไรก็ตามวันนี้เขากลับรนหาที่ตายด้วยตัวเอง” เย่ฟ่านพึมพำเบาๆ

ผนึกทองแดงเก้ามังกรนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง รวมถึงเกาทัณฑ์ยิงอาทิตย์ดอกนี้ก็มีความโดดเด่นอย่างถึงที่สุด

ตัวลูกเกาทัณฑ์นั้นมีสีดำ ดูเหมือนว่าทำจากหินธรรมดา แต่เย่ฟ่านกลับรู้สึกว่ามันน่าพึงพอใจเป็นอย่างมาก และเขาก็อยากจะทดลองใช้มันสักครั้ง เพราะแม้แต่ตัวเขาก็ยังไม่รู้ว่านี่คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับใดกันแน่

เมื่อลูกเกาทัณฑ์ถูกยิงออกมา ภูเขาและแม่น้ำก็จะเปลี่ยนสี ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ แม้แต่แผ่นดินยังสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ

จากนั้นเย่ฟ่านก็กวาดจิตสำนึกอันทรงพลังของเขาไปทุกทิศทาง มีผู้พิทักษ์ถ้ำหลงเฉวียนดั้งเดิมสองคน และควรมีอีกหนึ่งคนที่ยังหลงเหลืออยู่

“พี่เย่คือร่างอวตารของเทพอย่างแท้จริง”

ในขณะนี้ผู้นำนิกายหลายแห่งได้ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาแสดงความเคารพเย่ฟ่านอีกครั้ง สำหรับอัจฉริยะรุ่นยาวคนอื่นๆ ทุกคนยังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หาย

อัจฉริยะรุ่นเยาว์หลายคนหัวใจเต้นระรัว พวกเขาโหยหาพลังเช่นนี้ โดยหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะมีพลังและความแข็งแกร่งเทียบเท่าเย่ฟ่าน

เย่ฟ่านลอยขึ้นบนท้องฟ้าและพุ่งผ่านความว่างเปล่ามายังกลุ่มลูกศิษย์ของเขา

แม้ว่าเย่ฟ่านจะรู้สึกถึงจิตสังหารจากความมืดของใครบางคน แต่ทุกอย่างกลับเงียบสงบ เย่ฟ่านจึงคาดเดาว่า ผู้พิทักษ์ที่ยังหลงเหลืออีกหนึ่งคนคงไม่กล้าออกมาในเวลานี้

“ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์ด้วย ที่ได้รับสมบัติล้ำค่าที่สุด มันเป็นหนึ่งในสมบัติที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในยุคโบราณ”

หวงเทียนหนี่ยิ้มด้วยความพึงพอใจ และก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความยินดี ในบรรดาคนทั้งหมด นางถูกนับว่าเป็นคนที่มีชีวิตชีวาและโดดเด่นมากที่สุด

ตามปกติแล้วหญิงสาวคนนี้มีความหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก แต่นางก็ปฏิบัติต่อผู้คนโดยไม่เสแสร้ง โดยเฉพาะเย่ฟ่านที่แสดงพลังอันมากมายมหาศาลออกมา นางจึงรีบแสดงความยินดีต่อเขาอย่างจริงใจ

“น่าเหลือเชื่อจริงๆ”

โหย่วเหวยอวี้กล่าวขณะที่เขากำลังเข้าไปสัมผัสลูกเกาทัณฑ์สีดำ เขารู้สึกตกตะลึง ไม่คิดว่าลูกเกาทัณฑ์จะมีน้ำหนักมากกว่าหมื่นจิน

ในสมัยโบราณ ลูกเกาทัณฑ์ดังกล่าวถูกยิงไปยังดวงอาทิตย์ ซึ่งทำให้เซียนหลายคนหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

การต่อสู้ครั้งนั้นสร้างความตกตะลึงและน่าหวาดกลัว และยังคงตราตรึงอยู่ภายในใจมาจนถึงปัจจุบัน ทิ้งตำนานอันไม่มีที่สิ้นสุดและถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารโลกโดยไม่สามารถลบออกได้

เทพผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณที่ใช้เกาทัณฑ์เป็นอาวุธมีไม่กี่คนเท่านั้น คนแรกมีชื่อว่าอี้ มาจากสมัยจักรพรรดิเหยา ต่อมาเรียกว่าต้าอี้ ในขณะที่อีกคนมาจากสมัยไทคังแห่งราชวงศ์เซี่ย และมีชื่อว่าโฮ่วอี้

มีบันทึกในคำภีร์โบราณ “ฮั่วหนานจื่อ เปิ่นจิงซุน” กล่าวว่า

“เมื่อโฮ่วอี้กำเนิดได้สิบวัน ดวงอาทิตย์ทั้งสิบดวงแผดเผาพืชพรรณจนหมด และทำให้ผู้คนอดอยาก หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อโฮ่วอี้เติบโตขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เขาจึงยิงลูกเกาทัณฑ์ขึ้นไปปิดผนึกดวงอาทิตย์ได้สำเร็จ ทุกคนกลับมามีความสุขอีกครั้ง”

ผู้คนในโลกรู้ดีว่าไม่มีใครสามารถทำได้อย่างโฮ่วอี้ เขาคือชายผู้ยิงดวงอาทิตย์ และเขาคือชายผู้กล้าหาญที่สุดแห่งยุค

พระอาทิตย์ทั้งสิบดวงที่ปรากฏขึ้นพร้อมกันนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง และพวกมันทั้งหมดไม่ใช่ดวงอาทิตย์จริงๆ แต่เป็นเซียนอีกาทองสิบตัว!

ทันทีที่พวกมันปรากฏตัว พวกมันก็ทำลายล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมด และไฟจากดวงอาทิตย์ก็แผดเผาลงมายังโลก

หลังจากโฮ่วอี้กำเนิด เขาคือคนที่ฆ่าเซียนอสูรทั้งเก้า มีเพียงเซียนอสูรตัวเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิต แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้โลกสงบลงได้

“ตามตำนานเล่าว่าพวกมันมาจากดาวโบราณชื่อฮั่วซาง บิดาของพวกมันทุกตัวเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่ท้ายที่สุดโฮ่วอี้ก็กำจัดพวกมันไปได้”

แม้แต่กลุ่มผู้อาวุโสก็ยังตกใจเป็นอย่างมากเมื่อมองเห็นลูกศรสีดำในมือของโหย่วเหวยอวี้ ไม่ต้องบอกก็ทราบได้ว่านี่คือลูกเกาทัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก

ทันใดนั้นแสงสว่างสีทองได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง เย่ฟ่านตระหนักได้ว่าผู้พิทักษ์ถ้ำหลงเฉวียนคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกแล้ว

“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะออกไปจัดการเอง” เย่ฟ่านกล่าว

“น้องเย่ ตามปกติแล้วลูกเกาทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ของโฮ่วอี้จะมีคู่คู่เสมอ ตอนนี้มันจะต้องเหลือลูกเกาทัณฑ์อีกดอกอย่างแน่นอน!” ปรมจารย์เสวี่ยเฉินเตือน

เย่ฟ่านพยักหน้าและเริ่มวิ่งพร้อมกล่าวคำว่า "เจ้อ"

ทันใดนั้น เลือดทั่วร่างกายของเย่ฟ่านก็คำรามดังกึกก้อง ขณะที่บาดแผลบนฝ่ามือของเขาได้รับการรักษาอย่างรวดเร็ว เย่ฟ่านจึงเคลื่อนตัวผ่านความว่างเปล่าและหายตัวไปในพริบตา

แน่นอนว่าถ้ามีเพียงผู้พิทักษ์ถ้ำหลงเฉวียนแค่สองคนพวกเขาจะไม่มีทางกล้ามาลอบสังหารเย่ฟ่านแน่ ดังนั้นน่าจะมีกลุ่มมือสังหารซุกซ่อนตัวอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

ทันใดนั้น โลกก็เกิดความโกลาหลขึ้น และสถานการณ์กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกสิ่งทุกอย่างภายในบริเวณเริ่มสลายภายใต้คลื่นระเบิดที่ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ภูเขาก็ยังถูกหมดขยี้จนแหลกละเอียด

……..